- 03 -
เวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าเดือนที่ยุนโฮและแจจุงไม่ได้พบกันอีก ไม่มีการติดต่อกันในช่องทางอื่นอีกเลยตลอดช่วงเดือนที่ผ่านมา ยุนโฮใช้เวลาช่วงปีใหม่ไปกับการดูแลลูกชายตัวน้อยของเขาพร้อมกับการตัดสินใจเกี่ยวกับเรื่องของพัคยูจินที่ปัญหาทั้งหมดยังไม่ถูกสะสางดีจนถึงตอนนี้ ดวงตาเรียวทอดมองออกไปด้านนอกที่เป็นวิวของกรุงโซลในช่วงบ่ายคล้อย ตึกรามมากมายหลากหลายรูปแบบตั้งตระหง่านประดับด้วยท้องฟ้าสีอ่อนที่มีก้อนเมฆปกคลุมอยู่เพียงนิด
เสียงประตูห้องถูกเคาะตามมารยามอยู่สองสามครั้งก็ถูกผู้มาใหม่เปิดเข้ามาทันที พัคยูชอนในชุดสูทสีดำสนิทเดินเข้ามาพร้อมกับวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะให้เพื่อนสนิทที่ใจลอยไปไหนต่อไหน เสียงกระแอมของยูชอนในขณะที่เจ้าตัวหย่อนกายนั่งลงกับเบาะหนังสีดำฝั่งตรงข้ามทำให้เจ้าของห้องหันมามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาไม่แปลกใจนัก
“คิดถึงแจจุงอยู่หรือไงวะ” ยูชอนเปิดประเด็นอย่างตรงไปตรงมา เพราะที่เขามาหายุนโฮในวันนี้ก็มาจากเรื่องของแจจุงโดยเฉพาะ
“ก็ใช่ แต่ก็คิดถึงเรื่องอื่นด้วย” ยุนโฮไม่คิดเถียง เขายอมรับเสมอว่าเขาคิดถึงแจจุง และนั่นยูชอนก็คงรู้ดีอยู่แล้ว
“เอาเถอะ ประวัติชิมชางมินที่มึงอยากได้อยู่ในซองนั่นแล้ว อยากรู้ก็เปิดอ่านดู” พูดจบ มือเรียวของเพื่อนรักก็เลื่อนมาหยิบซองสีน้ำตาลที่ด้านในบรรจุแผ่นกระดาษสีขาวที่ถูกเย็บติดกันหลายใบออกมาดู ภาพใบหน้าหล่อเหลาและประวัติของชิมชางมินถูกยุนโฮไล่อ่านทุกบรรทัดอย่างละเอียดถี่ถ้วน ตาเรียวดุจเหยี่ยวสบเข้ากับดวงตาของยูชอนที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะเป็นยูชอนที่หลุดยิ้มออกมา
“ชิมชางมิน ลูกชายคนเล็กของชิมคอร์ปที่คนเขาพูดกันให้หนาหูว่าหล่อหล่อหนา แต่ก็ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาจริงๆ เสียที ใครจะไปรู้ว่าที่จริงแล้วลูกชายคนเล็กของตระกูลชิมจะมาทำงานอยู่ในบริษัทขนาดกลางที่ไม่ได้มีอำนาจทางธุรกิจอะไรขนาดนั้น….ตอนที่กูรู้ กูก็ตกใจ”
“ถึงจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ กูก็ไม่คิดว่ามันสำคัญสักเท่าไร ที่กูอยากรู้จริงๆ ก็คือไอ้หมอนี่มันรักแจจุงจริงหรือเปล่ามากกว่า”
“ถ้าอยากรู้ข้อนี้ ทำไมมึงไม่ไปถามแจจุงเองวะ เรื่องรักจริงไม่จริงมันไม่ดีมีระบุกันไว้ในโปรไฟล์หรอกนะเว่ย ของแบบนี้มึงต้องลองไปสัมผัสดูเอง มึงถึงจะรู้”
ยุนโฮไม่ได้ตอบอะไรยูชอนอีกนอกจากถอนลมหายใจออกมายาวเหยียด เขาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของชิมชางมินอีกครั้งอย่างคนคิดหนัก ยุนโฮไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดว่าทำไมเขาถึงต้องลงทุนขนาดให้ยูชอนไปสืบประวัติของชิมชางมินมาให้ ก็จริงที่ยุนโฮอยากรู้ว่าผู้ชายคนนี้มีฐานะเป็นอย่างไร ดีพอที่จะดูแลแจจุงได้ตลอดไปหรือไม่ แต่ที่สำคัญกว่าเงินทองหรือหน้าที่การงานก็คงเป็นจิตใจของเขา ที่ยุนโฮอยากรู้มากที่สุดว่าผู้ชายคนนี้จะรักแจจุงได้เท่าที่เขารักหรือไม่
“ตั้งแต่คืนนั้นที่แจจุงมาหา กูกับน้องก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย” ยุนโฮตัดสินใจพูดในสิ่งที่เขายังไม่ได้บอกให้เพื่อนรักฟัง ยูชอนไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกนอกจากรอฟังในสิ่งที่ยุนโฮกำลังจะเอ่ย
“มันเหมือนกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่กูพยายามซ่อนมันไว้ล้มเหลวทั้งหมด แค่เห็นหน้าแจจุง ความรู้สึกทั้งหมดของกูมันก็ไหลวนกลับมาอีกครั้ง กูทรมานแทบบ้าตายกับตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมานี้ กูกลับมาถามตัวเองอีกครั้งหลังจากที่กูเคยถามตัวเองด้วยคำถามนี้ว่าทำไมกูถึงปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปครั้งแล้วครั้งเล่า ทำไมกูไม่เคยพยายามทำอะไรเพื่อน้องสักครั้งเลย ทำไมกูไม่เคยพยายามทำอะไรสักอย่างเพื่อรั้งน้องไว้ นอกจากกูจะไม่รั้งแจจุงไว้แล้ว กูยังพาตัวเองไปอยู่ในจุดที่กูกับน้องจะเอื้อมกันไม่ถึงอีกต่างหาก มึงว่ากูบ้ามั้ยล่ะ”
“กูก็อยากถามมึงมานานแล้วเหมือนกัน เออใช่ มึงบ้ามากที่ไม่พยายามทำอะไรให้ดีกว่านี้เลย แต่ถ้าตอนนี้มึงคิดได้แล้วมึงจะรออะไรอีก หรือมึงอยากจะให้แจจุงหายไปอีกเหรอวะ โอกาสมันไม่ได้มีให้คนเราตลอดหรอกนะเว่ย”
“กูรู้…กูรู้ตั้งแต่ตอนที่กูตัดสินใจโทรหาแจจุงแล้ว ตอนนั้นกูคิดไว้ว่าถ้าคราวนี้แจจุงยังไม่มีใคร กูจะทำทุกอย่างให้น้องอยู่กับกู แต่มึงก็รู้ว่าสุดท้ายแล้วมันก็ไม่ใช่ แจจุงมีแฟนแล้ว น้องมีคนที่รักแล้วยูชอน”
ยุนโฮเคยแอบคิดจนนับครั้งไม่ถ้วนว่าเขากับแจจุงอาจจะเคยใจตรงกัน แต่ทุกครั้งที่คิดแบบนั้นก็มักจะมีเหตุการณ์ทำให้เขาต้องย้ำตัวเองเสมอว่าเขาเป็นได้แค่พี่ชายของแจจุงเท่านั้น ครั้งนี้ก็เช่นกัน สิ่งที่แจจุงพูดในคืนนั้นว่าเขาคือพี่ชาย ถึงแม้น้องจะย้ำว่าเขาสำคัญ แต่มันก็เป็นเพียงความสำคัญในแบบของพี่ชาย ไม่ได้มีอะไรซับซ้อนมากไปกว่านั้นเลยสักนิด
“ข้อดีของมึง คือมึงมั่นคงในความรักมาก แต่ข้อเสียคือมึงไม่เคยมั่นใจในความรู้สึกของตัวเองเลยสักครั้ง กูรู้ว่ามึงก็รู้ว่าแจจุงคิดกับมึงยังไง แต่มึงก็ไม่เคยเชื่อในตัวมึงเลย กูอยากให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่มึงจะเป็นแบบนี้ กูอยากให้มึงลองทบทวนให้ดีว่าที่ผ่านมา แจจุงมองมึงแบบไหน น้องให้ความสำคัญกับมึงแบบไหน ใช้หัวใจมอง อย่าใช้สมองตัดสินเหมือนที่ผ่านมาอีก แล้วมึงจะรู้ว่าแจจุงก็รู้สึกกับมึงไม่ต่างกันหรอก”
ยูชอนรู้จักนิสัยใจคอของยุนโฮดีว่าเพื่อนของเขาเป็นคนแบบไหน มีความคิดความอ่านไปในทิศทางใด ตลอดเวลาเจ็ดปีที่ยุนโฮรู้จักคิมแจจุง หลงรักคิมแจจุง มันไม่ใช่แค่ชองยุนโฮเท่านั้นที่รู้สึกอยู่ฝ่ายเดียว ยุนโฮมักจะกลัวเสมอว่าถ้าหากตนสารภาพความรู้สึก แล้วความสัมพันธ์ ความผูกพันที่เขาสร้างมันกับแจจุงจะพังทลาย ยุนโฮกลัวแจจุงจะรับความรักแบบนั้นของเขาไม่ไหวแล้วก็ถอยห่างออกไป ยุนโฮกลัวจนมองข้ามแววตาของแจจุงที่สะท้อนชัดเจนว่าน้องก็รักยุนโฮไม่ต่างกัน ยูชอนไม่อยากให้เพื่อนที่ดีที่สุดของเขาคนนี้ต้องพลาดโอกาสอีกหน บางทีนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายแล้วก็ได้ที่ยุนโฮจะมีสิทธิรั้งแจจุงเอาไว้ ถ้าชองยุนโฮยังมัวแต่กลัวแล้วก็ไม่กล้าที่จะเริ่มทำอะไรสักอย่างแบบนี้ ยูชอนก็คงได้แต่ทนมองเพื่อนของเขามีชีวิตแบบคนไร้หัวใจต่อไปเหมือนที่ผ่านมา
“แต่แจจุงมีแฟนแล้ว…มึงจะให้กูแย่งน้องมาเหรอวะ” ยุนโฮเข้าใจดีว่ายูชอนกำลังต้องการจะบอกอะไรเขา แต่นั่นมันเป็นวิธีที่ยุนโฮไม่เคยคิดเลยว่ามันบริสุทธิ์ ถ้าเขาแย่งแจจุงมาเป็นของตัวเอง ชองยุนโฮก็คงไม่ต่างอะไรกับพัคยูจินที่มีคนอื่นหรอกมั้ง
“ถ้างั้นมึงทนได้มั้ย มึงทนเห็นแจจุงเป็นของคนอื่นได้มั้ย มึงถามตัวเองดีๆ นะยุนโฮว่ามึงจะทนได้หรือเปล่าถ้าคนที่ได้อยู่กับแจจุงตลอดไปไม่ใช่มึง แต่เป็นชิมชางมิน”
“……”
ไม่ ไม่ได้หรอก ไม่ว่ายังไงก็ทนไม่ได้
“ถึงมึงไม่พูดกูก็รู้ว่ามึงรู้สึกยังไง กูไม่ได้บอกให้มึงไปแย่งแจจุงมา แต่กูแค่อยากให้มึงพยายามมากกว่านี้ ทำให้แจจุงเห็นว่ามึงรักน้องแค่ไหน ทำให้แจจุงอยากกลับมาหามึง ทำให้โอกาสครั้งสุดท้ายของมึงไม่สูญเปล่าอีก”
“…….”
“ถ้าครั้งนี้มึงพยายามเต็มที่แล้ว แต่มึงพาแจจุงกลับมาไม่ได้ ก็คิดซะว่ามึงกับน้องไม่ได้เกิดมาคู่กัน”
ยูชอนนิ่งไปพักหนึ่งเพื่อรอดูอาการของยุนโฮที่ไม่ยอมพูดอะไรออกมาอีกนอกจากทอดสายตามองซองเอกสารสีน้ำตาลด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยอะไรมากมาย ยูชอนรู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดไปทั้งหมดกำลังถูกยุนโฮคิดทบทวนกับมันอยู่ ยูชอนไม่เคยเห็นชองยุนโฮคิดมากขนาดนี้มาก่อน แต่เพราะเวลาหลายปีมานี้ยุนโฮได้โอกาสมามากมาเหลือเกินแต่ก็ไม่เคยได้ใช้มันสักครั้ง มาวันนี้ยุนโฮคงคิดได้แล้วว่าเขาไม่ควรปล่อยโอกาสให้หลุดมือไปอีก
เพราะแจจุงเป็นรักแรก แจจุงคือคนแรกที่ยุนโฮอยากจะรัก อยากจะดูแลให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ แจจุงคือคนคนเดียวที่อยู่ในทุกๆ ลมหายใจของยุนโฮ ไม่ว่าข้างกายเขามีผู้หญิงอีกกี่คน คนคนเดียวที่เขาจะคิดถึงตลอดไปก็คือคิมแจจุง ถ้าครั้งนี้เขาไม่พยายามทำอะไรสักอย่าง เห็นทีว่ายุนโฮคงต้องปล่อยแจจุงไปตลอดกาล
--------------------------------------
ยุนโฮกลับมาถึงบ้านในช่วงหัวค่ำพร้อมกับอาหารสดมากมายที่เขาซื้อมาตุนเพื่อเก็บเอาไว้ทำอาหารสำหรับตัวเองและยูกึนลูกรักของเขา วันนี้ฮงเซนาที่เป็นพี่เลี้ยงประจำของยูกึนรายงานการเลี้ยงดูในแต่ละวันกับยุนโฮเหมือนเช่นทุกที ซึ่งมันก็ดูไม่มีอะไรจนเธอกลับไป ยูกึนที่มักจะเป็นเด็กดีเหมือนทุกทีกลับดูงอแงผิดปกติ เจ้าตัวเล็กนั่งคิ้วผูกโบว์แถมยังทำท่าทางราวกับจะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อจนยุนโฮต้องดึงลูกชายตัวน้อยเข้ามากอดเอาไว้
“ยูกึนเป็นอะไรครับ ทำไมวันนี้หนูไม่สดใสเลยล่ะ หื้ม” เป็นปกติทุกครั้งที่เมื่อใดก็ตามที่ได้กอดลูก ยุนโฮจะต้องหอมแก้มยูกึนไปด้วยเสมอ
“…คุณแม่ จะไปหาคุณแม่” ยูกึนเอ่ยเสียงเบา แต่มันก็ชัดเจนในตัวมากพอที่จะทำให้ยุนโฮชะงักได้ ชายหนุ่มหลับตาลงพร้อมกับกระชับกอดลูกน้อยเอาไว้ด้วยความรักทั้งหมดที่มี
“พ่อจะทำยังไงดียูกึน ถ้ายูกึนคิดถึงแม่แบบนี้พ่อจะทำยังไงดีครับ”
“คุณพ่อ..”
“พ่อจะทำยังไงให้หนูโตมาอย่างสมบูรณ์ที่สุด พ่อเองก็ไม่อยากให้ยูกึนขาดแม่แบบนี้ แต่พ่อก็ทนไม่ได้ถ้ายูกึนจะต้องอยู่กับแม่ที่เป็นแบบนั้น พ่อจะทำยังไงดีครับ พ่อควรทำยังไงดียูกึน…”
หนูน้อยไม่อาจเข้าใจได้ในสิ่งที่ผู้เป็นพ่อพูด หัวใจของเด็กนั้นบริสุทธิ์เสมอ ไม่ว่าอย่างไรยูกึนก็เป็นผ้าขาวที่ไม่ควรแปดเปื้อนเลยแม้แต่นิด เพราะยุนโฮเป็นพ่อ สิ่งเดียวที่เขาจะทำได้ในตอนนี้ก็คือการปกป้องลูกน้อยเอาไว้ แม้ว่าสิ่งที่เป็นอยู่ในตอนนี้จะทำให้ลูกชายของเขารู้สึกขาดก็ตามที มันเป็นเรื่องยากที่ยุนโฮจะเติมเต็มทุกสิ่งให้กับลูกชายทั้งที่ตนเองก็รู้ดีตั้งแต่วันที่เขาไล่ยูจินออกจากบ้านว่านั่นจะทำให้ครอบครัวของเขาไม่สมบูรณ์อีกต่อไป แต่เพราะลูกคือสิ่งสำคัญ ที่ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นจะเลวกว่านี้สักแค่ไหนยุนโฮก็ไม่มีทางปล่อยให้ยูกึนพบเห็นความใจร้ายนั้นเด็ดขาด ยุนโฮยอมให้ลูกไม่มีแม่ แต่ยุนโฮจะไม่ยอมให้ลูกเห็นแม่ของตัวเองทำตัวเหลวแหลกแบบนั้นเด็ดขาด
“คุณพ่อเป็นอะไร ไม่เศร้านะคุณพ่อ” หนูน้อยหันกลับมากอดคุณพ่อของเขาเอาไว้ทั้งที่ยังนั่งอยู่บนตักอุ่นของผู้เป็นพ่อ มือเล็กลูบแผ่นหลังกว้างของยุนโฮไปมาเพื่อปลอบโยนให้คุณพ่อของเขาคลายความเศร้าลง เสียงเล็กๆ ร้องโอ๋ไม่ขาดเพื่อหวังให้พ่อของเขามีรอยยิ้มได้อีกครั้ง ความน่ารักของยูกึนตัวน้อยทำให้ยุนโฮยิ้มออกมาได้อีกหน มือใหญ่ลูบศีรษะเล็กตอบก่อนจะใช้สองมือประคองลูกชายให้อยู่ในระดับเดียวกัน
“ยูกึนรักพ่อมั้ยครับ” ยุนโฮยิ้มถามแม้เขาจะรู้คำตอบดีอยู่แล้วว่ายูกึนรักเขา
“รักฮะ”
“รักมากแค่ไหนครับ เท่าฟ้ามั้ย” ถามไปด้วยหอมแก้มลูกชายไปด้วย เจ้าตัวเล็กหัวเราะเสียงใสเมื่อคุณพ่อใช้จมูกซุกไซ้ไปทั่วทั้งตัว
“ฮ่าๆๆๆ คิกๆๆ รัก..ฮ่าๆ เท่าฟ้าเลยฮะ…คุณพ่อ” เสียงหัวเราะที่เจือไปด้วยคำบอกรักของลูกชายทำให้ยุนโฮมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง ยุนโฮจะรอให้ยูกึนโตกว่านี้ โตพอที่จะเข้าใจโลกใบนี้ได้ว่ามันมีเหตุและปัจจัยหลายสิ่งที่ทำให้คนเราต้องเลือกตัดสินใจในสิ่งที่ดีที่สุด แม้ว่ามันอาจไม่ใช่เส้นทางที่สมบูรณ์เลยก็ตาม
“ไปครับ เดี๋ยวพ่อพาไปเข้านอน วันนี้อยากฟังนิทานเรื่องอะไรดีครับ”
--------------------------------------
หนังสือนิทานแจ็คผู้ฆ่ายักษ์ถูกมือเรียววางลงที่โต๊ะตัวเล็กข้างเตียง โคมไฟลายโดราเอม่อนที่ส่องแสงสีส้มสลัวเพียงจุดเดียวในห้องนอนช่วยให้ยุนโฮมองเห็นใบหน้าน่ารักของลูกชายที่หลับใหลไปในห้วงนิทรา สิ่งเดียวที่ยุนโฮอยากจะขอบคุณพัคยูจินมากที่สุดก็คงเป็นยูกึนนี่แหละที่เธอทำให้เด็กคนนี้เกิดมา
ยุนโฮกดปิดสวิซต์โคมไฟดวงนั้นพร้อมกับเดินออกมาจากห้องนอนของลูกชาย ร่างสูงตั้งใจจะเดินเข้าห้องนอนตัวเองบ้าง ทว่าเสียงออดหน้าประตูห้องที่ดังขึ้นกลับทำให้เขาชะงักฝีเท้า ยุนโฮเดินมาหยุดอยู่หน้าบานประตูห้องที่ในเวลาวิกาลเช่นนี้ก็ไม่น่าจะมีใครมาหาเขาแล้วนอกเสียจากยูชอน แต่เมื่อบ่ายเขากับยูชอนก็คุยกันจนเต็มที่แล้วนี่ เพราะงั้นตอนนี้ก็ไม่น่าจะมีใครมาหาเขาอีกแล้ว
หรือว่า…พี่เลี้ยงของยูกึนจะลืมของไว้?
คิดได้ดังนั้นขาเรียวจึงสาวเท้าเข้าไปใกล้กับประตูบานนั้นพร้อมกับเปิดมันออก ทว่าคนตรงหน้ากลับไม่ใช่หญิงสาวที่ชื่อฮงเซนาอย่างที่คิด เส้นไหมสีน้ำตาลที่ยุนโฮจำได้ว่าเขาเห็นมันครั้งสุดท้ายก็เมื่อเดือนก่อนกลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าราวกับความฝัน คิมแจจุงที่เขาคิดว่าคงจะไม่หวนหลับมาที่นี่เป็นครั้งสองแม้ว่าก่อนกลับไปร่างเล็กจะพูดเอาไว้ก็ตามว่าจะกลับมาอีก ใบหน้างดงามที่ยุนโฮหลงรักมันตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นมีรอยยิ้มน่ารักประดับอยู่ แววตาคู่นั้นที่มองมายังยุนโฮยังคงเหมือนกับวันวานไม่มีผิด หัวใจของเขาเต้นแรงอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง ราวกับจะย้ำเตือนให้เขาจำจนวันตายว่าชีวิตนี้ จะไม่มีใครอีกแล้วที่จะทำให้ยุนโฮรักได้เท่ากับที่เขารักคนคนนี้
“ตกใจเหรอที่ผมมาหาตอนดึกแบบนี้”
เป็นแจจุงที่ตัดสินใจเอ่ยพูดขึ้นมาก่อนเมื่อรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อย่างบอกไม่ถูกกับสายคู่นั้น
“นาย…มาทำอะไรตอนนี้”
“ฮี่~ เบื่อๆ ก็เลยเอานี่มาฝาก พี่ดื่มด้วยกันนะ” แจจุงเอ่ยด้วยหน้าตาน่ารักน่าชังเหมือนเคยราวกับจะอ้อนเขาเหมือนเมื่อครั้งที่แจจุงอยากดื่มเหล้าครั้งแรก ตอนนี้ก็คงคล้ายกับตอนนั้น ถุงพลาสติกสีดำที่ไม่รู้ว่าข้างในมีโซจูอยู่กี่ขวดถูกมือขาวจัดชูขึ้นให้ดูพร้อมกับรอยยิ้มน่ารักที่ไม่ว่าอย่างไรชองยุนโฮก็ไม่เคยชนะมันได้เลยสักครั้ง
นี่คงเป็นครั้งที่สองแล้วที่แจจุงมีโอกาสได้เข้ามาในห้องพักของรุ่นพี่หลังจากที่ครั้งสุดท้ายที่ได้เจอรุ่นพี่ก็เมื่อเดือนก่อน อะไรหลายๆ อย่างทำให้แจจุงชั่งใจอยู่นานว่าควรจะกลับมาหาพี่ยุนโฮอีกครั้งดีหรือไม่ แจจุงมีเหตุผลมากมายที่ไม่เคยพูดออกไปให้ใครฟัง แต่เพราะหัวใจของแจจุงมันหลุดลอยไปไกลเกินกว่าจะเรียกให้กลับมาได้แล้ว ทางเดียวที่จะทำให้ไม่ต้องทนทรมานอีกต่อไปก็คงเป็นการมาหาชองยุนโฮแบบนี้ล่ะมั้ง
“ทำไมไม่โทรมาบอกพี่ก่อนล่ะว่าจะมา พี่จะได้เตรียมกับแกล้มไว้ให้”
“ไม่รู้สิ แค่รู้สึกอยากมาก็เลยมา ไม่มีกับแกล้มก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะวันนี้ผมแค่อยากดื่ม แต่ถ้าจะให้ดื่มคนเดียวมันก็คงเหงาน่าดู”
“แล้วแฟนนายล่ะ เขาไม่ว่างดื่มด้วยหรือไง” ยุนโฮหลุดถามออกไปอย่างลืมคิดว่าในเวลานี้ที่เขาอยู่กับแจจุงเขาไม่ควรจะพูดถึงชิมชางมินอะไรนั่นเลยสักนิด ทว่าจะมานึกเสียดายตอนนี้ก็คงไม่ทันเสียแล้ว ใบหน้าหวานของแจจุงดูหมองลงอย่างเห็นได้ชัด
“ชางมินไม่ชอบให้ผมดื่มน่ะ ถ้าเขารู้ว่าผมดื่มก็คงไม่พอใจมากแน่ๆ”
“งั้นเหรอ”
“อื้อ เพราะแบบนี้ผมถึงมาหาพี่ไง พี่เป็นคนเดียวที่ยอมให้ผมเมาจนหัวทิ่มได้นี่นา ใช่มั้ย” ตากลมช้อนมองอย่างขอคำตอบ ยุนโฮที่นั่งหันหน้าเข้าหาแจจุงไม่ได้ตอบอะไรกลับไปจนแจจุงต้องยอมแพ้ไปเองเมื่อรู้สึกได้ว่าวันนี้รุ่นพี่ของเขาไม่มีอารมณ์สนุกด้วยเท่าไร
“ผมรบกวนพี่หรือเปล่า - อ๊า จริงสิ พรุ่งนี้พี่ทำงานนี่นา ผมนี่ไม่รู้เรื่องเลย” มือขาวโขกหัวตัวเองเมื่อรู้ตัวว่าทำอะไรเอาแต่ใจเกินไป แจจุงคงคิดถึงแต่ความรู้สึกของตัวเองมากเกินไป มากเสียจนลืมไปว่าพี่ยุนโฮอาจไม่ได้รู้สึกดีด้วยเลยสักนิด เพราะคิดว่าวันนี้คงไม่ใช่ช่วงเวลาที่ดีเท่าไรแจจุงจึงตัดสินใจว่าจะกลับก่อนที่บรรยากาศมันจะแย่ไปมากกว่านี้ แต่แค่เพียงแจจุงทำท่าจะลุกขึ้น มือเรียวทั้งสองของชองยุนโฮก็จับไหล่ของแจจุงกดลงให้นั่งบนโซฟาตามเดิม
“จะไปไหน”
“ก็พรุ่งนี้พี่ทำงานไม่ใช่เหรอ ผมก็เลย…”
“ก็เลยจะกลับ” ยุนโฮกอดอกถาม
“อื้ม” แจจุงรู้สึกว่าวันนี้พี่ยุนโฮไม่ใจดีเหมือนทุกครั้งเลย เพราะแบบนี้ถึงได้รู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลงไปหลายเซนติเมตร
“เฮ้อ เปิดเหล้าสิ”
ยุนโฮถอนหายใจเอนกายพิงกับพนักในขณะที่นั่งขัดสมาธิหันหน้าเข้าหาแจจุง เด็กน้อยของเขาทำตามอย่างว่าง่ายด้วยการเปิดขวดโซจูที่แจจุงซื้อมาทั้งหมดสี่ขวด ขวดหนึ่งแจจุงยื่นให้ยุนโฮ และอีกขวดเป็นของแจจุง ยุนโฮรู้ได้ตั้งแต่ตอนที่แจจุงบอกว่าอยากดื่มแล้วว่าคนดีของเขาต้องมีเรื่องไม่สบายใจแน่นอน
“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจล่ะสิถึงได้อยากดื่มแบบนี้” ยุนโฮเอ่ยอย่างไม่จริงจังนัก แต่ที่จริงแล้วเขาพยายามจะหลอกให้แจจุงพูดออกมามากกว่า
“ก็ไม่ขนาดนั้นซะหน่อย ผมก็เบื่อๆ น่ะ ก็เลยอยากดื่ม แต่จะชวนชางมินก็คงไม่ได้” พูดจบแจจุงก็กระดกโซจูอึกใหญ่เข้าปากราวกับน้ำเปล่า ใบหน้าหวานหยีเข้าหากันเนื่องจากความแรงเข้าเหล้าที่ทำให้ร้อนวาบเล็กน้อยเมื่อตอนที่แอลกอฮอล์เข้าสู่ร่างกาย ยุนโฮมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าแจจุงโกหกไม่เก่งเอาเสียเลย
เวลาผ่านไปได้ไม่ถึงชั่วโมงดีแจจุงกระดกโซจูขวดที่สองอึกสุดท้ายจนหมด ผิวขาวเนียนละเอียดของแจจุงขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัดโดยเฉพาะที่แก้มใสทั้งสองข้าง ฤทธิ์ของเหล้าทำให้แก้มใสทั้งสองมีสีแดงอ่อนประดับอยู่จางๆ ราวกับจะเพิ่มความงดงามให้กับใบหน้านั้น ดวงตากลมโตของแจจุงดูหวานเชื่อมผิดปกติ ซึ่งยุนโฮรู้ดีว่ามันจะเกิดขึ้นทุกครั้งที่แจจุงดื่ม เพราะแบบนี้ล่ะมั้ง ชิมชางมินถึงไม่ชอบให้คิมแจจุงดื่ม
“นายเมาแล้วรู้ตัวมั้ยเนี่ย” ยุนโฮกระดกโซจูที่ผ่านมาเกือบชั่วโมงแล้วก็ยังไม่หมดขวด ผิดกับคิมแจจุงที่กระดกเอา กระดกเอาราวกับของเหลวชนิดนี้เป็นน้ำเปล่า
“ไม่เมา ผมยังพูดรู้เรื่องอยู่นะ” คนเมาเอ่ยด้วยท่าทางขึงขังจนรุ่นพี่ตัวโตต้องกลั้นยิ้มเอาไว้ ยุนโฮคิดอะไรบางอย่างออกจึงเริ่มชวนคนที่เริ่มไม่ได้สติคุย
“ถ้างั้นเล่าให้พี่ฟังหน่อยสิว่าแฟนนายเป็นยังไงบ้าง พี่อยากรู้จักเขา”
ยุนโฮเริ่มแผนล้วงความจริงจากปากคนเมาอย่างแจจุงทันทีเมื่อเขามั่นใจแล้วว่าแจจุงในตอนนี้ไม่มีสติเต็มร้อยแล้วแน่นอน หัวกลมเอนซบกับพนักพิงเริ่มเล่าสิ่งที่รุ่นพี่อยากรู้ให้เขาฟัง
“ชางมินเหรอ…อืม ก็น่ารักดี เด็กกว่าผมสองปีแต่ชอบทำเหมือนผมเด็กกว่าเขาสองปี ชางมินจีบผมตั้งแต่ผมเป็นพี่เทรน แล้วก็จีบมาเรื่อยๆ จนสามเดือนที่แล้วผมใจอ่อนยอมเป็นแฟนกับเขา อือ...”
“มีแค่นี้เหรอ” ยุนโฮแกล้งถามต่อ แต่คนเมาส่ายหน้าไปมาทั้งที่ตาปรือเต็มทนแล้ว
“ชางมินดูแลผมดีทุกอย่าง ตามใจผมแทบทุกเรื่อง จนบางทีผมก็คิดว่าเขา..ดีกับผมมากเกินไปมั้ยนะ ผมยังไม่รู้สึกว่าผมรักเขาเลยนะ”
“แล้วนายคบกับเขาทำไม ถ้านายไม่ได้รัก” ยุนโฮถามต่อทันทีด้วยหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ
“เพราะชางมินดีกับผมมากล่ะมั้ง ผมก็เลยคิดว่าจะปล่อยให้คนดีๆ แบบนี้เสียใจไม่ได้หรอกนะ ถึงตอนนี้ไม่รักก็ไม่เป็นไรหรอก ต่อไปก็คงต้องรักแน่ๆ สุดท้ายผมก็ตกลงรับรักเขา แต่ตอนนี้ผ่านมาสามเดือนแล้วผมยังรู้สึกรักเขาไม่ได้เลย ทำไมก็ไม่รู้…”
สิ่งที่แจจุงพูดทำให้ยุนโฮรู้สึกสบายใจได้เปราะหนึ่งว่าความรู้สึกของแจจุงที่มีต่อชิมชางมินนั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาจะมานั่งกังวลเลยสักนิด เมื่อในวันนี้แจจุงเป็นคนบอกกับเขาเองว่าแจจุงไม่ได้รักชิมชางมิน นั่นก็แปลว่าแจจุงอาจจะยังไม่ได้รักใครก็เป็นได้ อย่างน้อยมันก็ยังดีกว่าที่แจจุงมีใครในใจแล้ว เพราะมันคงเป็นเรื่องยากที่เขาจะพยายามเปลี่ยนใจแจจุงให้มองเขามากกว่าพี่ชาย
“นายพูดแบบนี้ทำให้พี่คิดถึงตัวเองตอนที่โดนบังคับให้แต่งงานเลย ตอนนั้นพี่ก็คิดแบบนี้แหละ ถึงวันนี้ยังไม่รัก แต่ต่อไปก็คงต้องรักได้แน่ๆ สุดท้ายก็แต่งงานกันไป ฝืนทนกันไปจนทุกอย่างล้มเหลว ความรักที่หวังว่าจะเกิดขึ้นก็ไม่เคยเป็นจริงอย่างที่หวัง ไอ้เรื่องแบบนี้มันไม่ใช่ว่าจะรู้สึกรักกันได้ทุกคนหรอกนะ”
“นั่นสิ…ทำไมหัวใจของคนเราถึงได้เข้าใจยากแบบนี้นะ ผมไม่เคยเข้าใจมันเลยสักครั้ง” แจจุงกระดกโซจูขวดที่สามอึกใหญ่เข้าปากอีกครั้ง ก่อนจะวางมันไว้ที่โต๊ะกระจกตัวเล็ก
“แต่ในเมื่อนายรู้ตัวดีว่ารักชางมินไม่ได้ แล้วทำไมถึงไม่เลิกกับเขาล่ะ ถ้าเขารู้ว่านายไม่ได้รักเขา เขาจะไม่เจ็บกว่าเดิมหรือไง” ยุนโฮไม่เข้าใจแจจุงเลย ไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว
“เพราะว่าชางมินดีมากแบบนี้ไง แค่จะพูดให้เขาเสียใจผมยังไม่กล้าเลย เขาไม่เคยทำให้ผมเสียใจเลยสักครั้ง แล้วผมจะทำให้เขาเสียใจได้ยังไง”
“การที่นายทำแบบนี้ก็ทำให้ชางมินเสียใจแล้วแจจุง มันไม่มีทางไหนหรอกนะที่จะทำให้คนเราไม่เสียใจได้ มันมีแค่เสียใจมากกับเสียใจน้อยก็เท่านั้น ถ้าเข้มแข็งพอก็ทำใจได้ แต่ถ้าไม่เข้มแข็งพอก็มีแต่เจ็บหนักเท่านั้น”
“ผมเลวอะไรขนาดนี้นะ…ผมพยายามแล้วที่จะมองเขาให้มากกว่าน้องชาย ผมพยายามมองเขาให้ลึกซึ้งเหมือนคนรัก แต่ผมไม่เคยทำได้เลย ขนาดเขาได้จูบแรกผมไปผมยังรักเขาไม่ได้เลย”
เวลาที่แจจุงเมา ไม่ว่าเรื่องอะไรก็สามารถหลุดออกมาจากปากของแจจุงได้ทั้งนั้น ทุกสิ่งที่แจจุงคิด ทุกสิ่งที่แจจุงรู้สึก เรื่องที่ฝังใจหรืออะไรต่างๆ นาๆ ที่มีอิทธิพลกับแจจุงสามารถเผยออกมาได้ทั้งหมดเมื่อแจจุงสติไม่เต็มร้อย ไม่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถทำแบบนี้กับแจจุงได้ เพราะชองยุนโฮคือคนคนเดียวที่รู้ดีที่สุดว่าเวลานี้คือเวลาที่จะทำให้เขาเข้าใจและรับรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคนคนนี้ได้มากขึ้น ทว่าเรื่องจูบแรกของแจจุงที่เขาพยายามรักษามันเอาไว้กลับเกิดขึ้น
ยุนโฮกับแจจุงมีโอกาสนอนค้างด้วยกันบ่อยๆ เพราะเขาชอบชวนแจจุงมานานค้างที่หอในช่วงที่แจจุงมีปัญหาครอบครัว ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่แจจุงมีโอกาสได้ลองแตะต้องของมึนเมาโดยที่มียุนโฮดื่มเป็นเพื่อนกัน เรื่องราวชีวิตของแจจุงถูกเจ้าตัวเอ่ยเล่าให้ฟังถึงปัญหาครอบครัวที่มีสะสมมานานตั้งแต่แจจุงยังเป็นเด็ก แจจุงเมามากจนหลับไป ตอนนั้นเองที่เขาพาแจจุงมาที่เตียง ยิ่งเห็นแจจุงอยู่ในสภาพแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองแทบทนไม่ไหวแล้ว ใบหน้าสวยหวานของแจจุงทำให้เขาขยับเข้าไปใกล้และหวังจะสัมผัสริมฝีปากสีสดนั้น แต่คงเพราะจิตใจด้านดีของเขามันมีอำนาจมากพอที่จะดึงให้ยุนโฮกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงว่าเขาไม่ควรทำแบบนั้นกับแจจุง เขาไม่ควรฉวยโอกาสกับคนที่เขารักแบบนี้ ยุนโฮอยากจูบแจจุงอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้เขาก็อยาก แต่ยุนโฮเลือกที่จะไม่ทำมันเพราะเขาไม่อยากทำให้แจจุงเสียใจ ชองยุนโฮก็แค่อยากให้แจจุงรักเขาเหมือนกับที่เขารักแจจุง จนกว่าแจจุงจะบอกว่ารักเขา ยุนโฮสาบานกับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่ทำอะไรที่ไม่ให้เกียรติแจจุงเด็ดขาด
“นาย…จูบกันชางมินแล้วเหรอ”
“ไม่เป็นไรหรอก มันก็แค่จูบ ผมอายุไม่ใช่น้อยๆ แล้ว จะมีจูบกับใครก็คงไม่เสียหายหรอกใช่มั้ย เพราะต่อให้ผมอยากจูบกับคนที่ผมรัก ผมก็ทำไม่ได้อยู่ดี”
ยุนโฮยอมรับตรงนี้เลยว่าเขารู้สึกหึงและหวงแจจุงมาก เขาไม่พอใจเลยแม้แต่นิดเดียวที่รู้ว่าแจจุงจูบกับชิมชางมินแล้วแม้ว่าอายุของแจจุงจะไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไปแล้วก็ตาม ไม่ใช่ว่ารังเกียจ แต่ก็แค่ไม่อยากให้แจจุงเป็นของใคร ยุนโฮรู้จักกับแจจุงมากี่ปี เขายังไม่เคยได้แตะต้องแจจุงเลยด้วยซ้ำ มากที่สุดก็แค่กอด ซึ่งการที่เขาสนิทกับแจจุงก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะมีสิทธิทำอะไรกับแจจุงก็ได้ตามใจชอบ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็นปมใหญ่ ยิ่งเห็นคนเมาที่หลับไปแล้วตรงหน้าก็ยิ่งรู้สึกโมโห ยุนโฮจัดการเก็บของที่รกให้เข้าที่ ก่อนจะตัดสินใจอุ้มแจจุงแนบอกเพื่อพาไปนอนที่เตียงของเขา
เมื่อหลังแตะเตียงแจจุงก็รีบซุกตัวเข้าหายุนโฮที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ทันทีราวกับลูกแมวน้อย มือขาวของแจจุงวางอยู่ที่ต้นขาของรุ่นพี่โดยไม่รู้ตัวทั้งที่ยังหลับตา ยุนโฮมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย เพราะทั้งที่อยู่ใกล้มาตลอดแต่ก็เหมือนอยู่ไกล ทั้งที่ใจอยากเก็บคนคนนี้ไว้กับตัวแต่ก็ทำไม่ได้เลยสักครั้ง ยิ่งในตอนนี้ที่ได้ฟังในสิ่งที่แจจุงเล่าเกี่ยวกับชิมชางมินก็ยิ่งทำให้ยุนโฮรู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบด้วยกำแพงมากมายที่เขาไม่เคยฝ่ามันไปได้เลยสักครั้ง
ยุนโฮปิดไฟในห้องนอนทั้งหมดเหลือไว้แค่เพียงโคมไฟตั้งโต๊ะตรงหัวเตียงที่ให้ความสว่างมากพอที่จะทำให้เขาเห็นใบหน้างดงามของแจจุงได้ชัดเจน ร่างสูงล้มตัวลงนอนหันหน้าเข้าหาร่างเล็กที่ตอนนี้อาจฝันไปไม่รู้กี่เรื่องแล้วก็เป็นได้ ทว่ายุนโฮยังคงมีเพียงแค่ปัจจุบันเท่านั้น เขาดีใจที่ตอนนี้แจจุงอยู่ใกล้เขาได้ขนาดนี้ มือเรียวสวยที่แจจุงเคยเอ่ยชมเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าขาว ผิวแก้มเนื้อเนียนละเอียดราวกับหญิงสาวทำให้ยุนโฮหลุดยิ้มออกมา
“รู้มั้ยว่ามันอยากแค่ไหนกับการที่พี่ต้องอยู่ใกล้นายขนาดนี้…พี่พยายามรักษาระยะห่างของเราไว้ทั้งที่หลายครั้งเราก็ใกล้กันมากกว่าที่พี่น้องจะมีกัน แต่พี่ก็พยายามแล้ว พี่พยายามจะทำให้ทุกอย่างมันถูกต้องเต็มที่แล้ว”
“…….”
“มีคนบอกพี่ว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายของพี่ก็ได้ที่จะมีโอกาสรั้งนายไว้กับตัวแบบนี้ ถ้าครั้งนี้พี่ไม่ทำอะไรเลยสักอย่าง พี่คงต้องปล่อยนายไปจริงๆ ใช่มั้ยแจจุง”
“…….”
“พี่เริ่มเข้าใจความรู้สึกที่พี่กลัวว่ามันจะเกิดขึ้นมาตลอดแล้วล่ะ ถ้าวันหนึ่งพี่ปล่อยให้นายเป็นของคนอื่นพี่จะทนได้มั้ย วันนี้พี่เข้าใจแล้วว่าพี่ทนไม่ได้ พี่ทนไม่ได้แม้แต่นิดเดียว”
ยุนโฮดึงผ้าห่มที่ห่มร่างของแจจุงอย่างหมิ่นเหม่ขึ้นมาคลุมปิดถึงแผ่นอกพร้อมทั้งแบ่งส่วนที่เหลือมาห่มกายของตัวเองเอาไว้ด้วย กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนกายของแจจุงผสมกับกลิ่นเหล้าทำให้เกิดกลิ่นใหม่ที่เย้ายวนไม่เบาในความรู้สึกของยุนโฮ ตาเรียวพิศมองใบหน้าหวานอีกครั้งพร้อมทั้งใช้นิ้วโป้งเกลี่ยผิวแก้มนั้นด้วยความรัก
“ต่อไปนี้พี่จะไม่ยอมให้นายหายไปไหนอีกแล้ว พี่จะทำให้โอกาสสุดท้ายของพี่ไม่สูญเปล่า”
tbc.

ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น