- 01 -
แจจุงเข้ามาทำงานเป็นพนักงานร้านกาแฟชื่อดังอย่าง T Café ได้เกือบหนึ่งอาทิตย์แล้ว เสื้อคอปกสีครีมกับผ้ากันเปื้อนสีเลือดหมูเป็นเครื่องแบบประจำร้านที่พนักงานทุกคนจะต้องสวมใส่มันตลอดเวลาที่ทำงาน สาขาที่แจจุงทำอยู่นั้นเปิดตลอดเวลา และแจจุงก็บ้าระห่ำมากพอที่จะควบงานสองกะมันทุกวัน โชคดีที่ผู้จัดการร้านไม่ได้โรคจิตเกินไปนัก เขาจัดตารางให้แจจุงทำวันเว้นวัน คือวันนี้ทำแค่กะเช้าหรือดึกก็ได้ ส่วนวันต่อไปก็ทำสองกะเพื่อไม่ให้แจจุงน็อคตายเสียก่อนจะได้รับเงินเดือนเดือนแรก ตอนนั้นแจจุงส่ายหน้าจะไม่เอาท่าเดียว เพราะนาทีนั้นแจจุงอยากได้เงินให้มากที่สุด อยากทำงานมาใช้หนี้ทั้งหมดให้เร็วที่สุด แต่สุดท้ายก็ได้ชางมินเตือนสติว่าต่อให้เขาเสิร์ฟกาแฟทั้งปีก็ไม่มีทางใช้หนี้ได้หมดภายในปีนี้แน่นอน
แจจุงรู้สึกท้อแท้ในชีวิตอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทุกครั้งที่รู้สึกว่าไม่ไหวก็จะมีพ่อคอยให้กำลังใจอยู่เสมอ เหมือนอย่างตอนมอปลายที่แจจุงติดศูนย์เป็นครั้งแรกในชีวิต แทนที่ตอนนั้นพ่อจะดุที่เขาไม่ตั้งใจเรียนในวิชาคณิตศาสตร์ ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาคือการให้กำลังใจจากพ่อนั่นเอง ทุกครั้งที่แจจุงท้อใจ หรือมีปัญหาที่คิดว่าแก้ไม่ได้ แม้พ่อจะไม่ได้ยื่นมือเข้ามาช่วย แต่พ่อจะคอยเตือนสติและให้กำลังใจแจจุงเสมอมา พ่อบอกว่าอยากให้แจจุงเข้มแข็งและรู้จักแก้ไขปัญหาด้วยตัวเอง เมื่อใดที่แจจุงแก้ปัญหาได้ เมื่อหันกลับมาก็จะเจอพ่อที่ยิ้มมาให้ด้วยความจริงใจเสมอ
ตอนนี้แจจุงไม่ทั้งพ่อ และแน่นอนว่าไม่มีแม้แต่แม่ แจจุงเสียแม่ไปตั้งแต่เกิด ดังนั้นช่วงชีวิตยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมาเขาถึงมีแต่พ่อ แต่ในตอนนี้ที่แจจุงไม่เหลือคนในครอบครัวแม้แต่คนเดียวนอกจากตัวเอง เขาจึงไม่มีใครคอยให้กำลังใจอีกต่อไป ทว่าสวรรค์ก็ไม่ได้ใจร้ายกับแจจุงขนาดนั้น นอกจากแจจุงที่เหลือตัวคนเดียวแล้วก็ยังมีชิมชางมิน เพื่อนรักที่คอยอยู่ข้างกันแม้ในยามนี้ที่แจจุงกลายเป็นคนไม่เหลืออะไรอีกต่อไป
วันนี้มีลูกค้าเยอะมากเป็นพิเศษเนื่องจากบริเวณใกล้ๆ นี้มีคอนเสิร์ตของนักร้องชื่อดังมาเปิด แน่นอนว่ามันเป็นคอนเสิร์ตฟรีดังนั้นแฟนๆ มากมายจึงหลั่งไหลกันมารอเข้าชมก่อนคอนเสิร์ตจะเริ่มถึงสามวัน ตอนนี้ร้านกาแฟที่แจจุงทำงานอยู่จึงได้รับผลพลอยได้ไปเต็มๆ จากปกติที่ก็ขายดีอยู่แล้ว มาวันนี้ก็ขายดียิ่งกว่าเดิม
2-3 วันแรกที่แจจุงต้องทนหงุดหงิดกับการทำกาแฟที่เขาไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต ตอนที่ต้องใช้แรงแขนกับเครื่องทำกาแฟนั้นก็ต้องใช้แรงมาก วันนั้นแจจุงกลับบ้านไปด้วยอาการเจ็บแขนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ตอนนี้เขาชินเสียแล้ว แถมแขนก็ไม่เจ็บอีกต่อไปแล้วด้วย นอกจากการทำกาแฟที่แจจุงเกลียดแสนเกลียดแล้ว การทำฟองนมใส่คาปูชิโนก็เป็นอีกงานที่แจจุงรู้สึกขยาดเต็มทน ตั้งแต่วันแรกที่มาทำงานจนถึงวันนี้แจจุงก็ยังคงถูกท่อเล็กๆ ที่ใช้ทำฟองนมลวกมืออยู่ดี เพราะท่อนั่นมันร้อนมากและร้อนอยู่ตลอดเวลา แต่แจจุงก็มักจะลืมตัวเผลอจับมือโดยไม่ใช้ผ้าอยู่เสมอ ดังนั้นตอนนี้มือของแจจุงจึงพองช้ำไปหมด
แต่เอาเถอะ ทั้งหมดที่บ่นมานี้น่ะแจจุงได้ทิปหนักที่สุดเลยนะจะบอกให้
เพราะหน้าตาที่น่ารักและโดดเด่นกว่าใครนั่นทำให้แจจุงมีลูกค้าถูกใจตั้งแต่แรกเห็น บวกกับการบริการที่อยู่ในเกณฑ์หน้าพึงพอใจนั้นก็ยิงทำให้ทิปมากมายหลั่งไหลเข้ากระเป๋าของเขาไม่ขาด และนี่ยังไม่นับรวมทิปรายเดือนที่จะได้จากกล่องทิปของร้านอีกนะ
“แจจุง มีคนมาหาแหน่ะ” ลีโซยอน พนักงานสาวที่คอยสอนงานแจจุงตั้งแต่วันแรกเดินมาหาพร้อมกับรอยยิ้มเป็นมิตร
“เหรอ ใครอ่ะ”
“ไม่รู้สิ แต่ที่แน่ๆ คือเขาหล่อมากเลยนะ หล่อเหมือนดาราเลย!”
“ชางมินเหรอ?” โซยอนส่ายหน้าพรืดใหญ่ เธอรู้จักชางมินเพราะเคยอยู่บ้านละแวกเดียวกัน
“ไม่ใช่ ชางมินก็หล่อนะ แต่นายเข้าใจมั้ยว่าหมอนั่นไม่มีออร่าดาราขนาดคนนี้ อา..แจจุงนี่น่าอิจฉาจัง มีแต่คนหล่อๆ รุมล้อม”
ดูเหมือนว่าแจจุงจะไม่สามารถตอบข้อสงสัยในใจได้ว่าใครกันที่ต้องการพบเขาเวลานี้ แหงนมองนาฬิกาเรือนโตประจำร้านก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มตรง แจจุงทำงานเกินเวลามานานแค่ไหนแล้วเนี่ย
“อย่าอิจฉาเลย ฉันสิต้องอิจฉาเธอที่ไม่หนี้สักวอน” ว่าจบแค่นั้นคนน่ารักก็ตบบ่าเพื่อนสาวแล้วเดินออกไปจากตรงนั้น
“อ้ะนี่! เขารออยู่ตรงสวนลอยฟ้านะแจจุง!” โซยอนตะโกนบอกไล่หลัง...
C R E D I T O R
แจจุงที่ยังไม่แม้แต่จะถอดผ้ากันเปื้อนออกหรือเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองเดินขึ้นมาบนชั้นสองของร้านที่จะมีสวนลอยฟ้าให้ชมวิวอยู่ด้านบน แจจุงหันมองรอบตัวแล้วก็พบว่าตอนนี้ไม่มีลูกค้าขึ้นมานั่งอยู่บนนี้แล้ว อาจเพราะวันนี้กรมอุตุฯ เพิ่งประกาศไปว่าจะมีฝนตกก็เลยไม่มีลูกค้าคนไหนกล้ามานั่งเสี่ยงรอให้ฝนตกใส่หัว
ด้านบนนี้ลมพัดเย็นจนทำให้คนที่ทำงานหนักมาทั้งวันรู้สึกผ่อนคลายได้ดี ตากลมสะดุดเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนหันหลังให้เขา สองมือจับที่ราวเหล็กเพราะกำลังชมวิวอยู่ เขาตัวสูงมากทีเดียว ที่สำคัญเลยคืออยู่ในชุดสูทสีดำสนิทที่แม้แต่รองเท้าก็ดำเงาวับเสียจนแจจุงอยากจะปรบมือให้กับคนขัดจริงๆ
“เอ่อ...คุณฮะ” แจจุงเปล่งเสียงเรียกออกไปหวังให้ผู้ชายที่มองเพียงด้านหลังก็ยังดูดีมากขนาดนี้หันมา
“หื้ม”
“คุณหรือเปล่าฮะที่อยากเจอผม?” แจจุงอยากจะบอกว่าเขาหล่อมากและมีออร่าของดาราอยู่เต็มตัว ทว่าก็ไม่สามารถแสดงออกอะไรไปได้มากกว่าการยิ้มเล็กน้อยเท่านั้น อา...ลีโซยอนตาดีเหมือนกันแฮะ
“อ้อใช่ ผมนี่แหละ” เขาละมือออกมาจากราวเหล็กพวกนั้นแล้วเปลี่ยนมาดึงชายเสื้อสูทตัวเองแทนเพื่อจัดให้มันเข้าที่
“ท..ทำไมคุณถึงอยากเจอผมล่ะฮะ” คำถามของแจจุงถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเย็นจากอีกฝ่าย ก่อนที่เขาจะเลี่ยงการตอบคำถามของแจจุงแล้วเปลี่ยนเป็นการแนะนำตัวที่ทางการสุดแล้วก็เลวร้ายที่สุดตั้งแต่แจจุงเคยเห็นมา
“สวัสดี ผมชองยุนโฮ เจ้าหนี้ของคุณ”
“ว – ว่าไงนะคุณ?”
“สวัสดีคิมแจจุง ฉันคือเจ้าหนี้ของเธอ ขอโทษด้วยนะที่มาช้าเอาป่านนี้” แจจุงเกลียดหมอนี่... แจจุงเกลียดเขาทันทีเลยที่เขาเอ่ยแนะนำตัวพร้อมทั้งแนบว่าตนเองคือเจ้าหนี้ของแจจุง!
“ไง? ทำไมเงียบไปล่ะ ตอนนั้นยังบอกกับลูกน้องฉันอยู่เลยนี่ว่าให้ฉันมาหาเธอเอง..คนเดียว”
“ล..แล้วไง!?”
“ก็ไม่แล้วไงนะ ฉันแค่มาหาเธอตามที่เธอต้องการ ที่สำคัญเลยคือฉันจะมาพาเธอไปใช้หนี้” เขากระตุกยิ้มชนิดที่สาวๆ เห็นก็คงต้องกรีดร้องกันแน่นอนว่าหล่อถล่มทลาย แต่แจจุงกลับรู้สึกว่ามันเป็นรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจที่สุด
“ทำไมผมต้องไปกับคุณด้วย”
“ไม่เห็นต้องถามเลย ก็เธอเป็นลูกหนี้ของฉัน ตอนนี้ชีวิตเธอขึ้นอยู่กับฉันแล้วคิมแจจุง” ชองยุนโฮคว้ามับเข้าที่ข้อมือขาวแจจุงกันไม่ให้แจจุงเดินหนีไป
“ไม่จริง! ผมเป็นหนี้คุณก็จริง แต่ไม่จำเป็นที่ชีวิตของผมต้องเป็นของคุณ!!”
“หึ เธอคิดว่าเงิน 500 ล้านวอนมันน้อยมากหรือไง พ่อเธอกู้เงินฉันไปยังไม่ทันไรก็ฆ่าตัวตายหนีหนี้ เธอคิดว่านักธุรกิจแบบฉันจะมองข้ามเงิน 500 ล้านไปได้ยังไง!?” เขาบีบข้อมือแจจุงแน่นเสียจนแจจุงต้องหยีตาด้วยความเจ็บ ครั้นพอจะบิดออกก็ทำได้ยากเต็มทนเมื่อพละกำลังของแจจุงนั้นสู้อะไรชองยุนโฮไม่ได้เลย “นี่คุณ! ผมเจ็บ!”
“เรื่องของเธอ! แต่ยังไงวันนี้เธอก็ต้องไปกับฉัน”
“ทำไมผมต้องไปกับคุณด้วยเนี่ย ผมไม่หนีคุณหรอก แต่ขอร้องเถอะคุณ...เลิกให้ลูกน้องมาตามหรือทำอะไรเหมือนผมเป็นนักโทษซะที! ผมแค่ติดหนี้คุณนะ!” แจจุงบิดมือสู้ แต่ยังไงเขาก็ไม่สารถหลุดออกมาจากคีมเหล็กอันใหญ่นี่ได้ซะที
“แค่เหรอ? เงินตั้งหลายร้อยล้านเชียวนะคิมแจจุง!?”
“โอ๊ย ไอ้บ้านี่ ก็บอกว่าเจ็บมือไง! ปล่อยได้แล้ว!” แจจุงออกแรงพยศจนอีกฝ่ายต้องจับมือของแจจุงเอาไว้ทั้งสองข้างเพื่อไม่ให้แจจุงทำอะไรได้อีก “ปั้ดโถ่! ก็บอกว่าให้ปล่อยไง จะจับทำไมนักหนาเนี่ยห๊ะ!?”
“เลิกโวยวายได้แล้วคิมแจจุง เธอต้องไปกับฉัน ฉันให้เวลาเธอมาอาทิตย์หนึ่งแล้วนะ!”
“นี่คุณ..ฟังนะ ผมจะไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้น แต่ถ้าอยากคุยกันดีๆ ละก็ผมทำได้ แค่คุณเลิกจับมือผมแบบนี้ แล้วผมสัญญาว่าผมจะไม่วิ่งหนี ไม่เดินไปไหนไกลจากคุณ ผมจะคุยกับคุณดีๆ ตกลงมั้ย?”
แจจุงยอมหยุดบิดข้อมือแล้วเอ่ยด้วยถ้อยคำที่เจ้าตัวยังรู้สึกว่ามันน่าจะดีกว่านี้ถ้าแจจุงยอมพูดดีกับชองยุนโฮแต่แรก แต่ก็ใช่ว่าแจจุงจะพูดไม่ได้ดีอยู่ฝ่ายเดียวเสียหน่อย หมอนี่ก็ไม่ได้พูดดีกับเขาเท่าไรหรอก
“เอางั้นเหรอ เธอจะไม่หนีฉันไปหรอกใช่มั้ย?” ดูเหมือนยุนโฮก็เห็นด้วยกับวิธีนี้ของแจจุง
“นี่คุณ ผมไม่ได้หนีอะไรตลอดเวลานะ ที่ผมหนีคุณเพราะคุณจะลากผมไปต่างหาก ถ้าคุณมาดีแต่แรกผมจะหนีคุณทำไม?” สุดท้ายข้อมือของแจจุงก็ถูกอีกฝ่ายปล่อยจนได้ แจจุงลูบมันไปมาทันที่เมื่อถูกอีกฝ่ายปล่อยให้เป็นอิสระ ข้อมือขาวจัดของเขามีแต่รอยนิ้วมือแดงเถือกไปหมด เห็นแล้วก็อยากตะโกนใส่หน้าไอ้เจ้าหนี้ที่ทำให้ข้อมือของเขาแดงช้ำขนาดนี้
“ฉันปล่อยแล้ว ทีนี้เรามาคุยกันแบบสันติวิธีบ้างแล้วกัน” ยุนโฮว่า ก่อนจะปรบมือดังๆ สองครั้งให้สัญญาณ หลังจากนั้นชายชุดดำประมาณหกคนก็เดินมาล้อมพวกเขาเอาไว้เพื่อกันไม่ให้แจจุงหนีหรือคิดตุกติก คนที่ถูกหลอกว่าจะใช้วิธีสันติหันกลับมามองหน้าคนเป็นจ้าหนี้ด้วยแววตาไม่พอใจ
“นี่คุณ! มากไปแล้วมั้งแบบนี้น่ะ”
“ไม่นี่ คนของฉันยังไม่ทำอะไรเธอเลย ที่เรียกมาก็กันไว้เผื่อเธอคิดจะหนีอีก ถ้าเธอไม่หนีไม่ตุกติก คนพวกนี้ก็จะไม่ทำอะไรเธอ เอาล่ะ..เลิกมองหน้าฉันแบบนั้นซะที แล้วเราก็มาพูดถึงวิธีการใช้หนี้กันดีกว่า”
แจจุงไม่รู้จักชองยุนโฮมาก่อนว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนดังแค่ไหน อำนาจของเขาล้นฟ้ามากเท่าไร เขาเป็นนักธุรกิจประเภทไหน เป็นนักธุรกิจจริงๆ หรือเป็นอะไรที่มากกว่านั้นกันแน่ แจจุงไม่เคยรู้มาก่อน ทว่าตอนนี้...นาทีนี้ที่แจจุงถูกคนของชองยุนโฮล้อมไว้หมดแบบนี้ก็เหมือนจะเป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่าชองยุนโฮคงไม่ใช่แค่นักธุรกิจพันล้าน หรือนักธุรกิจดาวรุ่งแห่งปีแน่
ก็นักธุรกิจบ้าอะไรมีลูกน้องตามเป็นพรวนขนาดนี้
นี่มันมาเฟียชัดๆ!
“เอาล่ะ ถ้างั้นคุณฟังผมนะ.. ผมรู้ตัวดีว่าตอนนี้ผมอยู่ในสถานะอะไร แต่ที่ไม่เข้าใจเลยคือทำไมคุณต้องอยากให้ผมไปกับคุณนัก ผมใช้หนี้ให้คุณได้แน่ ต่อให้มันจะทั้งชีวิตผมก็จะทำ แต่สิ่งเดียวที่ผมจะไม่ทำเลยคือการไปกับคุณ”
“ทำไม ไปกับฉันมันน่ากลัวตรงไหน”
“นี่คุณมองไม่ออกเลยเหรอว่าใครที่ไหนเขาจะกล้าไปกับคุณ คุณเล่นเอาลูกน้องมาขู่กันถึงขนาดนี้ ต่อให้ผมไปกับคุณแล้วคุณจะไม่ได้ฆ่าตัดแขนผมก็เถอะ แต่ผมก็ไม่อยากไปอยู่ดี ผมอยากหาวิธีใช้หนี้ด้วยตัวผมเอง คุณไม่เข้าใจเหรอ?”
“ไม่ ฉันไม่เข้าใจเธอ – แล้วเธอล่ะ? ไม่เข้าใจฉันหรือไงว่าฉันไม่มีทางปล่อยลูกหนี้แบบเธอให้ไปไหนแน่นอน เธออาจเชิดเงินฉันไปอีกแบบพ่อเธอ ฉันไม่ไหวใจใครทั้งนั้น”
“นี่คุณ ขออีกอย่างเลยนะ เลิกพูดถึงพ่อผมซะที ถึงเขาจะทำแบบนั้นจริงๆ แต่คุณช่วยนึกถึงหัวอกคนเป็นลูกหน่อยได้มั้ย” จะนึกโกรธอีกฝ่ายที่พูดถึงพ่อของตัวเองแบบนั้นก็ทำไม่ได้อย่างเต็มที่ ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงมันก็ค้ำคออยู่แจจุงคงไม่ต้องพูดแบบนี้
“ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันพูดแบบนั้นอีกเธอก็ไปกับฉัน พิสูจน์ให้ได้ว่าเธอจะใช้หนี้ฉันหมด พิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่คนขี้ขลาด ทำให้ฉันเลิกอคติกับพ่อเธอและตัวเธอ” ไม่มีใครลดราวาศอกให้กันเลยสักนิด แจจุงรู้ดีว่านี่ไม่ใช่นิสัยที่แท้จริงตนเองเลยสักนิด แต่ตั้งแต่ที่พ่อเสียไปแจจุงก็ต้องเข้มแข็งขึ้นและกล้าพูดมากขึ้น
“วิธีพิสูจน์มีตั้งมากมาย ทำไมคุณถึงอยากจะให้ผมไปกับคุณท่าเดียวล่ะ?”
“เธอฟังที่ฉันพูดมาไม่รู้เรื่องหรือไงเนี่ย!?”
“แล้วคุณล่ะ ฟังที่ผมพูดรู้เรื่องมั้ย ผมบอกว่าผม – ไม่ – ไป!”
“คิมแจจุง!” ยุนโฮตะหวาดเสียงดังแต่แจจุงกลับไม่มีที่ท่าเกรงกลัวเลยแม้แต่นิด
“ทำไม!?”
“นี่ใช่มั้ยสันติวิธีที่เธอต้องการ ถ้าพูดดีๆ แล้วยังไม่รู้เรื่องจะมาว่าฉันทีหลังไม่ได้นะ”
“คุณจะทำอะไร?”
แจจุงมองอีกฝ่ายด้วยสายตาหวาดหวั่นก่อนจะตัดสินหันหลังเตรียมวิ่งหนี ทว่าชองยุนโฮไม่เหมือนกับลูกน้องหางแถวที่เขาส่งมาแค่เพื่อพาตัวแจจุงมาพบ กลับกันคือเขาทั้งแข็งแกร่งและหาคนล้มได้ยาก เพียงแค่แจจุงหันหลังเตรียมหนีเขาก็รู้แล้วว่าจะจัดการกับคนเจ้าพยศอย่างคิมแจจุงยังไง
มือเรียวโอบเข้าที่ไหล่บางทั้งสองของลูกหนี้ก่อนผ้าเช็ดหน้าลายสก็อตสีดำแดงของเขาจะโปะเข้าที่จมูกของแจจุงเพื่อดับคนฤทธิ์มากให้อยู่ในอาณัติของเขา แจจุงสูดกลิ่นยาสลบเข้าไปเต็มปอดไม่มีทางรอดไปจากน้ำมือของนายใหญ่ชองยุนโฮได้แน่ ร่างบอบบางร่วงลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วงของโลก ทว่านายใหญ่อย่างยุนโฮก็ไม่ใจร้ายปล่อยให้แจจุงต้องลงไปนอนกับพื้นแน่นอน เขารับร่างนุ่มที่กำลังร่วงเข้าสู่อ้อมแขน พร้อมทั้งจัดการอุ้มคิมแจจุงแนบอกแล้วเดินออกไปทันที
C R E D I T O R
ชางมินจำได้ว่าวันนี้แจจุงไม่ได้ควบสองกะ..
แน่นอนว่าถ้าเกิดแจจุงทำงานเกินเวลาจริงๆ เขาจะกลับมาถึงห้องประมาณสองทุ่ม และจะไม่เลทไปจากนั้น แต่วันนี้มันต่างออกไป แจจุงยังไม่กลับมาทั้งที่ตอนนี้มันปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืนแล้ว ชางมินที่อดทนนั่งรอด้วยจิตใจที่กระวนกระวายแทบไม่เหลือความอดทนอีกต่อไป ชายหนุ่มเดินไปหยิบกระเปาเงินและโทรศัพท์พร้อมทั้งกดโทรออกไปยังเพื่อนร่วมงานของแจจุงที่เขารู้จักเมื่อรู้ว่าการโทรหาคิมแจจุงในตอนนี้มันเปล่าประโยนช์นัก เพราะแจจุงไม่รับโทรศัพท์เขาสักสาย
เพราะร้านกาแฟที่แจจุงทำงานอยู่นั้นตั้งอยู่ไม่ไกลไปจากคอนโดของชางมินนัก นั่นทำให้วิ่งไปได้ไม่เท่าไรชางมินก็ถึงร้านกาแฟที่เพื่อนของเขามาทำงานได้อาทิตย์หนึ่งแล้ว ลีโซยอนที่วันนี้ทำงานควบทั้งสองกะกำลังง่วนอยู่กับการเช็ดโต๊ะลูกค้าที่เพิ่งออกไปสวนกับชางมินเมื่อครู่
“ลีโซยอน! ทำไมไม่รับสายฉัน?” แม้ว่าคอนโดของเขาจะไม่ไกลกับที่นี่มากก็จริง แต่ก็ไม่ได้แปลว่าคนที่วิ่งมาจะไม่มีอาการหอบเลย
“อ้าวชางมิน มาทำอะไรน่ะ?” โซยอนชะงักก่อนจะมองชายหนุ่มที่วิ่งเข้ามาด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ
“แจจุง แจจุงอยู่ไหน” เขาว่าพร้อมทั้งมองไปรอบร้านในชั้นล่างที่พวกเขายืนอยู่ ทว่าเมื่อไม่เห็นเงาของเพื่อนสนิทชางมินจึงวิ่งไปขึ้นบนชั้นสองที่เป็นสวนทั้งหมด แน่นอนมันไม่มีแม้แต่ลูกค้าเพียงคนเดียว นอกจากหยาดน้ำฝนที่เพิ่งหยุดไปได้ไม่ถึงชั่วโมงดีก็ไม่มีใครอีก ลีโซยอนที่วิ่งตามขึ้นมาเดินเข้ามาหาด้วยความไม่เข้าใจ
“แจจุงยังไม่กลับบ้านไปอีกเหรอ” บ้านที่เธอว่าก็คือคอนโดของชางมินนั่นแหละ
“ไม่ ฉันคิดว่าแจจุงอาจจะทำงานเกินเวลาก็เลยพยายามรอ แต่นี่มันจะเที่ยงคืนแล้วหมอนั่นก็ยังไม่กลับ” ชางมินหันกลับมาพูดกับเธอด้วยท่าทางที่เธอไม่เห็นมาก่อน หมอนี่เป็นห่วงแจจุงมากจริงๆ
“มันก็จริงอยู่หรอกที่วันนี้แจจุงทำงานเกินเวลา แต่..มันก็แค่หนึ่งทุ่มนะ” โซยอนพยายามอธิบายเรื่องราว “แต่ก่อนหน้านั้นมีผู้ชายคนหนึ่งท่าทางดูดีมากเลยมาหาแจจุง เขาบอกว่าอยากเจอแจจุง ฉันก็เลยบอกให้แจจุงไปหาเขา แล้ว..แจจุงก็วิ่งขึ้นมาเพราะเขารออยู่บนนี้”
“ใคร!? เธอรู้มั้ยว่าใคร?” ชางมินเดินเข้ามาบีบไหล่ของโซยอนจนหญิงสาวร้องเจ็บ ตอนนั้นถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองแทบจะสติแตกอยู่รอมร่อ “นี่ชางมิน ฉันเข้าใจนะว่านายเป็นห่วงแจจุงน่ะ แต่ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ฉันรู้แค่ว่าพอแจจุงขึ้นมาหาเขา...ฉันก็ไม่เห็นแจจุงอีก”
เธอเบาเสียงลงในตอนท้าย เพราะเธอจำได้ว่าตอนที่แจจุงขึ้นมาหาผู้ชายคนนั้นแจจุงยังไม่ได้เปลี่ยนชุดด้วยซ้ำ แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้เอะใจอะไรที่แจจุงไม่กลับลงมาสักที ลีโซยอนคิดแค่ว่าแจจุงอาจจะลงมาแล้วตอนที่เธอหลบไปเข้าห้องน้ำและออกไปก่อนที่เธอจะออกมา เธอไม่ได้เอะใจเลยสักนิด
แต่เธอผิดหรือไงเล่า!?
“บ้าเอ๊ย แล้วแบบนี้ฉันจะไปตามหาแจจุงได้จากที่ไหนวะ!?”
“ใจเย็นก่อนสิ ลองคิดดูดีๆ ว่าแจจุงมีศัตรูที่ไหนหรือเปล่า แฟนเก่าล่ะ? หมอนั่นน่ารักมากอยู่แล้วด้วย แฟนเก่าอาจจะหึงที่เขาอยู่ใกล้ผู้ชายอื่นก็เลยมาพาแจจุงไป” โซยอนก็เป็นแค่ผู้หญิงที่ฟุ้งซ่านคนหนึ่ง เธอพ่นคำพูดออกมาด้วยความไม่คิด
“หมอนั่นเคยมีแฟนซะที่ไหนเล่า” ชิมชางมินว่าพร้อมทั้งขยี้ผมตัวเองอย่างรุนแรงจนมันยุ่งเหยิงไปหมด ก่อนสุดท้ายเขาจะเดินดุ่มๆ ออกมาทิ้งให้ลีโซยอนยืนเอ๋ออยู่คนเดียว
“นี่! จะไปจะมาก็บอกกันหน่อยได้มั้ยเล่า ฉันตามอารมณ์นายไม่มันนะ!”
ชางมินวิ่งหาแจจุงเพราะหวังว่าแจจุงอาจจะอยู่แถวนี้ แจจุงอาจจะไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่เขาคิด คิมแจจุงอาจจะแค่เบื่องานหนักๆ แล้วก็ความร้อนของเครื่องทำกาแฟ เขาอาจจะออกมาเดินเล่นคนเดียวก็ได้ เพียงแต่มันคงเป็นการเดินเล่นที่นานไปหน่อยก็เท่านั้น
ชางมินวิ่งวนไปมาทั่วละแวกที่พวกเขาอาศัยอยู่จนไม่รู้แล้วว่าจะไปหาที่ไหนต่อดี ทุกอย่างมันดูมืดไปหมดทั้งที่ไฟฟ้ารอบข้างก็เปิดสว่างอยู่ทุกดวง แต่เขากลับรู้สึกว่าตอนนี้หนทางมันช่างมืดมนเสียจริงเมื่อเขาไม่รู้อะไรเลยสักอย่างเกี่ยวกับเรื่องของผู้ชายคนนั้น
หรือจริงๆ แล้วอาจจะรู้ แต่ไม่อยากยอมรับสักเท่าไร
ชางมินจำได้ดีกับเหตุการณ์ที่ทั้งเขาและแจจุงต่างวิ่งหนีเจ้าหนี้ด้วยกันในวันนั้น ไม่มีทางที่เขาจะลืมมันไปง่ายๆ จากสมองแน่นอน แต่นี่เวลามันก็ผ่านเป็นอาทิตย์แล้ว ทำไมคนพวกนั้นถึงยังมาตามแจจุงอีก หรือว่า...มันจะรอให้พวกเขาตายใจ?
“โถ่เว้ย!!” ชางมินขยี้หัวอย่างรุนแรงอีกครั้ง คนหนุ่มย่อกายลงนั่งยองๆ อยู่ข้างทางด้วยความเหน็ดเหนื่อยและท้อแท้ มือเรียวทั้งสองลูบใบหน้าของตัวเองไปมาอย่างสุดกลั้นกับอารมณ์ในตอนนี้ เขาสาบานเลยว่าถ้าเขารู้ว่าแจจุงอยู่ที่ไหน ต่อให้ต้องวิ่งไปหาด้วยขาสองข้างเขาก็จะทำ
.
.
.
ดูเหมือนว่าฤทธิ์ของยาสลบใกล้จะหมดแล้ว คนน่ารักที่ยุนโฮเพิ่งตระหนักเอาก็วันนี้ว่าพยศร้ายแค่ไหนทำให้เขาหนักใจมากกว่าสิ่งใดทั้งหมด ทั้งที่คิมแจจุงในคำพูดของคิมซองอูนั้นดูน่ารักน่าเอ็นดูมากจนอดใจที่จะอยากเจอไม่ไหว แต่พอมาเจอเข้าจริงๆ นั้นร้ายใช่เล่น
เห็นตัวเล็กแบบนั้นแต่ต่อปากต่อคำกับเขาได้อย่างไม่ลดลาวาศอก
ยุนโฮเองก็ใช่ว่าอยากจะมายืนเถียงกับเด็กที่อายุน้อยกว่าตัวเองตั้งเกือบสิบปีให้เหนื่อยเสียหน่อย เขาไม่ได้มีนิสัยแบบนั้น และไม่เคยมีสักครั้งที่ยุนโฮจะต้องออกแรงขยับปากมากเท่ากับที่ทำกับคิมแจจุงเมื่อคืนเลย แต่ช่วยไม่ได้...ก็อยากดื้อเองทำไมล่ะ เพราะงั้นสุดท้ายจุดจบของเด็กดื้อแบบแจจุงก็เลยต้องถูกเขาโปะยาสลบแบบนั้น มาคิดๆ ดูแล้วก็ยังไม่เคยมีใครทำให้ยุนโฮต้องลดตัวมาใช้วิธีนี้เลยจริงๆ นะ คิมแจจุงก็ยังคงเป็นคนแรกที่ยุนโฮลงทุนโปะยาสลบเอง แถมยังแบกลงมาจากสวนลอยฟ้านั้นขึ้นรถกลับมาที่บ้าน และชองยุนโฮยังเป็นคนอุ้มแจจุงเข้ามานอนในห้องเองโดยไม่ออกปากสั่งลูกน้องสักคน
ยุนโฮดึงสายผ้าม่านสีขาวนวลให้เปิดออกรับแสงแดดแรกอรุณ ห้องทั้งห้องที่ถูกตกแต่งด้วยดีไซน์ทันสมัย เรียบ หรู และกว้างใหญ่ยิ่งกว่าห้องนอนของคนทั่วไปสว่างจ้าเต็มไปด้วยแสงแดดสีเหลืองอ่อน
“อือ...” คนที่ถูกพามาด้วยวิธีโปะยาสลบครางอือ เปลือกตาสีน้ำนมกะพริบถี่เมื่อถูกแสงแดดแยงตา ตากลมลืมขึ้นมาอย่างยากลำบากเมื่อรู้สึกว่าตัวเองหลับไปนานเสียยิ่งกว่านาน หลับลึกเสียยิ่งกว่าลึก
“อ้ะ ทำไมมึนหัวแบบนี้นะ” แจจุงเอ่ยกับตัวเองเมื่อตื่น ทว่าสายตาก็ยังไม่ได้โฟกัสไปที่จุดใดจุดหนึ่งอยู่ดี
“อรุณสวัสดิ์ คิมแจจุง” เสียงที่แจจุงจำได้แม่นยำว่าเขาได้ยินมาเมื่อคืนไม่ผิดแน่ดังขึ้นในขณะที่ตาของแจจุงยังสะลึมสะลือ คนตาโตแหงนมองรอบห้องที่มีแต่สีขาวตกแต่งเสียส่วนใหญ่ ทว่าเมื่อตรงไปยังด้านหน้าก็พบกับใครบางคนที่นั่งบนเก้าอี้นวมสีขาว แจจุงพยายามเพ่งมองก่อนสายตาของเขาจะปรับโฟกัส เมื่อนั้นภาพทุกอย่างก็เด่นชัดจนคนเพิ่งตื่นต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“คุณ!?” แจจุงเด้งกายขึ้นมาด้วยความตกใจ
“อา...ตื่นแล้วจริงๆ ด้วยสินะ เพราะเธอเสียงดังอีกแล้ว” ยุนโฮทำท่าโคลงศีรษะไปมาด้วยท่าทางกวนประสาทกันตั้งแต่เช้า
“น..นี่คุณ เมื่อวาน... อย่าบอกนะว่าคุณโปะยาใส่ผมอ่ะ!?” คนที่พยายามนึกถึงเรื่องราวเมื่อวานทำท่านึกไปมาจนคนมองอดรู้สึกเห็นใจไม่ได้
“ใช่ ลูกหนี้ของฉันเก่งจัง จำได้ด้วย”
“ไอ้..ไอ้... ไอ้บ้า!” แจจุงชี้หน้าเจ้าหนี้ด้วยความโกรธแค้น
“ฮ่าๆๆ ตื่นมาก็ด่ากันเลยเหรอแจจุง? เอาเถอะๆ ฉันเข้าใจเธอดีนะ แต่ไหนๆ ก็ตื่นแล้วก็ช่วยลุกมาเซ็นสัญญาทีเถอะ” แผ่นกระดาษสีขาวถูกหยิบขึ้นโชว์ให้ดู ก่อนที่ชองยุนโฮจะเป็นคนลุกขึ้นมายื่นมันให้ลูกหนี้
“สัญญาอะไร” แจจุงถามเสียงห้วน มองอีกฝ่ายด้วยความไม่ไว้ใจ
“สัญญาการใช้หนี้ไง”
“ไม่”
“อะไรกัน ยังไม่ทันได้อ่านเลยจะปฏิเสธแล้วเหรอ” เขาใช้น้ำเย็นเข้าลูบ
“ต่อให้อ่านแล้วก็จะไม่เซ็น พาผมกลับบ้าน! ผมไม่อยากอยู่ที่นี่!”
“ไม่”
“ชองยุนโฮ!”
“เซ็นสัญญาซะ แล้วก็เลิกโวยวายได้แล้ว ฉันไม่ใจดีขนาดหรอกนั้นนะ” เขากลับมาสวมบทผู้ชายใจร้ายอีกครั้ง ชองยุนโฮหยิบหมอนใบเขื่องมาวางคั่นกลางพร้อมทั้งวางแผ่นกระดาษที่มีตัวหนังสือหยุกหยิกอยู่เต็มไปหมดวางลง ปากการาคาแพงถูกยัดใส่มือของแจจุง
“เซ็นซะ”
“ไม่!”
“อย่าให้ฉันต้องบังคับนะแจจุง” ยุนโฮเอ่ยขู่
“แล้วที่คุณทำอยู่มันเรียกว่ากราบเท้าขอให้ผมเซ็นเหรอ? ฟังอีกครั้งนะคุณชองยุนโฮ ผม – ไม่ – เซ็น” เอ่ยด้วยรอยยิ้มหวานที่ยุนโฮมีโอกาสได้เห็นเป็นครั้งแรก แต่แจจุงก็จบมันโดยการฉีกสัญญาฉบับนั้นต่อหน้าชองยุนโฮ ก่อนจะปิดท้ายการกระทำนั้นด้วยรอยยิ้มน่ารักที่ยุนโฮนึกเกลียดมันขึ้นเสียแล้ว
“โอ๊ะโอ..สัญญาขาดแบบนี้จะทำไงดีน้าคุณยุนโฮ~” ใบหน้าหวานล้อเลียนกันในแบบที่ยุนโฮแทบรู้สึกว่าขีดความอดทนของเขากำลังจะหมดลง ใบหน้าหล่อบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจจนแจจุงเริ่มรู้สึกว่าเขาเห็นชัยชนะอยู่แค่เอื้อมมือ
แต่... ยุนโฮก็ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆ เหมือนกัน
“ยูชอน ขอสัญญาฉบับใหม่ด้วย” เมื่อนายใหญ่ออกคำสั่ง ลูกน้องคนสนิทก็เดินเข้ามาพร้อมกับสัญญาฉบับใหม่ที่ทำให้แจจุงต้องหน้าบึ้งอีกครั้ง
“พอดีว่าคุณลูกหนี้เขาเผลอทำสัญญาขาดน่ะ” เน้นคำว่าเผลอใส่คนที่ตั้งใจฉีกสัญญาใส่หน้าจนแจจุงต้องจ้องเขม็งด้วยความไม่พอใจ ยูชอนที่กำลังจะก้าวออกไปชะงักอีกครั้งด้วยเสียงบางอย่าง
แคว่ก!
“คุณเจ้าหนี้บอกลูกน้องคุณทีสิฮะว่าผมเผลอทำสัญญาขาดอีกแล้ว”
รอยยิ้มหวานอาบยาพิษส่งไปยังคนเป็นเจ้าหนี้ นาทีนั้นยุนโฮแทบไม่รู้จักคำว่าอดทนอีกต่อไป ทว่าเมื่อกำลังจะอ้าปากตะคอกคนหัวรั้น หมอนใบเขื่องก็ถูกคนตัวบางฟาดเข้ามาที่ใบหน้าเต็มๆ ทันที
“เจ้านาย!”
tbc.

ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น