วันศุกร์ที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2559

[FICTION] STAND BY YOU [YJ] ; 02


STAND BY YOU


Couple : YUNHO X JAEJOONG
Categories : Romantic/Drama
Status : On going



เวลาผ่านไปราวๆสามชั่วโมงที่แจจุงได้แต่นั่งหาววอดๆอยู่ภายในคอนโดหรูนี่ คุณยุนโฮที่หายเข้าไปในห้องไม่คิดจะเปิดประตูออกมาด้านนอกบ้างเลย ส่วนแจจุงเองก็ไม่มีความกล้ามากพอจะไปเคาะห้องให้ยุนโฮออกมาเสียด้วย ก็แหงล่ะ...เจอกันครั้งแรกก็โดนตะหวาดไปซะขนาดนั้น ถ้าใจกล้าไปเคาะห้องคุณยุนโฮได้แจจุงคงไม่ต้องมานั่งหง่าวแบบนี้หรอก


ก่อนหน้านี้เล็กน้อยลุงจางเอากระเป๋าเสื้อมาให้แจจุง ก่อนจะได้ฟังแจจุงเล่าให้ฟังคร่าวๆว่าโดนคุณยุนโฮดุ ลุงจางทำเพียงแค่ปลอบใจแจจุงไปเล็กน้อยก่อนจะขอตัวกลับก่อนเพราะมีงานต้องทำต่ออีกมาก และมันคงไม่ใช่เรื่องยากอะไรหากคนที่เราต้องดูแลมีภาวะอารมณ์ที่ดีกว่าคุณยุนโฮที่แจจุงเจอ แต่นึกอยากจะท้อมากแค่ไหนก็ทำไม่ได้จริงๆ อย่างไรเสีย ตัวแจจุงเองก็ยังไม่ได้ลองสู้ดูตั้งเลยว่าจะสามารถทำได้หรือเปล่า

แต่ที่นั่งแกร่วมาสามชั่วโมงนี่คือทำใจนะ...

เฮ้อ.... ทำไงได้ล่ะ โดนดุขนาดนั้นกำลังใจก็ลดฮวบไปเลย จะเรียกกลับมาทันทีก็คงจะไม่ได้ แจจุงไม่เคยรู้จักยุนโฮมาก่อน ไม่รู้เลยสักนิดว่าถ้าเจอเหตุการณ์แบบก่อนหน้าจะต้องทำยังไง ใครจะไปคิดว่าแค่ครั้งแรกยังโดนขนาดนี้เลย?

นั่งกอดกระเป๋าคิดทบทวนไปมาก็อดจะปวดหัวไม่ได้ ก่อนจะได้ยินเสียงประตูห้องนอนบานเดิมที่ถูกปิดไปเมื่อสามชั่วโมงที่แล้วเปิดออกมาพร้อมกับเจ้าของห้อง ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ พร้อมด้วยใบหน้าหล่อเหลาที่ดูไม่มีชีวิตชีวาเอาเสียเลย เห็นแบบนั้นแจจุงก็ลุกขึ้นเตรียมเจ้าเข้าไปคุยและอธิบายให้ยุนโฮเข้าใจ

"นี่ยังไม่กลับไปอีกเหรอ" ยุนโฮพูดดักคอแจุง ก่อนจะหันมาทางเสียงที่ได้ยิน

"คุณ...รู้ด้วยเหรอฮะว่าผมยังอยู่"

"ตาฉันมองไม่เห็นก็จริง แต่หูฉันไม่ได้หนวก"

"ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นซะหน่อย..."

"ฉันไม่อยากจะฟังนายพูดมากหรอกนะ เพราะฉะนั้นกลับไปซะ ไม่ต้องมาที่นี่อีก ไม่ว่าใครจะขอร้องก็ไม่ต้องกลับมาทำ" ยุนโฮว่า พร้อมกับเดินไปตามทางที่คุ้นชินเป็นอย่างดี โดยมีแจจุงเดินตามไปไม่ห่าง คนตัวเล็กไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมานอกจากการมองทุกการกระทำของยุนโฮอย่างตั้งใจ แต่เขาว่ากันว่าหากคนเราถ้าเสียสิ่งใดไป อีกสิ่งหนึ่งจะใช้การได้ดีกว่าปกติ

"นายเดินตามฉันทำไม" ยุนโฮหยุดกึกเมื่อเริ่มรู้สึกว่าคนข้างหลังนี่แทบไม่ได้สนใจคำพูดของเขาเลย

"คุณรู้ได้ยังไงฮะว่าผมเดินตามคุณอยู่ นี่ผมเดินเสียงดังขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย" แจจุงว่าทำหน้าตาเหลอหลาเพราะตกใจกับการหูดีเกินไปของคุณยุนโฮ หรือว่ามันจะเป็นแบบที่เคยได้ยินเขาพูดกันนะว่าคนที่ตามองไม่เห็นแต่หูจะดีมากๆน่ะ...

"นี่น่ะเหรอจะมาดูแลฉัน เรื่องแค่นี้ยังไม่รู้" นั่นไง... เดาผิดซะทีไหนล่ะว่าต้องพูดแบบนี้ เชื่อขนมกินได้เลย ให้ตาย

"ผมขอโทษนะฮะที่ไม่เตรียมตัวมาให้ดีเสียก่อน แต่! ไม่ต้องห่วงฮะ ต่อไปนี้ผมจะพยายามตั้งใจอย่างสุดความสามารถ" แจจุงว่าด้วยเสียงแห่งความมุ่งมั่นที่ยุนโฮได้ยินแล้วรู้สึกไม่ชอบใจอย่างแรงกับคำตอบที่เขาไม่คาดหวังว่าจะได้ยิน

"นายควรจะพูดว่าผมจะไม่กลับมาที่นี่อีก" ยุนโฮพูดเสียงเข้มอย่างเริ่มมีอารมณ์โมโหอีกครั้ง

"ไม่ฮะ เพราะสิ่งที่ผมควรจะพูดก็คือ ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุดฮะ!" แจจุงว่าพร้อมรอยยิ้มที่ฝืนที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้เคยทำมา ที่ต่อปากต่อคำอยู่นี่ไม่ได้แปลว่าแจจุงใจกล้าหรอกนะ แต่เขาแค่กัดฟันพูด เขาไม่อยากยอมแพ้คุณยุนโฮ เขาต้องดูแลคุณยุนโฮให้ได้ และก็ต้องดีด้วย! คิดแบบนั้นแต่ภายในใจกลับไม่สงบเอาเสียเลย ตากลมลอบมองดวงตาสีรัตติกาลของยุนโฮแล้วก็ยิ่งรู้สึกกลัวหนักขึ้นไปอีก ดูก็รู้ว่าคุณยุนโฮไม่พอใจมากที่เขาทำแบบนี้

"จะต้องให้พูดอีกกี่ครั้งกันว่าฉันไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย!!" ยุนโฮตะคอกเสียงกร้าวเล่นเอาแจจุงแทบน้ำตาไหล

"ผ...ผม ทำตามหน้าที่ฮะ!" แจจุงเถียงกลับไปอย่างใจสู้ ไม่ยอมแพ้แจจุง สู้นะแจจุง.... สู้...

"พ่อฉันจ้างนายมาเท่าไร ฉันจะให้เลยสามเท่า!!"

"ผมไม่ได้หน้าเงินขนาดนั้นนะฮะ ผมขอยืนยันคำเดิมฮะว่าผมจะทำหน้าที่ดูแลคุณ!"

"นี่นาย!!!!!"

“ผมชื่อ คิม แจ จุง ฮะ!! คิมแจจุงน่ะจำชื่อนี้ไว้ให้ดีๆเลยนะฮะ แจจุงนะ ไม่ใช่นาย”

“นี่!!!” แจจุงพ่นคำพูดที่เป็นเหมือนมีดแหลมคมที่พร้อมจะประหารชีวิตเขาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าออกไป ก่อนจะเห็นสีหน้าโกรธจัดของคุณยุนโฮที่หันมาทางเขาอย่างเหมาะเจาะ หากแต่ดวงตาคู่นั้นกลับไม่ได้จ้องมองเขาแต่อย่างใด แต่ถ้าหากว่าดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาที่เขาจริงๆในวันใด คิมแจจุงมีชีวิตรอดกลับบ้านมั้ยนะ

“ได้....ได้... ต้องการแบบนี้ใช่มั้ย อยากดูแลใช่มั้ย นายได้ดูแลฉันแน่ๆ”

“คิม แจ จุง”



-----------------------------



เรียวขางามก้าวฉับๆมาด้วยรองเท้าส้นสูงสีดำเงาที่บ่งบอกรสนิยมของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี ชุดเดรสสีขาวดูทันสมัยยิ่งเป็นจุดสนใจให้แก่พนักงานหญิงสาวทั้งหลายที่ใครเห็นก็ต้องออกปากชมว่าดูดีมากๆ เธอแจกยิ้มให้กับพนักงาน ก่อนจะมาหยุดที่โต๊ะของเลขาหน้าห้องของท่านประธานเมื่อขอเข้าพบ

“ท่านประธานบอกว่าเชิญคุณโบอาเข้าไปด้านในเลยค่ะ” เธอยิ้มรับก่อนจะขออนุญาตเจ้าของห้องอย่างมีมารยาท แล้วค่อยๆเข้าไป

“คุณลุงสวัสดีค่ะ”

“อ้าวหนูโบอา หายไปนานเลยนะ”

“เอ่อค่ะ... พอดีหนูมีธุระเรื่องงานที่บริษัทนะค่ะก็เลยไม่ค่อยได้แวะเข้ามาเยี่ยมเลย”

“งั้นเหรอ ป่านนี้เจ้ายุนโฮคงคิดถึงแย่แล้วละมั้ง ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลก็เปลี่ยนไปคนละคนเลย สงสัยคงอยากจะเรียกร้องความสนใจจากหนูโบอานะ” คนแก่ว่าอย่างอารมณ์ดีไปตามประสา แต่ก็ทำให้คนสาวตรงหน้าถึงกับไปไม่ถูกเหมือนกัน

“จริงหรอคะ หนูไม่ได้คุยกับยุนโฮเลยค่ะ พอดีงานยุ่งมากจริงๆ สงสัยคงต้องไปดูหน่อยแล้วล่ะค่ะ”

“ฮ่าๆๆ ดีเลยๆ เจ้ายุนโฮมันคงเหงาน่ะนะ นี่ลุงก็เพิ่งให้คนดูแลคนใหม่ไปดูแลยุนโฮ ไม่รู้จะไหวหรือเปล่า”

“งั้นหรอคะ งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ ว่าจะแวะไปเยี่ยมยุนโฮด้วย งอแงใหญ่แล้วแน่เลยค่ะ ขอตัวก่อนนะคะคุณลุง สวัสดีค่ะ”
โบอาโค้งคำนับก่อนจะยิ้มในแบบที่เธอคิดว่านี่เป็นรอยยิ้มของนางฟ้า ก่อนจะหมุนตัวออกจากห้องทำงานนั้นไป แต่จุดหมายที่จะไปก็ไม่ใช่ตามที่พูดไว้อยู่ดี

ก็ไหนว่ามีคนดูแลอยู่แล้วไง? ถ้ามีแล้วจะต้องไปดูแลทำไมให้เสียเวลา จริงมั้ย?



-----------------------------



“ต่อไปนี้ไม่ต้องมาทำความสะอาดห้องฉันแล้วนะ เธอไปได้แล้วล่ะ”

“ค่ะ” แม่บ้านสาวรับคำสั่งเสร็จก็เดินออกไป เหลือไว้แค่คนดูแลกับผู้ถูกดูแลที่กว่าจะสงบสงครามกันได้ก็ใช้เวลาอยู่พอสมควร และนี่....ก็ดูเหมือนเป็นด่านแรกของการดูแล

ชองยุนโฮโทรเรียกแม่บ้านให้มารับคำสั่งว่าไม่ต้องมาทำความสะอาดห้องของเขาอีก และหน้าที่นั้นก็จะตกไปอยู่ที่คิมแจจุง คนที่เรียกร้องว่าต้องการจะดูแลเขาให้ดีที่สุด แต่มันยังไม่จบแค่นี้หรอก คิมแจจุงยังต้องเจอมากกว่านี้ นี่มันแค่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น...

“คงไม่ยากเกินความสามารถนายหรอกนะ แค่ปัด กวาด เช็ด ถู ล้างห้องน้ำ อ้อ ต้องทำอาหารให้ฉันทานด้วยนะ ทั้งสามมื้อเลย”

“แค่นี้เอง สบายมากฮะ”

“แต่ที่พูดมานายต้องทำทุกวันนะ พอดีว่าฉันมันเป็นคนรักความสะอาดมากน่ะ ถ้าวันไหนไม่มีใครมาทำจะหงุดหงิดมาก” แจจุงฟังก่อนจะนึกในใจว่านี่ขนาดมีคนมาทำให้ทุกวันยังเป็นขนาดนี้เลย ถ้าไม่ทำวันนึงคงต้องตายจริงๆแน่

“หายห่วงเลยฮะ ผมทำงานพวกนี้ประจำ”

“หึ.... ป่านนี้เสื้อผ้าคงเต็มตะกร้าแล้ว เอาไปซักให้หน่อยสิ” ยุนโฮคิดแผนด่านแรกเสร็จก็เอ่ยปากสั่งคนอวดเก่งทันที อยากจะรู้นักว่าจะเก่งได้สักกี่น้ำกัน

“ได้ฮะ” แจจุงยิ้มรับในคำสั่ง ก่อนจะเตรียมหมุนตัวไปหาตะกร้าผ้าตามที่ยุนโฮว่าไปซัก ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มเบสไล่หลังมา

“แต่ว่าต้องซักมือเท่านั้นนะ เพราะฉันไม่ชอบเสื้อผ้าซักเครื่อง”

รอยยิ้มเย็นๆกระตุกขึ้นอย่างเหนือกว่า นี่น่ะมันยังเล็กน้อย คิมแจจุงยังต้องเจออีกเยอะ แค่ซักผ้าด้วยมือยุนโฮมั่นใจว่าแจจุงทำได้ แต่ถ้ามันมากกว่านั้นเรื่อยๆก็ไม่แน่เหมือนกันว่าจะทนได้หรือเปล่า เพราะคนเก่าๆที่มาดูแลแล้วก็ขอลาออกไปก็ล้วนแต่เจออะไรแบบนี้ด้วยกันทั้งนั้น นิสัยขี้หงุดหงิด โวยวาย ตะคอกเสียงดังของยุนโฮต่างก็ทำให้คนเหล่านี้ล่าถอยออกไป และยุนโฮก็หวังว่าการทีทำแบบนี้แล้ว

คิมแจจุงจะทนไม่ได้แล้วลาออกไปเองในเร็ววัน



-----------------------------



แจจุงยู่ปากอย่างขัดใจเพราะเริ่มรู้สึกว่ามันแปลกๆตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว คุณยุนโฮต้องตั้งใจแกล้งเขาแน่ๆที่ให้ซักผ้าด้วยมือแบบนี้ ก็สมัยนี้ใครเข้ามาซักผ้าด้วยมือกันมั่งล่ะ ถึงจะมีก็ไม่เยอะและผ้าที่จะซักด้วยมือนั้นก็ต้องเป็นผ้าที่ไม่เหมาะแก่การซักด้วยเครื่อง นี่คงจงใจอยากให้แจจุงมือเปื่อยจริงๆสินะ

แจจุงเดินเข้าไปด้านในห้องนอนที่ยุนโฮขลุกอยู่ในนั้นร่วมสามชั่วโมงเต็ม ตากลมกวาดมองไปรอบห้องอย่างสำรวจ อยากจะรู้จริงๆว่าไอ้ห้องสี่เหลี่ยมนี่มันมีอะไรนักหนาคุณยุนโฮถึงอยู่กับมันได้นานขนาดนี้ แต่มองไปแจจุงก็ยังไม่พบกับอะไรที่ดูจะดึงดูดได้เลย ทีวีแอลอีดีสีดำที่ตั้งอยู่ติดผนังก็มีฝุ่นจับเล็กน้อยบ่งบอกเลยว่ามันไม่ได้ผ่านการใช้มาสักพักแล้ว

แล้วไหนบอกรักความสะอาดมากไง?

แบบนี้มันแกล้งกันนี่นา!

คิดได้ดังนั้นแจจุงก็มุ่ยหน้าเข้าไปใหญ่ นี่ถ้าเขาตามคุณยุนโฮไม่ทันแบบนี้บ่อยๆคงได้ถูกมองว่าโง่แน่ๆเลย แจจุงสำรวจดูแล้วก็พบว่าในห้องนี้ไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าได้เลยที่ถูกใช้งานทั้งทีวีเครื่องใหญ่นั่น แลปท็อปที่วางอยู่บนโซฟา แม้แต่โทรศัพท์มือถือยี่ห้อดังนั้นก็ถูกปิดตายวางเอาไว้ที่โต๊ะข้างเตียง

นี่คุณยุนโฮไปได้ยังไงกันนะ...

ไม่รู้สึกเหงาบ้างเหรอ?

แจจุงยกตะกร้าเสื้อผ้าที่มีเสื้อผ้าใสอยู่เต็มขึ้นมา ก่อนจะเดินไปยังห้องซักล้างที่มีเครื่อซักผ้าตัวใหญ่ตั้งอยู่ ถ้าเกิดแจจุงคิดจะโกงขึ้นมาก็ย่อมได้ แต่แจจุงจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด ยังไงก็ต้องพิสูจน์ให้คุณยุนโฮเห็นว่าแจจุงทำได้ไม่มากก็น้อย

ยุนโฮลอบยืนฟังเสียงของแจจุงที่อยู่ในห้องซักล้าง เขากะเอาไว้ว่าจะแอบฟังเสียงสักหน่อยว่าจะบ่นอะไรกันหรือเปล่า แต่ก็ไม่... คิมแจจุงยังคงทำตามที่เขาไปสั่งไปอย่างเงียบๆ แต่ก็ยังมีเสียงหวานๆร้องเพลงคลอไปอย่างมีความสุข ได้ยินแบบนั้นยุนโฮก็อดจะแอบยิ้มตามไม่ได้ ผู้ชายอะไรเสียงหวานขนาดนี้

แต่...เดี๋ยวก่อนนะ... แล้วนี่เขามายืนแอบยิ้มอะไรตรงนี้กัน บ้าจริงๆ

ยุนโฮขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจ นี่ตั้งใจจะหาทางไล่เขาอยู่ไม่ใช่หรือไง แต่กลับมายืนยิ้มแบบนี้ก็คงบ้าไปแล้วแน่ๆเลยยุนโฮเอ๊ย... แต่ก็น่าแปลกที่แจจุงไม่บ่นอะไรออกมาสักคำเลย ถ้าเป็นคนอื่นที่ผ่านๆมาก็คงบ่นเขา ว่าเขาลับหลังไปแล้ว สารพัดคำที่จะเอามาว่ากัน เพราะไม่พอใจที่เขาเรื่องมาก แต่กับคิมแจจุงกลับไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่ได้ยินกลับมามีเพียงเสียงร้องเพลงใสๆจากเจ้าตัวที่ยุนโฮไม่คิดว่าจะได้ยินด้วยซ้ำ ช่างแปลกคนเสียงจริง

ยุนโฮค่อยๆเดินออกมาเงียบๆเพราะกลัวแจจุงจะรู้ เห็นทีคงต้องหาแผนใหม่เพิ่มอีกหน่อยแล้วล่ะ คิมแจจุงดูท่าจะล้มยากเหมือนกัน

ชองยุนโฮคิดแบบนั้น




-----------------------------




ปาร์คยูชอนนั่งไขว่ห้างไปมาอย่างขบคิดเรื่องที่ไม่ใช่ของตัวเอง แต่ก็อดจะคิดแทนเพื่อนไม่ได้ว่าจะช่วยเพื่อนยังไงดี ชองยุนโฮเป็นเพื่อนกับเขามาหลายปี นานเสียจนแทบจะจำไม่ได้แล้วว่ากี่ปี เพราะยูชอนก็ไม่เคยมานั่งนับปีอะไร เอาเป็นว่าเห็นกันมาตั้งแต่ยังจีบสาวไม่เป็นด้วยกันทั้งคู่นั่นล่ะ ยูชอนเติบโตมาพร้อมกับยุนโฮและรู้ดีว่ายุนโฮเป็นคนแบบไหน ชองยุนโฮเมื่อก่อนคือคนที่อบอุ่น ใจดี มีรอยยิ้มที่มองแล้วใครๆก็ลงความเห็นว่ามันอบอุ่นหัวใจ เป็นคนอารมณ์ดี เรียกว่าชองยุนโฮในตอนนั้นเพอร์เฟค สมบูรณ์แบบมากจริงๆ มีทั้งครอบครัวที่มั่งคั่งไปด้วยเงินอง มีคนรักที่สวยราวกับนางฟ้า แต่ก็ต้องมาประสบอุบัติเหตุทำให้เสียดวงตาไปทั้งข้าง แถมคนรักก็ยังมาขอเลิกด้วยเหตุผลที่ว่ามันตาบอดอีก เจ้าตัวก็เป็นคนดีพอที่พร้อมจะให้ผู้หญิงคนนั้นเดินจากไปอย่างยอมรับในชะตาอันโหดร้ายของตัวเอง ชองยุนโฮเป็นคนดีเกินไปจริงๆ

เพราะสุดท้ายคนดีแบบยุนโฮก็ต้องกลายเป็นคนไม่มีหัวใจไป อันที่จริงยูชอนคิดว่าแค่ตาบอดมันไม่น่าจะทำให้กลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ขนาดนี้ มันน่าจะมีผลมาจากควอนโบอานั่นล่ะ บางทีเขาเองก็นึกอยากจะขอร้องให้ควอนโบอากลับมาดูใจเพื่อนรักสักหน่อย แต่พอคิดๆดูแล้วเป็นแบบนี้คงจะดีกว่าเยอะ ไว้เขาค่อยหาทางบำบัดจิตใจเพื่อนรักเอง ก็น่าจะคุ้มกว่าการที่ต้องเอาผู้หญิงเห็นแก่ตัวคนนั้นมายุ่ง ไอ้ยุนโฮมันจะช้ำใจเพิ่มเปล่าๆ เพราะยัยนั่นก็ไม่ได้รักจริงอะไรนี่

ยูชอนตกลงกับตัวเองแล้วว่าวันนี้จะเข้าไปหายุนโฮ หาซื้อของอร่อยๆไปฝากเพื่อนเยอะๆ เผื่อมันจะมีความสุขขึ้นมาบ้าง ไม่มากก็น้อยละนะ

ยูชอนยิ้ม ก่อนจะพับเก็บความคิดของตัวเองไป คิดเรื่องชาวบ้านมาหลายบรรทัดแล้ว ต่อไปมาคิดเรื่องของตัวเองดีกว่า...

เอาจริงๆคือตอนนี้ยูชอนกำลังตามจีบเด็กคนหนึ่งอยู่ ซึ่งก็เป็นคนไม่ใกล้ไม่ไกลจากแถวนี้หรอก เด็กคนนั้นทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านของยูชอนนี่แหละ ใช่....ปาร์คยูชอนเปิดร้านเหล้า แต่นั่นก็ยังไม่ใช่ประเด็นอยู่ดี ประเด็นหลักเลยคือเขาชอบเด็กนั่น เด็กคนนั้นที่ชื่อคิมจุนซูตัวเขาเองก็มักจะถูกเรียกเสมอว่าเพลย์บอยตัวพ่อ แต่ก็ไม่รู้สิ... ควงใครต่อใครมาก็เยอะแต่ไม่ยักจะรู้สึกดีเลยสักคน ถ้าจะรู้สึกก็นู่นล่ะ...บนเตียง ตอนนั้นน่ะยอมรับเลยว่ารู้สึกมาก แต่มันก็ไม่ใช่แบบความรักอยู่ดีใช่มั้ยล่ะ นั่นน่ะความใคร่ชัดๆ แต่กับคิมจุนซูมันไม่ใช่ มากต่างไปกว่านั้น มันเป็นความรู้สึแปลกๆในตอนแรกที่ยูชอนจะชอบแอบมองจุนซู ชอบสังเกตท่าทางน่ารักๆเหล่านั้นของเจ้าตัว จุนซูเป็นคนน่ารัก นอบน้อม เป็นที่รักของพนักงานในร้านทุกคน รวมถึงของยูชอนด้วยเอ้า!

แต่มาถึงจุดนี้ยูชอนยอมรับเลยจริงๆว่าตกหลุมรักเด็กนั่นเข้าให้แล้ว ถึงแม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกเลยก็เถอะที่สนใจผู้ชายด้วยกันเอง แต่ถ้าน่ารักขนาดนี้ก็ยอมเป็นเกย์ล่ะนะ

คิดเองก็ยิ้มเองอย่างช่วยไม่ได้ คนมีความรักมองอะไรก็ดูจะสวยงามไปเสียหมด ยูชอนเริ่มเชื่อแล้วในวันนี้

“คุณยูชอนฮะ ผมขอเข้าไปนะฮะ” เฮ้ย... เสียงนี้! คิมจุนซู?

ยูชอนสะดุ้งโหยงเมื่อเสียงของคนที่นั่งเพ้อคิดถึงเมื่อครู่กำลังจะเข้ามา ยูชอนจัดการนั่งตัวตรงอย่างวางมาดเช่นทุกครั้ง ใบหน้าหล่อมีเสน่ห์ทำนิ่งใส่คนตัวเล็กที่เดินเข้ามาพร้อมกับเครื่องดื่มสีฟ้าบนถาดเล็กๆ

“พอดีว่าพี่ยองจินเขาสอนผมทำบลูเลมอนเนดน่ะฮะ ก็เลยอยากจะเอามาให้คุณยูชอนชิมดู เผื่อว่าผมจะมีแววบ้าง...นิดนึง” จุนซูว่าอย่างขัดเขิน เพราะทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับเจ้านายแบบคุณยูชอน จุนซูรู้สึกเขินทุกทีเลย ก็คุณยูชอนชอบมองหน้าจุนซูนานๆเวลาจุนซูพูด มันทำให้จุนซูทำตัวไม่ถูกเลยจริงๆ

“งั้นหรอ เอามาวางนี่สิ”ยูชอนว่าเรียบๆ ก่อนจะหยิบบลูเลมอนเนดที่จุนซูวางตรงหน้าเมื่อครู่ไปดื่มจนหมด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กระตุกยิ้มอย่างนึกสนุก

“เป็นไงมั่งฮะ พอจะไปวัดไปวาได้บ้างมั้ยฮะ”

“อืม.... ฉันว่าวันหลังนายไม่ต้องทำหรอกนะไอ้เครื่องดื่มพวกนี้น่ะ”ยูชอนว่าด้วยสีหน้าจริงจัง ตาเรียวเห็นอย่างชัดเจนกับสีหน้าที่หมองลงของคนตัวเล็ก จุนซูก็คงจะคาดหวังไว้มากกับรสชาติที่ตัวเองตั้งใจทำ เห็นแบบนี้แล้วจะแกล้งต่อไปก็คงจะใจร้ายเกินไปหน่อย

ยูชอนต้องแสดงให้จุนซูเห็นว่าเขาเป็นคนใจดีขนาดไหน

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ฉันล้อเล่นหรอกน่า...”เท่านั้นล่ะ... ใบหน้าที่หมองลงไปเมื่อครู่ก็ดูมีประกายแห่งความหวังขึ้นมาในทันที จุนซูยิ้มจนตาเป็นขีดๆเล่นเอายูชอนใจเต้นรัวไปเลย

“จริงๆเหรอฮะ นี่คุณแกล้งผมเหรอเนี่ย อ๊า….~ ดีใจจังเลย ขอบคุณมากๆนะฮะ ขอบคุณจริงๆฮะ” จุนซูยิ้มร่าเหมือนเด็กได้ขนม ก่อนจะโค้งให้เขาแล้ววิ่งออกไป แล้วยูชอนก็ลงความเห็นกับตัวเองเลยว่าถ้าเขาใจดีแบบนี้แล้วจุนซูดูมีความสุขมากแบบนี้เขาสัญญาเลยว่าจะใจดีกับจุนซูให้มากที่สุด!




-----------------------------




แจจุงจัดการบิดผ้าในตะกร้าที่เพิ่งซักเสร็จ ก่อนจะสะบัดไล่น้ำที่อยู่ในผ้าออกไป ละอองน้ำกระเซ็นใส่ตัวแจจุงจนเปียกชื้นไปหมด ก่อนจะหยิบผ้าชิ้นสุดท้ายออกมาตากแบบเดิมแล้วแขวนไว้ที่ราวริมระเบียง เมื่อพบว่างานชิ้นแรกเสร็จสิ้นไปด้วยดี แจจุงก็ยิ้มน้อยๆให้กำลังใจตัวเองพร้อมสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ บรรยากาศยามเย็นในโซลที่เริ่มมีแสงไฟจากตึกรามมากมายทำให้ดูสวยไปอีกแบบ คอนโดที่แจจุงอยู่ตอนนี้ก็สูงเอาการเลยทำให้มองเห็นวิวสวยๆแบบนี้ได้ คิดแล้วก็อดอิจฉาคุณยุนโฮไม่ได้ เกิดมาก็สุขสบายเสียขนาดนี้ แต่ก็นะ...คนเราก็ไม่ได้มีใครสมบูรณ์แบบเสมอไปจริงๆนั่นแหละ แจจุงเข้าใจความรู้สึกของคุณยุนโฮดี

“คิมแจจุง” แจจุงหันขวับไปตามเสียงเรียกที่เริ่มคุ้นชินหูมาบ้างแล้ว แจจุงยิ้มเมื่อเห็นคุณยุนโฮอยู่ในชุดนอนที่ดูดีเช่นเคย พลางสงสัยไปด้วยว่าชองยุนโฮเลือกเสื้อผ้าเองได้ด้วยเหรอ ไหนว่ามองไม่เห็น?

“คุณ...อาบน้ำแล้วเหรอฮะ”

“นายไม่ควรจะมาถามฉันแบบนี้”ยุนโฮว่า ใบหน้าที่มีอยู่แบบเดียวแสดงความไม่พอใจออกมา เมื่อคิมแจจุงดูจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย ยิ่งรู้ว่าแจจุงทำงานไปด้วยร้องเพลงไปด้วยยุนโฮก็อดหมั่นไส้ไม่ได้

“นายไม่ได้เตรียมชุดให้ฉัน และนาย...ก็ไม่ได้เตรียมน้ำให้ฉันอาบ”

“เอ๋... ขอโทษนะฮะ พอดีผมเพิ่งมาวันแรกก็เลยไม่รู้ว่าต้องทำอะไรบ้าง”

“ก็ควรจะรู้ซะบ้างสิ!”

“แล้วผมจะรู้ได้ไงล่ะฮะ ก็คุณไม่ได้บอกผมนี่”แจจุงเถียงกลับไปอย่างเดียงสา โดยลืมไปแล้วว่าไม่ควรพูดแบบนี้กับชองยุนโฮ คนที่มีขีดจำกัดของอารมณ์น้อยเต็มทน

“คิมแจจุง!!!” แจจุงหลับตาปี๋อีกครั้งของวันกับเสียงที่ตะคอกใส่ ยังไงแจจุงก็ไม่ชินนะแบบนี้น่ะ

“อ...อะไรฮะ....”

“นายมีสิทธิ์พูดแบบนี้ด้วยเหรอ นายต้องดูแลฉัน ไม่ใช่ฉันดูแลนาย ทำไมฉันต้องคอยบอกนายทุกเรื่อง นายนั่นแหละที่ต้องถามฉัน ไม่ได้เรื่องเลย!!” นาทีนี้แจจุงยอมแพ้แล้วจริงๆ สรุปคือคิมแจจุงผิดตลอดและชองยุนโฮถูกเสมอ แจจุงค้นพบตรรกะนี่แล้ว

“โอเคฮะ... ผมขอโทษ ต่อไปนี้ผมจะทำตามที่คุณบอกทุกอย่างเลยฮะ แต่ว่า....ยกเว้นไว้ข้อหนึ่งนะฮะ”

“ยกเว้นอะไร”ยุนโฮถามเสียงแข็ง คิมแจจุงชักจะมากไปแล้วจริงๆ ยังไม่ทันข้ามวันก็กล้าต่อรองกันแล้ว!!

“ห้ามไล่ผมออก”


tbc.


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น