วันศุกร์ที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2559

[FICTION] STAND BY YOU [YJ] ; 01


STAND BY YOU

Couple : YUNHO X JAEJOONG
Categories : Romantic/Drama
Status : On going



“เลขาจาง ช่วยฉันคิดหน่อยเถอะว่าจะทำยังไงดี เจ้ายุนโฮถึงจะกลับมาเป็นคนเดิม”
ชายชราวัยย่างเข้าเกือบหกสิบปีเอ่ยถามเลขาคนสนิทที่ทำงานรับใช้มากนาน ใบหน้ามีริ้วรอยบ่งบอกอายุวัยแสดงถึงความกังวลอย่างเด่นชัด

“คุณยุนโฮอาการแย่มากเลยหรือครับท่าน”

“แย่ไม่แย่ก็คิดดูละกันว่าไม่มีใครทนดูแลมันได้น่ะ”

“แล้ว...ท่านจะให้ผมช่วยยังหรือครับ”

“เฮ้อ ไปหาใครก็ได้นะมาดูแลมันหน่อย เอาที่มือทนเท้ามันได้น่ะ พอจะหาได้มั้ย ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรแต่ฉันปวดหัวกับไอ้ลูกคนนี้มาหลายเดือนแล้ว” แม้จะดูเป็นคำขอที่ไม่ได้จริงจังเท่าไรแต่เลขาคนสนิทก็ยินดีพร้อมจะช่วยเหลือท่านประธานอย่างเต็มที่

แล้วใครกันล่ะเนี่ยที่จะอดทนดูแลคุณชายยุนโฮได้?



-----------------------------



ภายในห้องสีเหลี่ยมขนาดใหญ่ที่ไร้แสงไฟสาดส่อง ยังคงมีอีกหนึ่งชีวิตที่นั่งหายใจทิ้งขว้างไปอย่างไร้จุดหมายในชีวิต ชองยุนโฮหรือคุณชายชอง ชายหนุ่มรูปงามที่มีใบหน้าหล่อเหลาอย่างร้ายกาจ คนที่มีรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น ใครเห็นเป็นต้องหลงใหล แต่ตอนนี้คงเป็นได้แค่รูปปั้นหล่อตนหนึ่ง ใบหน้าหล่อคมคายไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมาเลยตั้งแต่เหตุการณ์ฝันร้ายนั้นผ่านไป

ผ่านมาแล้วราวๆ 3 เดือน....

ยุนโฮเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ไม่ออกไปพบปะผู้คนภายนอก และถึงแม้ผู้คนภายนอกจะเข้ามาหาเขาและเยี่ยมเยียนเขาด้วยความเป็นห่วงอย่างไร ยุนโฮเองก็ไม่มีจิตใจอยากจะพบกับใครอยู่ดี

พบทำไม? พบไปก็มองไม่เห็นอยู่ดีนั่นล่ะ

ก็เขามันตาบอดนี่

หลังจากประสบอุบัติเหตุครั้งนั้น ยุนโฮก็ต้องพบกับความจริงที่แสนโหดร้ายว่าเขามองไม่เห็น ดวงตาทั้งสองข้างดับสนิทไม่เห็นแม้แต่เงาลางๆหรืออะไรเลย กว่าสามเดือนที่ผ่านมายุนโฮใช้ชีวิตยู่กับความมืดที่ค่อยๆกัดกินจิตใจไปเรื่อยๆ จากคนที่อารมณ์ดีก็กลายเป็นคนอารมณ์ร้าย หงุดหงิดกับเรื่องเล็กๆน้อย คนดูแลทั้งหลายก็ต่างขอลาออกกันหมดเพราะทนกับอารมณ์ร้ายๆของยุนโฮไม่ได้ และนั่นก็คงมาจากความต้องการของตัวยุนโฮเองที่ไม่อยากให้ใครมาดูแล เขาอยากอยู่คนเดียว

ยังไงซะ...คนที่อยากจะอยู่ด้วยตลอดชีวิตก็ไม่อยู่แล้ว

อยู่คนเดียวก็คงจะดีที่สุดสำหรับคนตาบอดแบบเขา


ก๊อก ก๊อก


“ยุนโฮ พ่อเข้าไปนะ” ท่านประธานซึงโฮหรือพ่อของเขาเคาะเป็นสัญญาณให้รับรู้ถึงการมาเยือน ชายชราก้าวเท้าเข้ามาในห้อง ก่อนจะต้องถอนหายใจหนักๆกับสภาพห้องนอนที่มืดสนิทไร้แสงไฟ

“เมื่อไรแกจะเลิกทำตัวแบบนี้สักทีฮะยุนโฮ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นก่อนจะจัดการเปิดสวิตไฟแล้วหย่อนกายนั่งลงตรงโซฟาเบาะนวมตัวข้างๆกับลูกชาย

“เป็นแบบไหนหรือครับพ่อ”

“เป็นแบบนี้แหละ วันๆไม่ออกไปไหนเอาแต่อยู่ในห้องมืดๆของแกแบบนี้นี่ไง”

“พ่อไม่เข้า....”

“หยุดเลยยุนโฮ แกหยุด!... นี่แกพูดมากี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่เข้าใจน่ะ ถ้าอยากให้ฉันเข้าใจแกก็หัดพูดออกมาซะมั่งสิ ไม่ใช่เอาแต่เงียบแบบนี้แกจะอมทุกข์ไปถึงไหน”

“พอเถอะครับพ่อ...” คนเป็นพ่อแทบลมจับเมื่อสิ่งที่ตัวเองพูดไปเสียเหยียดยาวกลับถูกลูกชายตอบกลับมาว่าให้เขาหยุดพูด นี่เขาต้องทนเห็นลูกเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไรกัน?

“เออๆ ฉันไม่พูดแล้วก็ได้ แต่แกต้องออกมากินข้าวเดี๋ยวนี้ จะไม่พูด จะอยากอยู่คนเดียวอะไรก็เรื่องของแก แต่ถ้าแกไม่กินข้าวฉันไม่ยอม”

และนี่ก็ดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่คนเป็นพ่ออย่างเขาสามารถสั่งเจ้าลูกชายหัวรั้นได้


“เลขาจาง ยังไงฉันก็ยังหวังว่าเธอจะหาคนมาดูแลเจ้ายุนโฮได้อยู่นะ”



-----------------------------



“ยุนโฮ แกควรพูดอะไรบ้างนะ” ปาร์คยูชอนชายหนุ่มที่เป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยประถมพูดขึ้น ก่อนจะยกขาทั้งสองข้างพาดไว้ที่พนักวางแขนของโซฟา

“ทำไมฉันต้องพูดด้วย”

“คุณพ่อเขาเป็นห่วงแกนะเว่ย ใครมันจะไปมีความสุขวะ ลูกเป็นแบบนี้ทั้งคนเนี่ย” ยูชอนเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งหลังตรงๆแทน เพราะต้องการเข้าโหมดจริงจังเสียที

“เป็นไอ้บอดน่ะหรือ”

“โอ๊ย! ไอ้บ้านี่ คำก็บอดสองคำก็ไอ้บอด แกเป็นอะไรมากมั้ยวะ”

“ก็เป็นคนที่มองไม่เห็น แกก็น่าจะรู้”

“โอเคๆ แกเป็นคนที่มองไม่เห็น แต่แกไม่คิดจะเปิดใจหน่อยเหรอวะ หรือแกจะเป็นคนที่บอดทั้งตาแล้วก็หัวใจแบบนี้ไปเรื่อยๆ?”

“ฉัน....ไม่รู้”

“แกชอบพูดว่าไม่มีใครเข้าใจแก ฉันอาจจะไม่เข้าใจแกในบางเรื่องแต่ฉันเป็นเพื่อนแกมาสิบกว่าปีจะไม่รู้เลยเหรอวะ ว่าแกต้องการอะไร”

“แล้วแกรู้ว่าอะไร”

“แกน่ะ... อยากอยู่คนเดียว แกเสียใจใช่มั้ยล่ะที่ควอนโบอาบอกเลิกแก” ยูชอนยิ้มอย่างรู้ทันความคิดเพื่อนรัก ก็อย่างที่บอกว่าเป็นเพื่อนกันมาสิบกว่าปีถ้าแค่นี้ไม่รู้ก็ไม่ต้องมาเรียกกันว่าปาร์คยูชอนหรอก

“ยูชอน -- แกรู้?”

“ก็บอกแล้วไงว่าเป็นเพื่อนมาสิบกว่าปีจะไม่รู้ได้ไง”

“….”

“แกหมดกำลังใจสินะเพราะคนที่แกรักเขาเลือกที่จะไม่ยืนข้างๆแกในวันที่แกเป็นแบบนี้”

“….”

“ถ้าไม่เถียงแบบนี้แปลว่าใช่...”

“ฉันจะไปพูดอะไรได้ ในเมื่อเลิกกันไปแล้ว” ยุนโฮว่า ดวงตาทั้งสองข้างที่มองไม่เห็นกลับแสดงออกถึงความเจ็บปวดในใจที่แม้เวลาจะผ่านมาหลายเดือนแต่กลับไม่จางหายไปสักที

“ยุนโฮ ถามจริงๆนะ แกไม่รู้จริงเหรอวะว่าความรักของพวกแกมันมาจากคำว่าธุรกิจ” ยูชอนยิงประเด็นตรงๆโดยที่คิดว่าจะไม่เกรงใจยุนโฮอีกแล้ว ถ้าขืนเกรงใจปล่อยให้มันไม่พูดแบบนี้ไปเรื่อยๆก็คงได้บ้าตายกันพอดี ยิ่งมีโอกาสถามแบบนี้แล้วควรถามให้มากที่สุด

“รู้...” ยูชอนถอนหายใจหนักๆ รู้ทั้งรู้ว่ามันมากจากธุรกิจแต่ชองยุนโฮก็กลับรักควอนโบอาจริงๆงั้นสินะ “แกรักเธอมากเลยสินะ”

“มากพอที่ผู้ชายคนหนึ่งจะรักใครได้”

คำตอบที่แสนตรงไปตรงมาเล่นเอายูชอนไปต่อไม่ถูก “ทั้งๆที่แกรักเขามากขนาดนี้ เขายังบอกเลิกแกลง เชื่อเลยว่ะ...”

“ฉันเข้าใจโบอานะ”

“แกเข้าใจยัยนั่นเหรอ?” ยุนโฮแค่นยิ้ม ก่อนจะเอ่ย “ใครจะอยากมีแฟนเป็นคนตาบอดวะ”

“พระเอกจริงๆเลยนะ ถ้ายัยนั่นรักแกจริงไม่มีทางทิ้งแกหรอกยุนโฮ” ยุนโฮแค่นยิ้มก่อนเอ่ย

“ถึงตอนนี้มันก็ไม่สำคัญแล้วล่ะเพราะยังไงก็เลิกกันไปแล้ว”

“ยังไงก็เถอะ ฉันถือว่านี่เป็นโชคดีของแก” หัวคิ้วเรียวกระตุกเข้าหากันอย่างสงสัย ยูชอนที่เห็นใบหน้าของเพื่อนรักมีแต่คำถามเต็มไปหมดจึงเอ่ยต่อ “ก็รักคนที่เค้าไม่ได้รักเรามันจะไปมีความสุขอะไรวะ แถม...”

“เป็นรักที่อยู่บนคำว่าธุรกิจด้วยนะ ผลประโยชน์ชัดๆ -- จะรักใครน่ะก็ให้มันดีกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอวะ”

ยูชอนพูดแค่นั้นก่อนจะตัดบทบอกลาเพื่อนรักขอตัวไปทำงานทำการของตัวเองบ้าง



-----------------------------



“ควอนโบอา!! แกบ้าหรือไงที่ทำแบบนี้น่ะ หา!!!”

ผู้เป็นพ่อตะคอกใส่ลูกสาวคนเดียวเสียงดัง ใบหน้าเครียดขึงเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยมากมาย เพราะตั้งแต่บริษัท K ของควอน ซังวูคิดหาทางเชื่อมความสัมพันเพื่อจะเป็นทองแผ่นเดียวกันกับชอง กรุ๊ป ทุกอย่างทางด้านธุรกิจก็ดูจะดีขึ้นเรื่อยมา จนเมื่อหลายเดือนก่อนที่ชองยุนโฮประสบอุบัติเหตุเสียดวงตาไปทั้งสองข้างไป ลูกสาวคนเดียวอย่างโบอาที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักของชองยุนโฮก็ดูจะเปลี่ยนไป

“หนูเลิกกับยุนโฮไปตั้งหลายเดือนแล้วค่ะ”โบอาตอบห้วนๆ เพราะไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้เท่าไร

“แกทำแบบนี้ได้ยังไง แกรู้มั้ยว่าถ้าเราไม่มีชอง กรุ๊ป บริษัทเราจะฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้มั้ย!? แกตอบฉันมาซิ!!”ควอนซังวูว่าเสียงกร้าว ลูกสาวตัวดีที่เพิ่งบอกเลิกชองยุนโฮไปกลับทำแค่เพียงเบะปากเล็กน้อย เธอไม่เข้าใจว่าพ่อของเธอจะต้องโวยวายอะไรขนาดนี้ กะอีแค่บริษัทบริษัทเดียวมันไม่ทำให้ครอบครัวเธอล้มละลายหรอก!

“แล้วคุณพ่อจะให้หนูทำยังไงคะ! หนูไม่อยากมีแฟนเป็นคนตาบอดนี่!!”

“แกบ้าหรือไง? แทนที่แกจะดูแลยุนโฮ แกกลับไปบอกเลิกเค้างั้นเหรอ? แกคิดได้ยังไงกัน ฉันอยากจะบ้าตาย” ซังวูเดินวนรอบห้อง ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าโบอา พร้อมชี้นิ้วตวาดอีกครั้ง

“แกบอกว่าแกไม่อยากมีแฟนเป็นคนตาบอดแต่แกรู้ไว้เลยว่าไอ้บอดนั่นน่ะมีเงินเป็นพันๆล้านที่จะทำให้แกสบายไปทั้งชาติ แต่แกกลับทิ้งเค้าเพราะเค้าแค่ตาบอดเนี่ยนะ!? แกทำได้ยังไง!!”

“หนูไม่ได้รักเค้านี่ ฮึก...”

“แกอย่ามาร้องไห้บีบน้ำตานะโบอา แกทำแผนฉันพังหมดแล้ว!! นี่ถ้าเกิดท่านซึงโฮเค้าถอนหุ้นจากบริษัทเราออกหมดฉันไม่ต้องขายบ้านเลยหรือไงกัน!”

“คุณลุงไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอกพ่อ” โบอาว่า “คุณลุงซึงโฮท่านมีเมตตาอยู่พอควร คงไม่ใจร้ายขนาดถึงต้องถอนหุ้นออกจากบริษัทเราหมดหรอก เราอาจจะต้องไปขอโทษท่านที่ทำให้ลูกชายท่านเสียใจ แค่ทำให้เขาเข้าใจก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไรหรอกมั้ง”

“งั้นพรุ่งนี้นะ แกรีบไปหาท่านซึงโฮแต่เช้าเลย ไปขอโทษท่านแล้วกลับไปดูแลชองยุนโฮเหมือนเดิม!”

“พ่อ! แค่ขอโทษคุณลุงไม่ได้เหรอ ทำไมหนูต้อง...” ซึงวูตัดบทก่อนจะประกาศกร้าวใส่ลูกสาวเป็นครั้งสุดท้าย

“เงียบไปเลย!! แกไม่มีสิทธิ์พูด”

“พ่อ!!”




-----------------------------




ประตูกระจกใสของร้านหนังสือเล็กๆแต่บรรยากาศอบอุ่นถูกชายวัยกลางคนผลักเข้าไปอย่างคุ้นเคย พนักงานในร้านหันมามองลูกค้าผู้มาใหม่ ก่อนจะเอ่ยเสียงดังว่า’ยินดีต้อนรับค่ะ!’ เลขาจางยิ้มรับเช่นเคย ก่อนจะเดินเข้าไปสั่งเครื่องดื่มและของว่างที่แค่พนักงานประจำเคาท์เตอร์เห็นก็ยิ้มรับเพราะรู้กันดีอยู่แล้วว่าคุณลุงจะสั่งว่าอะไร

“แหม คุณลุงไม่ต้องเดินมาสั่งหรอกค่ะ แค่คุณลุงเดินเข้ามาหนูก็รู้แล้วค่ะว่าต้องทำยังไง”สาวน้อยวัยคราวลูกเอ่ยด้วยรอยยิ้มจริงใจ ก่อนจะจัดการทำกาแฟอเมริกาโนร้อนและตักเค้กชาเขียวของโปรดของคุณลุงมาเสิร์ฟ

“หนูจองอา วันนี้แจจุงไม่เหรอ” เลขาจางยิ้มรับก่อนจะหันไปมองรอบๆร้านแต่ก็ไม่พบกับคิมแจจุง คนที่อยากเจอเลย

“อ๋อ พี่แจจุงเหรอคะ วันนี้พี่เค้าก็มาค่ะแต่ออกไปจ่ายค่าน้ำค่าไฟน่ะค่ะ เดี๋ยวอีกสักพักก็คงเข้ามา” จองอาว่าก่อนจะขอตัวกลับไปทำงานของเธอต่อ

ร้านหนังสือแห่งนี้เป็นร้านหนังสือที่ไม่ได้มีไว้แค่ขายหนังสือเพียงอย่างเดียว แต่ยังเป็นร้านหนังสือเพื่ออ่านอีกด้วย ภายในร้านตกแต่งด้วยสีเขียวอ่อนมองแล้วสบายตา พร้อมทั้งยังมีขนมเค้กที่ทำสดใหม่วันต่อวันที่ลูกค้าต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่า’อร่อยที่สุด~’ แถมยังมีเครื่องดื่มมากมายให้เลือก ไม่ว่าจะเป็นน้ำผลไม้ปั่น นมสด และที่ขึ้นชื่ออีกอย่างของร้านนอกจากเค้กแล้วก็คือ กาแฟ


กรุ๊ง กริ๊ง


เสียงผลักเข้ามาของประตูกระจกที่มีกระดิ่งสีเงินแขวนเอาไว้ดังขึ้น พร้อมกับผู้มาใหม่ที่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มน่ารัก สดใส เหมาะกับผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ที่เจ้าตัวสวมใส่เป็นที่สุด

“อ๊ะ พี่แจจุงมาแล้ว~”จองอาหันมาตามเสียงกรุ๊งกริ๊งนั่นพอดีเลยทันเห็นแจจุงที่เดินเข้ามา พร้อมของมากมายในมือ

“อ้ะนี่ พอดีพี่แวะไปซื้อของมาเติมด้วย เห็นว่าของใกล้จะหมดเยอะแล้ว พี่เบิกเงินร้านมาซื้อนะเงินทอนทั้งหมดอยู่ในถุงนั่นแหละ ใบเสร็จก็ด้วยนะ แล้วก็พี่ฝากลงบัญชีให้หน่อยนะจองอา~” เสียงหวานว่าเสียหยาวเหยียด ก่อนจะปิดท้ายด้วยรอยยิ้มน่ารักที่มักจะแจกจ่ายเรี่ยราดอยู่เสมอ

“รับทราบค่ะ! อ้อพี่แจจุง คุณลุงจางเค้าอยากเจอพี่แหน่ะ” จองอาว่า นิ้วขาวๆชี้ไปที่คุณลุงจางที่นั่งอ่านหนังสือเพลินๆอยู่มุมในสุดของร้าน

“งั้นเหรอ ขอบใจมาก”

“คุณลุงฮะ อยากเจอผมเหรอ”แจจุงอ่ยถามก่อนจะหย่อนกายนั่งลงที่โซฟาตัวเล็กสีแดง คุณลุงจางที่คุ้นเคยกันดีละสายตาจากหนังสือเล่มเล็กๆในมือมาสนใจชายหนุ่มหน้าหวานที่รู้จักกันมาปีกว่าๆ

“หนูแจจุง! ลุงก็นึกว่าแจจุงจะไม่มาซะอีก”ลุงจางว่ากลั้วหัวเราะ ก่อนจะหยิบอเมริกาโน่ร้อนที่ตอนนี้คงอุ่นได้ที่แล้วมาดื่ม

“มาสิฮะ ผมไม่มีทางขาดงานหรอกน้า”

“ลุงเข้าเรื่องเลยนะแจจุง จะได้ไม่เสียเวลา”

“เอ๋? เรื่องด่วนเหรอฮะคุณลุง”

“อืม...ก็จัดว่าด่วนนะ เค้าขอร้องมาน่ะ”แจจุงพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะฟังลุงจางพูดต่อไป

“ท่านประธานที่ลุงทำงานเป็นเลขาอยู่น่ะลูกชายท่านประสบอุบัติเหตุ ทำให้ตามองไม่เห็นทั้งสองข้างเลย แล้วคุณชายเธอก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยนะ จากที่เป็นคนอารมณ์ดีก็กลายเป็นคนอารมณ์ร้าย หงุดหงิด ชอบเก็บตัวอยู่แต่ในห้องมืดๆคนเดียว”

“โห แย่จังเลยฮะลุง”

“อืม แย่มาก เพราะดูจากสีหน้าท่านประธานแล้วก็คงจะแย่เอาการเลยล่ะ ปกติท่านเป็นคนอารมณ์ดีนะแต่พอลุงฟังท่านเล่าปัญหานี้แล้วใบหน้าของท่านดูเครียดมากเลยล่ะ หัวอกคนเป็นพ่อน่ะนะ ก็ต้องเป็นห่วงลูกเป็นธรรมดา”

“แล้วลุงอยากให้ผมช่วยอะไรหรือเปล่าฮะ ถ้าช่วยได้ผมก็จะช่วยนะ”แจจุงว่า เล่นเอาลุงจางมีความหวังขึ้นมาทันที เมื่อกี้เขาก็แค่เล่าให้แจจุงฟังคร่าวๆเท่านั้น เพราะตัวเขาเองก็ยังไม่เคยเห็นคุณชายยุนโฮเลยตั้งแต่ประสบอุบัติเหตุ

“แจจุงจะช่วยลุงจริงๆเหรอ” ถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ แต่ลุงจางรู้ว่าแจจุงพร้อมช่วยคุณชายแน่!

“ก็ถ้าช่วยได้ก็จะช่วยแน่นอนเลยฮะ”

“ฮ่าๆๆ ดีใจจริงๆเลยที่แจจุงจะช่วยลุง ไม่ต้องห่วงนะไม่ได้ช่วยฟรีๆแน่ มีเงินเดือนให้ด้วยนะเป็นค่าดูแลน่ะ”

“งั้นเหรอฮะ”

“ใช่ เดือนละห้าแสนวอนเชียวนะ” แค่คำว่าสองแสนวอนเท่านั้นละ ดวงตาที่กลมโตอยู่แล้วก็ยิ่งโตขึ้นไปอีก ปากกลมๆเผยออ้าออกอย่างตกใจ

“เยอะจังเลยฮะลุง มันไม่มากไปหน่อยเหรอฮะ”

“ไม่มากหรอก แต่มันก็ดีไม่ใช่เหรอแจจุงจะได้เก็บเงินได้ไวๆไง”จำได้ว่าเคยได้ยินจองอาพูดว่าแจจุงอยากเก็บเงินทำธุรกิจอะไรสักอย่างนี่ล่ะนะ ถ้าแจจุงตกลงรับงานนี้ก็คงจะเก็บเงินได้ไวขึ้นเยอะเลย

“แล้ว...งานที่ร้านละฮะลุงจาง”

“เอางี้ดีมั้ย ลุงจะหาคนมาทำเพิ่มแล้วแจจุงก็เปลี่ยนไปทำแค่เสาร์-อาทิตย์พอ รับสองงานได้เงินเยอะเลยนะต่อเดือนน่ะ” อันที่จริงจะจ้างคนอื่นก็ได้อยู่นะ แต่ไม่ไว้ใจใครเท่ากับหนูแจจุงแล้ว ลุงจางยิ้มก่อนตักเค้กชาเขียวเข้าปากอย่างอารมณ์ดี เพราะประเมินดูแล้วแจจุงต้องตอบตกลงแน่ๆ

ตากลมๆกลอกไปมาอย่างใช้ความคิดอยู่นานสองนาน เล่นเอาคนแก่แบบลุงจางลุ้นจนเส้นแทบจะยึดไปเหมือนกัน แจจุงขบคิดอยู่สักพักก่อนใบหน้าน่ารักจะค่อยๆอมยิ้มรับข้อเสนอของลุงจาง ....

“อืม... ถ้าเกิดลุงบอกว่าจะหาคนมาทำเพิ่ม ผมก็ตกลงฮะ”

เย่! คนแก่ขอดีใจหน่อยเป็นไร?



-----------------------------



ตึกสูงใหญ่ระฟ้าดูโดดเด่นในย่านธุรกิจ ผู้คนต่างเดินขวักไขว่กันเต็มไปหมด วันนี้แจจุงถูกลุงจางพามาพบกับผู้ว่าจ้างงานเพื่อทำการรู้จักเอาไว้ แจจุงเดินมาถึงหน้าห้องทำงานที่มีป้ายสีเงินติดอยู่ว่าผู้บริหาร ก่อนลุงจางจะเคาะประตูเป็นสัญญาณแล้วผลักเข้าไป

ท่านประธานที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานพร้อมกับหันหลังไปมองทิวทัศน์ด้านนอกของกรุงโซลค่อยๆหันมา ก่อนจะยิ้มร่าเมื่อคนที่ในใจอยากเจอก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้านี่แล้ว

“เลขาจาง ผมกำลังคิดถึงอยู่พอดีเชียว ฮ่าๆ”

คนอารมณ์ดีว่าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะมองเห็นชายหนุ่มที่แวบแรกก็ไม่มั่นใจว่าใช่ผู้ชายจริงๆหรือไม่ แต่พอมองไปเห็นหน้าอกที่แบบราบก็พอจะเดาได้ว่าคงเป็นแค่ชายหนุ่มหน้าหวานเท่านั้น

“แล้วนั่นใครล่ะ?” ชองซึงโฮเอ่ยถามตามสิ่งที่สงสัยของตนออกไป

“เอ่อ ท่านครับผมหาคนมาดูแลคุณยุนโฮได้แล้วนะครับ” เลขาจางเอ่ยตอบ พร้อมแนะนำแจจุงให้ท่านประธานรู้จัก “นี่คือคิมแจจุงครับ เป็นคนที่จะมาดูแลคุณยุนโฮต่อจากนี้ไปครับท่าน”

“จริงเหรอ!? ให้ตายสิ – ขอบใจเธอมากเลยเลขาจาง ฮ่าๆๆๆ สุดท้ายก็หาคนได้สักทีนะ” แจจุงที่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมานิดหน่อย กลัวว่าถ้าเกิดทำไม่ได้แล้วยกเลิกเอากลางคัน ชีวิตจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

“เอ่อฮะ.... ผมชื่อคิมแจจุงฮะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะฮะ!”แจจุงว่าเสียงดังฟังชัด ก่อนจะโค้งเคารพท่านประธานด้วยความเคารพ 

“ฮ่าๆ ไม่ต้องพิธีรีตองอะไรมากมายนะ ฉันเป็นคนไม่เคร่งหรอก” ซึงโฮว่า พร้อมมอบรอยยิ้มใจดีไปให้ แต่จะว่าไปเขาเองก็รู้สึกเอ็นดูหนูแจจุงคนนี้อยู่พอตัว หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มซะจริงเชียวเด็กผู้ชายสมัยนี้

“เอาล่ะนะเพื่อไม่ให้เสียเวลา ฉันจะอธิบายให้หนูฟังเลยแล้วกันนะ” ท่านประธานใช้สรรพนามเรียกเขาจนดูสนิทเสียจนแจจุงรู้สึกเกรงใจท่านเพราะท่านก็เป็นคนระดับสูง แต่แจจุงก็ใจไม่กล้าพอที่จะขัดใจจริงๆ

“คิดว่าเลขาจางคงพอเล่ารายละเอียดให้ฟังบ้างคร่าวๆแล้วละนะว่าเรื่องมันเป็นมายังไง ฉันไม่อยากปิดบังอะไรหรอกถ้าทำไหวฉันก็ดีใจ แต่ถ้าไม่ก็แค่บอกฉันนะหนู” แจจุงพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง ก่อนจะเอ่ยต่อไป “ยุนโฮน่ะเขาอารมณ์ร้อน ขี้หงุดหงิด ค่อนข้างจะเอาแต่ใจเลยน่ะนะ แต่เมื่อก่อนไม่เป็นแบบนี้หรอก เพิ่งมาเป็นก็หลังออกจากร.พ.นั่นแหละ”

“ฮะ....”

“แล้วก็เรื่องดูแล หนูก็แค่ดูแลเจ้ายุนโฮก็พอนะอย่างอื่นพวกงานบ้าน ปัด กวาด เช็ด ถูอะไรก็ไม่ต้องทำ ที่นั่นเขามีแม่บ้านทำอยู่แล้ว แค่คอยช่วยเวลาเขาจะทำอะไรแค่นั้นแหละ – แค่นี้พอไหวมั้ย?”

“ไหวฮะ ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด จะไม่ให้ท่านผิดหวังเลยฮะ!”แจจุงว่าด้วยสายตามุ่งมั่น เล่นเอาท่านประธานถูกใจยกใหญ่

“เออ หนูนี่ก็มุ่งมั่นดีนะ อย่ายอมแพ้ซะก่อนล่ะ พอดีลูกชายฉันมันดื้อ”

“ผมจะพยายามฮะ ว่าแต่เริ่มงานได้เมื่อไรหรือฮะ?”

ท่านประธานยกยิ้มอย่างอารมณ์ดีมากขึ้นไปอีก อยากจะรู้จริงๆเลยนะว่าเด็กคนนี้จะมีความสามารถคุมลูกชายเขาอยู่มั้ย หลายรายที่ท่าดีแต่ทีเหลวก็มีให้เห็นบ่อยครั้ง เอาเป็นว่าเขาจะคอยมองคิมแจจุงอยู่ห่างๆก็แล้วกัน

“วันนี้เลย”

ฉันก็หวังว่าเธอจะทำได้นะคิมแจจุง




-----------------------------





“แจจุง ลุงลืมบอกอะไรเราไปอย่างนึงแหนะ”

“เห? อะไรหรือฮะ”

“คือว่าแจจุงต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะดูแลเสร็จนะ”

“หมายความว่าผมต้องค้างที่นี่น่ะเหรอฮะ”

“ใช่ ขอโทษทีลุงลืมบอก แจจุงโอเคใช่มั้ย” คนแก่ถามอย่างมีความหวัง กลัวแจจุงจะยกเลิกไม่ทำงานนี้เพราะต้องพักอยู่ที่นี่เป็นเวลาไม่ใช่น้อยๆเลยน่ะสิ

“พูดจริงเหรอฮะ...”

“แจจุง... จะไม่ทำให้ลุงผิดหวังใช่มั้ย?”ลุงจางงัดไม่ตายข้อนี้ขึ้นมา แจจุงเคารพเขาอันนี้ก็พอทราบอยู่บ้าง แจจุงคงไม่คิดจะยกเลิกตอนนี้แน่ถ้าเกิดว่าเขาออกปากแบบนี้

“ถ้างั้น…. ลุงช่วยไปเอาเสื้อผ้าของใช้ของผมที่ห้องได้มั้ยฮะเดี๋ยวผมเอากุญแจให้” ลุงจางแทบจะกระโดดกอดแจจุงผู้น่ารักน่าเอ็นดูตรงหน้า นึกแล้วเชียวว่าแจจุงจะต้องยอมทำตาม

ขอโทษนะแจจุง แต่ลุงไว้ใจแค่แจจุงคนเดียวจริงๆ

“งั้นกดรหัสนี่แล้วก็รูดคีย์การ์ดนะ รหัสอยู่ตามโน้ตที่ลุงเขียนไว้นะ เดี๋ยวลุงจะกลับไปเอาเสื้อผ้ามาให้” แจจุงน้อมรับก่อนจะหยิบกุญแจห้องออกมาให้ลุงจาง

พอลุงจางเดินไปก็เหลือเพียงแค่ร่างแบบบางคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงนี้ หัวใจดวงน้อยรู้สึกเต้นแรงขึ้นมาเสียอย่างนั้น ถ้าเข้าห้องไปก็เท่ากับว่าเริ่มงานเลย แจจุงตั้งใจไว้แล้วว่าต่อให้จะหนักแค่ไหนหรือคุณยุนโฮจะวีนแค่ไหนเขาก็จะอดทนจนงานนี้สำเร็จให้ได้

“ฮือ สาธุ~ ขอให้ผมทำงานนี้ได้ตลอดรอดฝั่งด้วยเถอะนะฮะ เพี้ยง~!”แจจุงยกมือขึ้นขอพร ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆสองสามครั้งแล้วกดรหัส รูดคีย์การ์ดจนประตูปลดล็อค มือขาวหมุนลูกบิดเข้าไป ภายในห้องนั้นเงียบสงัดราวกับว่าไม่มีคนอยู่เลย

เงียบชนิดที่แจจุงได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นตุบๆของตัวเอง มีอขาวๆยกขึ้นกุมตรงอกข้างซ้ายพร้อมสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วไล่มองหาคนที่เขาจะต้องรับหน้าที่ดูแลตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

ภายในห้องชุดสุดหรูที่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีที่ดูอบอุ่น ที่แค่มองก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก หากเจ้าของห้องเป็นคนเลือกเองก็คงจะบอกนิสัยได้ว่าเป็นคนนิสัยใจคออย่างไร แต่เอ๊ะ...ก็ไหนท่านประธานบอกว่าคุณยุนโฮเป็นคนขี้หงุดหงิด อารมณ์ร้อนไง??? 

แต่ยืนเถียงกับความคิดตัวเองได้ไม่ทันไร ประตูสีครีมอ่อนห้องด้านหน้าก็ถูกเปิดออก พร้อมกับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลา ที่แค่เห็นแวบแรกแจจุงเองก็รู้สึกว่าหัวใจแทบหยุดเต้น ก่อนจะค่อยๆเดินหลีกทางให้ชายหนุ่มตรงหน้าที่แจจุงเดาเอาไว้ในใจว่าน่าจะเป็นคุณยุนโฮหรือชองยุนโฮ

“เอ่อ.... สวัสดีฮะ!!”

เท้าเรียวหยุดกึกเมื่อได้ยินเสียงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ยุนโฮไม่ได้หันกลับไปมองเพราะรู้ดีว่าตนอยู่สถานะใด ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าที่อยู่ทางด้านหลังเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น

“ผมชื่อคิมแจจุงฮะ เป็นคนที่จะมาดูแลคุณต่อจากนี้” ยุนโฮถอนหายใจหนักๆเมื่อได้ยินว่าผู้ชายข้างหลังนี่จะมาดูแลเขา นี่ต้องให้บอกกี่ครั้งกี่หนกันว่าเขาไม่ต้องการ!!

“ใครสั่งให้นายมา”

“เห?”

“ฉันถามว่าใครสั่งให้นายมา!” ยุนโฮตะคอกเสียงดังเล่นเอาแจจุงตกใจหลับตาปี๋ตามความเคยชิน

“เอ่อ...ท่านประธานฮะ...”

“พ่อฉันไม่ได้บอกหรือไงว่าฉันเป็นคนยังไง”

“บ...บอกแล้วฮะ”

“แล้วยังจะโง่มาทำอีกเนี่ยนะ? บ้าหรือไงฮะ!?” ยุนโฮตะคอกอีกครั้งก่อนจะหันหลังกลับ เดินเข้าห้องที่เพิ่งออกมา พร้อมทั้งไม่ลืมกระแทกประตูดังปังใส่หน้าแจจุงที่มองตามตาไม่กระพริบ

“โอ้ย.... ทำไมดุขนาดนี้เนี่ย แค่ครั้งแรกก็โดนหาว่าโง่แล้วอ่ะ!”


tbc.

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น