วันเสาร์ที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2559

[FICTION] • CREDITOR • {YJ} ; 02




- 02 -




“เจ้านาย!”

หมอนใบเขื่องฟาดเข้ามาที่ใบหน้าหล่อเหลาเต็มแรงเท่าที่ผู้ชายตัวเล็กแบบแจจุงจะทำได้ ใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าหนี้รูปหล่อหันไปตามแรงกระแทกก่อนจะตามมาด้วยหมอนใบเดิมที่ฟาดลงมาที่ใบหน้าและศีรษะอย่างไม่ยั้งมือของคิมแจจุง พัคยูชอนที่เหมือนจะสติหลุดไปชั่วขณะเริ่มกลับมาตั้งสติและพยายามเข้ามาบังนายใหญ่ของตระกูลชองไว้ก่อนที่เจ้านายของเขาจะหมดความอดทน

“นี่แหน่ะ! พาผมกลับบ้าน! พาผมกลับบ้าน!”

“โอ๊ย!”

“คุณแจจุงครับ พอก่อนเถอะครับ โอ๊ยๆ” เสียงร้องของเจ้านายและมือขวาอย่างยูชอนร้องสลับไปมาเมื่อคนตัวเล็กไม่คิดจะหยุดมือฟาดหมอนลงมาเลย ยุนโฮรอโอกาสที่แจจุงเอาแต่กระหน่ำฟาดหมอนลงมากระชากหมอนใบใหญ่นั้นมาจากจอมดื้อด้วยแรงมหาศาลที่ถ้าเขาเอาจริงเมื่อไร คิมแจจุงก็แค่ลูกแมวน้อยเท่านั้น ยุนโฮดึงหมอนมาเป็นของตัวเองก่อนจะเหวี่ยงหมอนลงพื้นอย่างแรง แจจุงหน้าเหวอทันทีเมืออาวุธชิ้นเดียวที่มีไว้ป้องกันตัวนั้นหายไปเสียแล้ว ขาเรียวเล็กก้าวถอยหลังด้วยความกลัว ทว่าก็ไม่รอดพ้นเงื้อมมือของชองยุนโฮไปได้

“ฉันใจดีกับเธอมากไปใช่มั้ย เธอถึงกล้าทำกับฉันแบบนี้!?” มือแกร่งคว้าหมับที่แขนขาวจัดก่อนจะออกแรงบีบจนแจจุงยู่หน้าด้วยความเจ็บปวด ตากลมมีแววหวาดกลัวคนตรงหน้าไม่น้อยเมื่อรู้สึกได้ถึงรังสีอัมหิตที่แม้แต้คนสนิทอย่างยูชอนก็ไม่ต้องการจะเห็น

“ค...คุณยุนโฮ ผมเจ็บ” แจจุงขอบตาร้อนผ่าวเมื่ออีกฝ่ายยังคงบีบข้อมือขาวของตัวเองด้วยแรงที่ทำเอาเด็กดื้อน้ำตาคลอ แววตาดุดันของชองยุนโฮทำให้แจจุงเริ่มกลัวมากขึ้นทุกทีว่าผู้ชายคนนี้อาจจะฆ่าแจจุงได้ ไม่ทันได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น นายใหญ่ของบ้านก็จับร่างเล็กในแบบผู้ชายของแจจุงขึ้นพาดบ่าทันทีด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะเดินออกไปนอกห้องท่ามกลางความตกใจของทุกคน ไม่เว้นแม้แต่ยูชอนที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วย

เสียงโหวกเหวกโวยวายของแจจุงดันลั่นไปทั่วทั้งคฤหาสน์ตระกูลชอง ทว่าก็ไม่มีใครสามารถตอบข้อสงสัยได้เลยว่าเด็กผู้ชายที่กำลังส่งเสียงดังคนนี้คือใคร เหตุใดนายใหญ่ของพวกเขาจึงต้องอุ้มเด็กผู้ชายคนนั้นพาดบ่าทั้งที่ไม่จำเป็นเลยสักนิด นอกจากจะหาคำตอบไม่ได้แล้ว ภาพนายใหญ่ของบ้านที่กำลังฟาดมือลงบนก้นปอดของเด็กคนนั้นก็ยิ่งทำให้เหล่าบอดีการ์ดและสาวใช้ในบ้านต่างตกใจไปตามๆ กัน เพราะคงไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าจะมีโอกาสได้เห็นชองยุนโฮที่เย็นชาลงไม้ลงมือกับใครเช่นนี้

“คุณยุนโฮ!! ปล่อยผมนะ! โอ๊ย!”

“ไม่ปล่อย!” ยุนโฮไม่สนใจเสียงร้องอันน่ารำคาญของแจจุง เขาตั้งหน้าตาเดินต่อไปยังบริเวณสวนของบ้านที่มีสระน้ำขนาดใหญ่ตั้งอยู่ในนั้นพร้อมกับฟาดมือลงบนก้นของเด็กดื้อที่ทำให้เขาหมดความอดทน

“ฉันคงใจดีกับเธอมากเกินไป เธอถึงทำอะไรไม่ไว้หน้าฉันเลย”

“นั่นก็เพราะคุณจับตัวผมมา คุณทำไม่ถูกก่อนทำไม!” แม้เลือดจะตกหัวแจจุงเต็มที่แล้วก็ตาม แต่แจจุงก็ไม่คิดยอมแพ้

“ฉันน่ะเหรอทำไม่ถูก!? ก็เธอมันดื้อ! พูดอะไรก็ไม่ฟัง!”

“ผมดื้อแค่กับคุณเท่านั้นแหละ แล้วจำเอาไว้เลยนะว่าผมจะไม่มีทางยอมคุณเด็ดขาด ไอ้คนบ้าอำนาจ!!” แจจุงรัวกำปั้นลงบนแผ่นหลังกว้างของยุนโฮด้วยความโมโห ทว่านั่นกลับเป็นเหมือนการทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของนายใหญ่ขาดลง

“ก็ดี เพราะถ้าเธอยังเป็นแบบนี้ฉันก็คงต้องสร้างบทเรียนให้เธอหลาบจำ ว่าการที่เธอจะมาดื้อกับฉัน เธอไม่มีวันที่จะชนะ!” พูดจบ ยุนโฮจับร่างที่แบกอยู่บนบ่าเหวี่ยงลงไปในสระน้ำทันที

ตู้ม!!

เสียงร่างของลูกหนี้ตัวน้อยที่แผลงฤทธิ์จนได้เรื่องกระแทกกับผืนน้ำในสระจนเกิดเสียงดังไปทั่วบริเวณ น้ำในสระกระเพื่อมแรงจนล้นออกมาด้านนอก แจจุงที่เพิ่งถูกโยนลงน้ำรีบตะกายตัวเพื่อให้ทรงตัวอยู่ในน้ำได้ แม้ว่าในชีวิตนี้แจจุงจะไม่เคยทำมันได้เลยก็ตาม ชองยุนโฮมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชาก่อนจะตัดสินใจหันหลังกลับไปด้วยอารมณ์ที่สงบลงเพียงน้อยนิด

“คุณยุนโฮ! อึก…อย่าไปนะ อ..คุณ!! ผมว่ายน้ำไม่เป็น!” แจจุงตะโกนรั้งอีกฝ่ายไว้ หวังว่าอย่างน้อยเขาคงจะพอใจดีช่วยดึงแจจุงออกไปจากมวลน้ำเหล่านี้ที่กำลังดึงร่างของเขาให้จมลง ร่างสูงใหญ่เดินต่อไปไม่สนใจคนที่คล้ายจะจมน้ำเต็มที

“เจ้านาย?! เมื่อกี้…เสียงน้ำ” ยูชอนที่วิ่งตามมาทีหลังเอ่ยถามเมื่อได้ยินเสียงเหมืนคนตกน้ำดังตูมใหญ่ ยุนโฮไม่ได้ตอบ เขาทำเพียงแค่เดินต่อไปด้วยใบหน้าเครียดขึงที่ยูชอนไม่กล้าแม้แต่จะถามต่อ ชายหนุ่มหน้าทะเล้นหันกลับไปมองอีกทางที่เจ้านายของเขาเดินจากมา เสียงตะโกนที่จับใจความไม่ได้เมื่อครู่เงียบไปแล้ว พร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้เขาต้องเร่งฝีเท้าไปดูด้วยตาตัวเองก่อนจะพบว่าคิมแจจุงที่ควรจะปีนขึ้นมานั่งอยู่ข้างสระ หรือไม่ก็กำลังดำผุดดำว่ายอยู่นั้นหายไป

ยูชอนกวาดสายตามองหาร่างเล็กของลูกหนี้ตัวแสบที่ถูกเจ้านายของเขาลงโทษ ก่อนจะพบว่าร่างบางของแจจุงกำลังจมลงสู่ใต้ผิวน้ำ และก่อนที่จะมีอะไรแย่ไปกว่านี้ มือขวาของนายใหญ่ก็จัดการถอดรองเท้าหนังราคาแพงของตัวเองทิ้งทันทีเตรียมจะกระโดดลงไปช่วยคิมแจจุงที่ตอนนี้จมหายไปต่าหน้าต่อตาแล้ว ทว่าเสียงน้ำตูมใหญ่ก็ดังขึ้นจังหวะกันเสียก่อน ยูชอนมองผืนน้ำที่กระเพื่อมสั่นอย่างแรงอีกครั้งด้วยแววตาตกใจกับสิ่งที่เห็น เป็นชองยุนโฮที่กระโดดลงไปเพื่อช่วยแจจุงที่กำลังจมลงสู่เบื้องล่างเรื่อยๆ ทั้งที่ตัวเองเป็นคนโยนเด็กคนนั้นลงไปแท้ๆ

ยุนโฮว่ายเข้าไปใกล้กับร่างบางของแจจุงอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งใช้แรงทั้งหมดที่มีกระชากแขนเล็กของแจจุงให้เข้ามาใกล้มากขึ้น ก่อนที่สุดท้ายยุนโฮจะจับร่างหมดสตินั้นพิงกับแผ่นอกแล้วจึงค่อยพาตัวเองกับแจจุงขึ้นฝั่งโดยมีพัคยูชอนคอยช่วยอีกแรง

“แจจุง…แจจุง ได้ยินฉันมั้ย!?” มือเรียวตบเบาๆ ที่แก้มขาวเพื่อเรียกสติ

ริมฝีปากกลมที่เคยต่อล้อต่อเถียงเขาไม่หยุดซีดเผือดจนน่ากลัวว่าริมฝีปากนี้จะไม่ได้ขยับเถียงเขาอีก นายใหญ่ของตระกูลชองไม่เคยรู้สึกกลัวขนาดนี้มาก่อน นี่คงเป็นครั้งแรกที่ยุนโฮรู้สึกว่าเขากลัวขึ้นมาจริงๆ ไม่รอให้ทุกอย่างสายไปกว่านี้ มือเรียวปิดจมูกโด่งรั้นของจอมดื้อก่อนจะประกบริมฝีปากลงไปเพื่อส่งอากาศเข้าสู่ปอดของอีกคน ยุนโฮละออกมาเพื่อดูว่าอกบางขยับบ้างหรือยัง แต่กลับไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองจากแจจุง ยุนโฮประกบปากอีกครั้งเพื่อให้ลูกหนี้ตัวน้อยฟื้นเสียที แต่ความเงียบของคนที่หมดสติตรงหน้ากลับยิ่งทำให้ยุนโฮรู้สึกอ่อนแออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ผมว่าโทรตามหมอชเวดีกว่านะครับ” ยูชอนเอ่ยแทรกเมื่อรู้สึกว่าไม่มีอะไรดีขึ้น

“แจจุง! แจจุงตื่นสิ!” ยุนโฮไม่ได้สนใจกับสิ่งที่ยูชอนพูดนัก ดวงตาเรียวดุจเหยี่ยวจดจ้องเพียงใบหน้าขาวซีด เมื่อเห็นว่าท่าไม่ดีจึงตั้งใจจะจะส่งลมหายใจผ่านริมฝีปากอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เหมือนพระเจ้าจะเห็นใจ เสียงไอโขลกใหญ่ดังมาจากคนที่หมดสติไปพักใหญ่ แจจุงสำลักน้ำออกมาเป็นชุดจนน่าสงสาร ตากลมโตแดงก่ำไปด้วยน้ำตาที่คลอหน่วยเพราะสำลักน้ำ นายใหญ่มองคนที่ลุกขึ้นมานั่งไอด้วยแววตาดีใจที่เก็บไว้ไม่มิด

“คุณแจจุงฟื้นแล้ว!” ยูชอนร้องดีใจ ความรู้สึกกดดันเมื่อครู่หายไปสิ้นเมื่อเห็นว่าแจจุงฟื้นได้ในที่สุด

ตากลมมองคนสองคนตรงหน้าด้วยดวงตาแดงก่ำ เสียงไอชุดใหญ่ยังไม่หยุดลงง่ายๆ

“แจจุง…เธอเป็นยังไงบ้าง” ริมฝีปากหยักเอ่ยถาม ทว่าความรู้สึกบางอย่างกลับทำให้เขาแผ่วเสียงลงในตอนท้าย

อาจเป็นเพราะดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้นที่มองมา น้ำใสที่คลอหน่วยเพราะสำลักน้ำอย่างหนักไหลลงมาจนน่าตกใจ คราวนี้คงไม่ใช่แค่เพราะสำลักน้ำจนตาแดงอย่างเดียว แต่เพราะแจจุงโกรธคนบ้าอำนาจคนนี้ที่ไม่คิดจะสนใจฟังกันเลยสักนิด จะตีแจจุงให้ตายก็ได้ถ้าแลกกับการที่เขาจะไม่โยนแจจุงลงน้ำแบบเมื่อครู่นี้

“คนใจร้าย คนนิสัยไม่ดี…” ประโยคแรกของคนที่เพิ่งรอดตายมาได้เอ่ยกับนายใหญ่ตระกูลชอง น้ำตามากมายไหลลงมาอย่างลืมอาย แจจุงไม่สนใจอะไรแล้วว่าจะร้องไห้ให้ใคร แต่เขาโกรธ โกรธชองยุนโฮที่ทำแบบนี้ ทั้งที่แจจุงบอกแล้วว่าแจจุงว่ายน้ำไม่เป็น ทำไมเขาถึงไม่ฟัง ทำไมเขาถึงเดินออกไปทั้งที่แจจุงรั้งเขาไว้แล้วแท้ๆ

“ฉัน…”

“ไม่ได้ยินที่ผมพูดเหรอ ผมบอกว่า…อึก ผมว่ายน้ำไปเป็น คุณไม่ได้ยินเหรอ ฮือ” ความทรงจำเลวร้ายในวัยเด็กเป็นเหมือนฝันร้ายที่คอยหลอกหลอนแจจุงแทบทุกครั้งที่แจจุงเห็นสระน้ำ เพราะเคยจมน้ำตั้งแต่ยังเล็ก นั่นทำให้แจจุงฝังใจและไม่คิดจะเข้าใกล้มันอีกเลย แจจุงเกือบตายเพราะมันมาครั้งหนึ่งแล้ว แจจุงไม่อยากเข้าใกล้มันอีก

“คุณจับผมมาด้วยวิธีสกปรก ผมไม่ได้เต็มใจมากับคุณสักหน่อย คุณถือว่าตัวเองมีอำนาจมากใช่มั้ยถึงทำแบบนี้ ผมผิดมากใช่มั้ยที่ไม่ยอมคุณ ฮึก…การที่ผมทำไม่ดีใส่คุณ มันทำให้ผมสมควรโดนแบบนี้ใช่มั้ย”

ยุนโฮไม่เคยต้องทำอะไรเพื่อใครมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกเด็กที่เพิ่งเจอกันได้ไม่ถึงสองวันดีต่อว่าทั้งน้ำตา ไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับนายใหญ่แบบเขา แต่นับตั้งแต่วินาทีที่เขาตัดสินใจไปหาแจจุงด้วยตนเอง สิ่งที่ยุนโฮไม่เคยพบเจอมาก่อนก็ทำให้เขาต้องเจอ ไม่เคยมีใครหยามหน้าเขาแบบที่แจจุงทำ แจจุงดื้อเกินไป ดื้อจนคนที่ไม่เคยต้องยอมใครแบบยุนโฮทนไม่ไหว จริงอยู่ที่เขาตั้งใจสร้างบทเรียนให้แจจุงหลาบจำว่าการที่คนอย่างคิมแจจุงจะมาสู้กับคนที่เป็นหัวหน้าของลูกน้องนับพันชีวิตอย่างชองยุนโฮ แจจุงไม่มีวันชนะ แจจุงเป็นแค่ลูกหนี้คนหนึ่ง เป็นแค่เด็กที่พ่อยิงตัวตายเพราะทนภาระใหญ่หลวงพวกนี้ไม่ได้ แจจุงก็แค่เด็กโชคร้ายคนหนึ่งที่ไม่รู้จักเจียมตัวเอง

เพราะทิฐิมหาศาลที่ยุนโฮมี แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่ที่มีก็หายไปโดยพลันเมื่อถูกเด็กคนหนึ่งอย่างแจจุงพูดจาตัดพ้อใส่ ก็ถูกแล้วที่แจจุงเป็นแบบนี้ แจจุงเป็นใครแล้วเขาเป็นใคร ทำไมคนอย่างยุนโฮจะต้องสนใจ

“…ใช่” ใบหน้าคมกลับมาไร้ซึ่งความรู้สึกอีกครั้ง แววตาเฉยชาที่มักเห็นอยู่ทุกวันฉายชัดออกมาจนน่ากลัว

“เพราะเธอเป็นคิมแจจุง เด็กที่ไม่มีอะไรแล้วนอกจากชีวิต เธอทำให้ฉันไม่พอใจเอง ฉันบอกเธอแล้วไม่ใช่หรือไงว่าเธอไม่มีวันชนะฉัน เพราะงั้นการที่ฉันโยนเธอลงน้ำแบบนั้นมันก็สมควรแล้ว”

คำพูดร้ายกาจพลอดออกมาจากปากเจ้าหนี้ที่แจจุงไม่เคยรู้สึกชอบเขาเลยสักครั้งตั้งแต่เห็นหน้า น้ำตามากมายไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อรู้สึกเหมือนถูกเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำไมแจจุงต้องมีชีวิตแบบนี้ ทำไมต้องถูกใครที่ไหนก็ไม่รู้มาทำให้เจ็บช้ำใจแบบนี้ แจจุงไม่เคยคิดเลยว่านอกจากการที่ชีวิตต้องโชคร้ายไม่รู้จบเพราะพ่อฆ่าตัวตายหนีหนี้จะทำให้แจจุงต้องมาชดใช้ภาระบ้าบอนี่คนเดียว

“ถ้างั้นคุณก็จำไว้เลย ผมไม่มีวันยอมแพ้คุณ ชองยุนโฮ”




C R E D I T O R




แผ่นกระดาษสัญญาถูกดวงตาเรียวรีไล่อ่านทุกตัวอักษรนั้นอีกครั้ง ชองยุนโฮอ่านตัวอักษรตัวเดิมที่เขาวนอ่านมันมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งอย่างทบทวน ไม่รู้ว่าเพราะอะไรกันถึงทำให้มาเฟียแห่งโลกธุรกิจแบบยุนโฮต้องมานั่งร่างสัญญาบ้าบอนี่เอง ถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดของคิมซองอู พ่อของคิมแจจุงที่ยุนโฮมีโอกาสได้รู้จักผ่านการว่าจ้างงานเมื่อหลายปีก่อน

การพูดคุยของพวกเขาเริ่มต้นขึ้นจากเรื่องงานที่ต้องใช้ความเข้าใจในตัวของผู้ว่าจ้าง นั่นทำให้เขามีโอกาสได้พูดคุยกับชายวัยกลางคนที่ยังดูดีมากนักคนนั้นอยู่บ่อยครั้ง การตกแต่งที่ต้องใช้เวลาการทำงานเป็นเดือนๆ ทำให้ซองอูรู้สึกถูกชะตากับนักธุรกิจมากความสามารถอย่างชองยุนโฮ ในช่วงหลังที่งานของเขากับผู้ว่าจ้างคนนี้จบลง ซองอูก็ไม่มีโอกาสได้พบกับยุนโฮอีก จนวันหนึ่งที่เขาต้องทนรับกับสภาพบริษัทที่ร่วมลงทุนกับเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยนั้นกำลังถดถอยอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ปัญหาจากการทำงานที่ไม่ลงรอยกัน ไม่พอใจในส่วนแบ่ง และอีกหลายเหตุผลที่ทำให้พวกเขาถอนหุ้นออกไปจากบริษัท จนสุดท้ายก็เหลือแค่เพียงซองอูที่ต้องรับหน้าที่แบกภาระค่าใช้ที่นับวันจะกลายเป็นหนี้สินที่พอกพูนไม่รู้จบ คนคนเดียวที่เขาพอจะนึกออกในตอนนั้นมีเพียงนักธุรกิจที่เขารู้สึกถูกชะตามากเป็นพิเศษคนนั้น สุดท้ายซองอูก็ตัดสินใจบากหน้าไปขอยืมเงินจากชองยุนโฮ เพื่อนำเงินจำนวนนั้นมาบริหารบริษัทที่เป็นความฝันของเขาและภรรยาที่จากโลกนี้ไปตั้งแต่แจจุงยังจำความไม่ได้

ไม่มีอะไรดีขึ้นเลยเพราะเศรษฐกิจที่ไม่ได้อยู่ในช่วงขาขึ้นเท่าไรนัก นับวันภาระที่ซองอูต้องแบกรับก็ยิ่งหนักหนามากขึ้น มากขึ้น จนลูกชายคนเดียวของเขาต้องทำงานหารายได้เสริมเพื่อแบ่งเบาค่าใช้จ่ายของเขา ความตั้งใจที่อยากจะเลี้ยงแจจุงให้ดีที่สุดเริ่มไม่เป็นอย่างที่หวังไว้ ซองอูทำให้แจจุงลำบาก ทำให้แจจุงต้องแอบร้องไห้อยู่หลายครั้งเพราะความเหนื่อยจากการเรียนในช่วงโค้งสุดท้าย และจากภาระหนี้สินที่แจจุงเห็นจากใบแจ้งหนี้ที่ส่งมาในทุกๆ เดือน ทุกเรื่องราวที่เขาประสบและพบเจอ ถูกเล่าให้ชองยุนโฮฟังก่อนวันถัดไปที่คิมซองอูจะยิงตัวตาย

“ผมมีลูกชายอยู่คนหนึ่ง แกชื่อคิมแจจุง แกเป็นเด็กน่ารักมาก ทั้งที่เป็นเด็กผู้ชายแท้ๆ แต่สำหรับผมแล้ว แจจุงเป็นนางฟ้าของบ้านเลยก็ว่าได้ แต่แจจุงก็โชคร้าย แม่ของเขาจากไปตั้งแต่แจจุงยังจำความอะไรไม่ได้เลย หลังจากนั้นก็กลายเป็นผมที่ต้องรับหน้าที่ของแม่และพ่อในเวลาเดียวกัน”

“ผมพยายามเลี้ยงแจจุงให้เติบโตขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ที่สุด ผมโชคดีมากที่มีเด็กคนนี้เป็นแก้วตาดวงใจ แจจุงไม่เคยทำตัวแย่เลยสักครั้งกับปัญหาที่ถูกเพื่อนล้อว่าไม่มีแม่ ลูกของผมพยายามเข้มแข็งต่อสู้กับทุกปัญหาที่ผ่านมา จนวันนี้ผมได้แต่นึกสมเพชตัวเองที่อ่อนแอกว่าเด็กอย่างแจจุงมากนัก”

“ตอนที่ผมกับภรรยาแต่งงานกันใหม่ๆ เราเคยพูดกันถึงความฝันว่าสักวันหนึ่งเราจะเปิดบริษัทตกแต่งภายใน เราอยากจะเลี้ยงแจจุงให้เติบโตมาอย่างดีที่สุด เราไม่ต้องการให้ลูกลำบากหรือรู้สึกขาดเลยแม้แต่นิด แต่สุดท้ายก็เหลือแค่ผมที่ต้องทำตามฝันนั้นคนเดียว ปัญหาทุกอย่างที่เกิดขึ้น ผมพยายามจะแบกรับและจัดการมันคนเดียว ผมไม่อยากให้มันกระทบไปถึงแจจุง แต่สุดท้ายมันก็เป็นไปไม่ได้ ผมล้มเหลว ทำให้ลูกต้องแอบไปทำงานพาร์ทไทม์เพราะอยากแบ่งเบาค่าใช้จ่ายจากผม ผมรู้ว่าลูกลำบาก แต่ก็ช่วยอะไรแจจุงไม่ได้เลย ผมได้แต่ยอมรับสภาพและพยายามอย่างสุดกำลัง”

“มาวันนี้ผมยอมแพ้แล้วล่ะคุณยุนโฮ ผมยอมแพ้เด็กอย่างแจจุงแล้ว ผมสู้ไม่ไหวแล้ว”

คิมซองอูในวั้นเอ่ยอย่างคนสิ้นหวัง เขาไม่อาจรับภาระที่นับวันก็มีแต่จะยืดเยื้อไม่จบไม่สิ้น ถ้าหากเขาคิดได้ไวกว่านี้ ถ้าเขาไม่ดันทุรัง ถ้าเขาถอดใจเรื่องบริษัทไปตั้งแต่แรก บางทีวันนี้เขาอาจไม่ต้องทำให้ลูกลำบากขนาดนี้ ยุนโฮมองใบหน้าของผู้ชายที่เขารู้จักเมื่อหลายปีก่อนด้วยความรู้สึกสงสารและสมเพชในเวลาเดียวกัน

“คุณจะยอมแพ้จริงๆ เหรอ คุณจะยอมถอดใจ ทั้งที่ลูกชายของคุณกำลังพยายามช่วยคุณทุกอย่างนะเหรอ”

“ผมยอมแล้วคุณยุนโฮ ผมสู้ไม่ไหวแล้วจริงๆ อีกไม่นานบริษัทก็ต้องปิดตัวแล้ว บ้านของผมก็คงต้องถูกธนาคารยึดไป”

“แจจุงคงเสียใจมาก ถ้ารู้ว่าพ่อของเขาอ่อนแอขนาดนี้”

“ที่ผมมาวันนี้ก็เพราะรู้สึกว่าคุณเป็นคนเดียวที่พอจะนั่งฟังปัญหาของผมได้ ผมรู้สึกถูกชะตากับคุณอย่างบอกไม่ถูก ถ้าวันหนึ่งผมตายไปทั้งที่ผมยังใช้หนี้คุณไม่หมด ผมก็ต้องขอโทษคุณจริงๆ”

นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายของคิมซองอู ชายผู้เป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวของคิมแจจุง




C R E D I T O R




กลางดึกที่ทุกคนในบ้านหลับสนิทแล้วก็มักจะเป็นนายใหญ่นี่ล่ะมั้งที่ยังคงนั่งทำงานไปเรื่อยๆ อย่างไม่คิดจะหยุดพัก แม้ว่านี่จะเป็นเรื่องปกติของยุนโฮไปแล้วที่มักจะอยู่ทำงานจนดึกดื่น แล้วก็ตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำงานที่บริษัท การเป็นคนตรงต่อเวลาและรับผิดชอบงานของยุนโฮทำให้ลูกน้องทุกคนยำเกรงและพยายามทำทุกอย่างให้งานออกมาสมบูรณ์ที่สุดจนเรียกได้ว่าองค์กรณ์ของชองคอร์ปนั้นเป็นองกรณ์ที่ดีที่สุดของเกาหลีใต้ก็ว่าได้

ยุนโฮมีน้องชายต่างมารดาอยู่คนหนึ่งชื่อชองจุนซู จุนซูมีทุกอย่างตรงข้ามกับยุนโฮ เช่น ยุนโฮชอบกีฬา จุนซูชอบดนตรี ยุนโฮเกลียดศิลปะ แต่จุนซูรักศิลปะ นั่นจึงทำให้จุนซูเลือกที่จะทำตามความฝันของตัวเอง อย่างเช่นการเปิดบริษัทโฆษณา ซึ่งมันช่างตรงข้ามกับยุนโฮเสียเหลือเกินที่ต้องมานั่งเก้าอี้ผู้บริหารชองคอร์ปตั้งแต่อายุเพิ่งเบญจเพสได้ไม่ถึงวัน

ทุกวันนี้ธุรกิจของจุนซูดำเนินไปได้ด้วยดี จากความคิดที่หลากหลายของจุนซูและยุนโฮ ทำให้บริษัทโฆษณาของจุนซูไม่ใช่แค่เพียงบริษัททั่วไปเท่านั้น แต่ยังกลายเป็นสถานที่ให้เหล่าผู้กำกับมากมายติดต่อมาเพื่อขอถ่ายละครและถ่ายแบบ ซึ่งบริษัทนี้นี่แหละที่พ่อของคิมแจจุงเป็นจัดการตกแต่งภายในด้วยตนเอง

พอพูดถึงคิมแจจุง ลูกหนี้ที่แสนจะดื้อรั้นคนนั้นก็ทำให้นายใหญ่ของบ้านอดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้ แม้ว่าปกติแล้วยุนโฮจะไม่เป็นห่วงใครก็ตามที ถ้าคนคนนั้นไม่ใช่คนในครอบครัวของเขา แฟ้มเอกสารปึกใหญ่ถูกมือเรียวสวยพับปิด ก่อนเรียวขายาวคู่นั้นจะเดินมายังห้องรับรองแขกที่ตอนนี้กลายเป็นห้องของคิมแจจุงไปเสียแล้ว

ภายในห้องนอนมีเพียงแสงสีส้มอ่อนจากโคมไฟหัวเตียงให้ความสว่างเท่านั้น ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่ถูกผ้านวมผืนหนาห่มจนถึงลำคอ ไรผมที่ปรกข้างแก้มและหน้าผากของแจจุงเปียกชื้นไปหมดจนที่คนตั้งใจว่าจะแค่มาดูเพียงครู่เดียวจำต้องเอื้อมมือไปแตะแก้มเนียน อุณหภูมิร่างกายที่ร้อนจนน่าตกใจทำยุนโฮต้องรีบเดินไปหยิบถุงยาสีขาวที่วางไว้ตรงข้างโคมไฟที่เปิดอยู่ขึ้นมาดู ยาลดไข้และอีกมากมายหลายอย่างที่หมอชเวเตรียมไว้ให้อยู่ในถุงทั้งหมด นายใหญ่เดินออกไปนอกห้องก่อนจะกลับมาพร้อมถ้วยใสขนาดใหญ่ที่มีผ้าสีขาวแช่น้ำอยู่ในนั้น

ใบหน้างามเปียกไปด้วยเหงื่อจนน่าสงสารทั้งที่เครื่องปรับอากาศก็ปล่อยความเย็นออกมาพอดีแล้ว ยุนโฮอ้อมมานั่งลงตรงที่ว่างอีกฝั่งพร้อมกับใช้ผ้าที่เตรียมมาเช็ดตัวให้คนป่วยที่ไม่รู้ตอนนี้ไข้สูงไปถึงไหนแล้ว ยุนโฮใช้ผ้าหมาดน้ำผืนนั้นเช็ดไปตามโครงหน้าหวาน ไล่มาตามลำคอก่อนจะพบว่าคนป่วยดูกระสับกระส่ายเหลือเกิน คิ้วสวยผูกเข้าหากันจนคนมองยังอดสงสัยตามไม่ได้ว่าเด็กดื้อคนนี้กำลังฝันอะไรอยู่ ร่างบอบบางขยับไปมาคล้ายคนกำลังดิ้นก็ไม่ผิดนัก ลมหายใจของแจจุงดูติดขัดคล้ายคนกำลังหายใจไม่ออก ยุนโฮมองภาพนั้นก่อนถ้อยคำตัดพ้อของแจจุงจะทำให้เขาคิดอะไรออก

“ไม่ได้ยินที่ผมพูดเหรอ ผมบอกว่า…อึก ผมว่ายน้ำไปเป็น คุณไม่ได้ยินเหรอ ฮือ”

ไม่ผิดแน่ คิมแจจุงคงกำลังฝันว่าตัวเองจมน้ำอยู่ ทั้งที่แจจุงก็ดื้อแสนดื้อ แต่ทำไมถึงทำให้เขารู้สึกผิดได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้ ไหนจะแววตาตัดพ้อคู่นั้นอีกที่ทำให้นายใหญ่ได้แต่เฝ้าถามตัวเองมาตลอดวันว่าเขาผิดมากหรือไง

แต่มาถึงตอนนี้ยุนโฮคงต้องยอมรับเสียทีว่าเขาผิดที่ไม่ช่วยแจจุงตั้งแต่แรก ถ้าแจจุงเป็นอะไรไป คิมซองอูก็คงจะสาปแช่งเขาน่าดู

“ถ้าเธอไม่ดื้อจนฉันทนไม่ไหว ฉันก็คงไม่ทำกับเธอแบบนี้” ยุนโฮก็ยังเป็นยุนโฮ เป็นคนคนเดิมที่ไม่คิดจะยอมอะไรง่ายๆ แม้ว่านี่จะผิดวิสัยของเขาก็ตามที มือเรียวยื่นไปสัมผัสเส้นผมชื้นเหงื่อของอีกฝ่ายอย่างปลอบโยน ท่าทีที่ต่อให้เป็นคิมจุนซูก็ยังไม่มีโอกาสได้เห็น ฝ่ามือใหญ่พยายามลูบหัวปลอบคนที่ฝันร้ายอย่างรู้สึกผิด หางตาสวยมีน้ำใสไหลลงมาจนยุนโฮตกใจ เสียงสะอื้นเบาๆ ของแจจุงยิ่งทำให้ยุนโฮทำอะไรต่อไม่ถูก

“จ..ร้าย..พ่อใจร้าย…พ่อทิ้งแจจุง” เสียงละเมอเบาๆ ที่คนฟังได้ยินชัดแจ๋วยิ่งทำให้ยุนโฮได้แต่นึกสงสารเด็กคนนี้จับใจ

“พ่อ…พ่อช่วยด้วย…หายใจไม่ออก” ละเมองึมงำจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ แต่ยุนโฮก็ยังเข้าใจ

ยุนโฮไม่รู้จริงๆ ว่าเขาควรจะทำอย่างไรต่อไปดี สุดท้ายก็เลยได้แต่ป้อนยาป้อนน้ำให้คนเพ้อเพราะพิษไข้ ดึงร่างนุ่มนั้นมาหนุนหมอนใกล้กับตัวเอง นายใหญ่ตั้งใจว่าจะนั่งเฝ้าคนป่วยจนกว่าไข้จะลดลง





C R E D I T O R




ทั้งที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะทำแค่นั่งเฝ้าคนป่วยจนกว่าแจจุงจะไข้ลด ทว่าความง่วงกลับทำให้ยุนโฮเผลอหลับไปพร้อมแจจุงที่ไข้ลดลงเรื่อยๆ พอรู้ตัวอีกทีก็คงเป็นตอนที่ยูชอนเปิดประตูเข้ามาแล้วเห็นยุนโฮนั่งหลับอยู่ข้างคิมแจจุงนั่นแหละ คนสนิทที่หน้าตาดีไม่แพ้กันยืนมองด้วยสีหน้าตกใจจนยุนโฮตวัดสายตาไปมองนั่นแหละ พัคยูชอนถึงจะก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด

“เด็กนี่เป็นไข้ทั้งคืน ฉันสั่งแล้วใช่มั้ยว่าให้หาคนมาเฝ้า” ยุนโฮเอ่ยเสียงจริงจังพลางลุกออกจากเตียง ตาเรียวมองใบหน้าหวานที่ยังคงหลับสนิทไม่รู้เรื่องราวอย่างโล่งใจที่แจจุงไม่รู้ว่าเขาอยู่เฝ้าไข้ทั้งคืน

“ขอโทษครับ พอดีว่าป้าแม่บ้านแกไม่ค่อยสบาย ผมเห็นว่าตอนนั้นคุณแจจุงยังปกติดีก็เลยให้ป้าแกกลับไปพักครับ” ยูชอนอธิบาย

“ช่างเถอะ เอาเป็นว่าวันนี้ก็ให้คนมาดูแลเด็กนี่ด้วยก็แล้วกัน ถ้าฉันกลับมาคิมแจจุงยังไม่ดีขึ้น นายโดนแน่”

นายใหญ่คาดโทษไว้แบบนั้น ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทว่ามือเรียวกลับชะงักไว้กับลูกบิดในขณะที่ยังเดินออกไปไม่พ้นประตู ใบหน้าหล่อเหลาหันมาเอ่ยกับคนสนิทอย่างรู้ทัน

“แล้วก็ไม่ต้องทำหน้าตกใจแบบนั้นอีก ฉันแค่เผลอหลับไป ไม่ได้ตั้งใจจะเฝ้าใครทั้งคืน”




tbc.

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น