- 04 -
พัคยูชอนยืนรู้สึกผิดอยู่ไม่ไกลจากคนตัวเล็กที่ดูท่าแล้วยังไม่หายไข้ดีด้วยซ้ำแต่ก็ยังถูกเจ้านายของเขาสั่งให้มาทำงานใช้แรงงานขนาดนี้ ยูชอนเป็นแค่ลูกน้อง ถึงแม้จะเป็นลูกน้องที่สนิทกับชองยุนโฮมากที่สุดแต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะมีสิทธิพูดอะไรได้มากมายนัก อย่างไรเสียคำว่าเจ้านายกับลูกน้องก็ยังเป็นคำแบ่งชนชั้นระหว่างพวกเขาอยู่ดี
“คุณแจจุงไหวมั้ยครับ” ยูชอนตัดสินใจเอ่ยถามหลังจากที่ยืนเงียบอยู่นาน ร่างสูงโปร่งแอบมองคิมแจจุงเงียบๆ มาพักใหญ่แล้ว เขาไม่เห็นแจจุงบ่นอะไรเลยนอกจากก้มหน้าก้มตาทำงานตามที่หัวหน้าแม่บ้านแนะนำ
“ผมไหวฮะ คุณยูชอนไม่ต้องคิดมากหรอก”
“แต่หน้าคุณแจจุงซีดแล้วนะครับ ถ้าเหนื่อยก็พักก่อนดีกว่า” ยูชอนเสนอ
“คุณยูชอนบอกเองไม่ใช่เหรอฮะว่าเจ้านายคุณมอบหมายให้ผมทำงานเหมือนพนักงานทั่วไป” ทว่าแจจุงกลับย้อนถาม ทำเอายูชอนต้องหลุบตาต่ำอย่างสำนึกผิด
“ม..มันก็ใช่ครับ แต่ผมว่าคุณแจจุงแอบพักได้นะครับ คุณยุนโฮไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก”
ได้ยินแบบนั้นแจจุงก็ได้แต่เบ้ปาก คนตัวเล็กย้อนนึกไปถึงเหตุการณ์ตั้งแต่ที่ชองยุนโฮสั่งให้คนไปตามเฝ้าเขาที่บ้านจนทำให้เขาต้องปีนหน้าต่างหนี ไหนจะตอนที่ชองยุนโฮโปะยาสลบแล้วพาเขามาเจออะไรแบบนี้อีกล่ะ อ้อ ยิ่งเรื่องที่นายใหญ่ของบ้านทุ่มแจจุงลงสระน้ำยิ่งไม่ต้องพูดถึง แจจุงไม่มีวันลืมหรอก
“ผมรู้ฮะว่าคุณรักเจ้านายของคุณมาก แต่อย่าลืมสิฮะว่าสิ่งที่เขาทำกับผมมันแย่แค่ไหน ผมไม่ทางมองว่าเขาเป็นคนดีได้หรอก” พัคยูชอนทำงานกับชองยุนโฮมานานนี่นา ไม่แปลกหรอกถ้าเขาจะรักและเทิดทูนเจ้านายที่เลี้ยงดูเขามาเป็นอย่างดี แจจุงเข้าใจในเรื่องนี้ดี ไม่แน่ว่าถ้าแจจุงไม่ได้เป็นลูกชายของผู้ชายที่ติดหนี้ชองยุนโฮอยู่หลายล้านวอน บางทีแจจุงอาจจะมองเห็นข้อดีของผู้ชายคนนั้นบ้างก็ได้
“โถ่ แต่ตอนที่คุณแจจุงไข้ขึ้นสูงก็เป็นคุณยุนโฮนะครับที่นั่งเฝ้าทั้งคืน” ยูชอนโพล่งออกมา ทำเอาคนที่หันกลับไปหยิบสายยางเตรียมจะล้างห้องน้ำต่อถึงกับต้องชะงักมือ
“ถึงเจ้านายจะทำเรื่องไม่ดีกับคุณเอาไว้แต่เขาก็เป็นคนดีคนหนึ่งนะครับ คุณยุนโฮอาจจะดูใจร้ายไปบ้าง แต่ผมอยู่กับเขามานาน ผมรู้ครับว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นคนจิตใจดี”
“ผมขอบคุณคุณยูชอนมากนะฮะ แต่ผมเองก็คงทำอะไรไม่ได้หรอกฮะ ต่อให้ผมจะเกลียดเขามากแค่ไหน สุดท้ายผมก็เป็นแค่ลูกหนี้ของเขาอยู่ดี ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้วผมขอทำงานต่อนะฮะ”
แจจุงตัดบทจบด้วยตนเองทันทีเมื่อไม่อยากฟังอะไรที่จะทำให้ความรู้สึกของตัวเองไขว้เขวไปมากกว่านี้อีกแล้ว แจจุงไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพัคยูชอนถึงอยากให้เขามองชองยุนโฮใหม่ ทำไมถึงยูชอนต้องบอกว่าใครเป็นคนดูแลตอนที่แจจุงไม่สบาย แต่ถึงจะเป็นชองยุนโฮหรือเป็นคนอื่นก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงความคิดของแจจุงได้ เขาเกลียดชองยุนโฮไปแล้ว และแน่นอนว่าแจจุงไม่มีเหตุผลอะไรจะต้องเสาะหาความดีของเขาอีก
C R E D I T O R
เลขาคนเก่งจำใจต้องแบกหน้ากลับมาหาเจ้านายของตนที่กำลังเคร่งเครียดกับกองเอกสารปึกหนาด้านหน้า ชองยุนโฮทำแค่เพียงเปรยตาขึ้นมามอง ก่อนจะเบนสายตากลับไปที่มวลอักษรบนกระดาษต่อ ริมฝีปากได้รูปเอ่ยถามความเป็นไปจากยูชอนแม้สมาธิกำลังเพ่งอยู่กับงานก็ตาม
“แจจุงเป็นยังไงบ้าง”
“ก็ดีครับ”
“ก็ดี?” ยุนโฮชะงักมือทันที ช่องว่างด้านล่างของกระดาษที่เขากำลังจรดลายเซ็นถูกละเอาไว้ ดวงตาทรงพลังจ้องมองเลขาอย่างจริงจัง
“ครับ ก็ดี” คนสนิทตอบด้วยอารมณ์ห่อเหี่ยวหลังจากที่เขาเกลี้ยกล่อมแจจุงไม่สำเร็จ ยูชอนยังรู้สึกติดค้างอยู่
“ช่วยขยายความคำว่าก็ดีของนายให้ฉันเข้าใจมากกว่านี้หน่อยเถอะยูชอน” นายใหญ่เอ่ยเสียงโมโนโทน แต่นั่นคือเขาเริ่มไม่สบอารมณ์ด้วยแล้ว
“เอ่อครับ…ก็ดีที่ว่าคือคุณแจจุงเธอไม่ได้พูดอะไรเลยครับ พอรู้ว่าเจ้านายสั่งให้ทำอะไรเธอก็ทำตามที่สั่งครับ”
“ว่าง่ายขนาดนั้นเชียว?”
“ครับ ผมเองก็ตกใจเหมือนกัน” ยุนโฮพยักหน้ารับแผ่วเบา อาการนิ่งผิดปกติของแจจุงในวันนี้ทำให้เขาอดแปลกใจไม่ได้เหมือนกัน ตั้งแต่เช้าที่แจจุงไม่ยอมพูดยอมจา ทั้งที่ปกติก็คงจะโวยวายจนเขาปวดหัวแต่เช้า แต่นี่แปลก แจจุงไม่พูดหรือต่อต้านอะไรเขาเลยสักนิดเดียว
เด็กนั่นมีแผนอะไรหรือเปล่านะ
“ให้คนจับตาดูอยู่ห่างๆ ฉันกลัวว่าคิมแจจุงจะแผลงฤทธิ์อีก”
“ครับ เจ้านาย”
ยูชอนพยักหน้ารับ ตั้งท่าจะเดินออกจากห้องไปสั่งงานลูกน้องคนอื่น ทว่าชายหนุ่มกลับชะงักฝีเท้าไว้แล้วหันกลับมาหานายใหญ่ที่กลับไปเซ็นเอกสารต่อแล้ว ยูชอนสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนจะเอ่ยถามคำถามที่เขาเก็บความสงสัยมาสักพักออกไป
“เอ่อ เจ้านายครับ”
“มีอะไรอีกล่ะ” ยุนโฮวางปากกา ตาคมมองเลขาที่เห็นหน้ากันมาหลายปีเพื่อรอให้ยูชอนพูดต่อ
“คือ…คือผมสงสัยว่าที่เจ้านายทำไปทั้งหมดนี้มันเพื่ออะไรหรือครับ”
ห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ชั้นบนสุดของตึกสูงระฟ้าเงียบสนิท ยุนโฮนิ่งค้าง เขาไม่ได้ตอบอะไรออกไปในขณะที่ยูชอนยังคงรอคอยคำตอบจากเขาอย่างใจเย็น หากจะให้ยุนโฮนึกหาเหตุผลที่เขาทำอยู่ทุกวันนี้เขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะต้องตอบเลขาอย่างไรดี ทุกอย่างที่เขาทำจะต้องมีเหตุผลกำกับไว้เสมอ ยุนโฮเป็นคนมีเหตุผลมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เขาถูกนายใหญ่คนก่อนสอนให้เป็นคนมีเหตุมีผลมาตั้งแต่อายุยังน้อย เพราะงั้นเมื่อได้ขึ้นมาเป็นนายใหญ่จึงไม่มีครั้งไหนเลยที่ยุนโฮจะทำอะไรลงไปด้วยอารมณ์หรือไร้เหตุผล แต่น่าแปลกเหลือเกินที่เมื่อเขาถูกยูชอนถาม เขากลับตอบไม่ได้ในทันที คล้ายกับว่าเขาไม่มีเหตุผลตั้งแต่แรก
หากลองทบทวนให้ดี ยุนโฮพบว่าเขาทำเรื่องไร้เหตุผลไปหลายอย่าง เขาเจ้าอารมณ์และไม่เป็นตัวของตัวเองทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าเด็กคนนั้น คิมแจจุงทำให้เขาทำอะไรที่ตัวเองไม่เคยทำไปหลายอย่างเหลือเกิน และตอนนี้เขาก็จนปัญญาจะตอบข้อสงสัยของพัคยูชอนจริงๆ
“เอาเป็นว่าฉันมีเหตุผลของฉันก็แล้วกัน นายไปทำงานต่อเถอะ”
เพราะไม่รู้จะตอบอย่างไร สุดท้ายนายใหญ่จึงต้องพูดปดคำโตออกไป ยูชอนพยักหน้าเข้าใจก่อนจะโค้งหนึ่งครั้งแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ประตูบานใหญ่ปิดลงได้ไม่ถึงนาทีดีก็ถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง ยุนโฮขมวดคิ้ว เขาตั้งใจจะเอ่ยว่าเลขาที่ช่วงนี้ทำอะไรไม่ค่อยได้ดั่งใจ ทว่าก็ต้องหยุดความคิดไว้เพียงเท่านั้นเมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ยูชอนแต่อย่างใด
“ฮยอนอา”
“อรุณสวัสดิ์ค่ะยุนโฮ” หญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส วันนี้เธออยู่ในชุดเดรสเข้ารูปสีขาว ดูเหมาะกับเธอเหลือเกิน คิมฮยอนอาสาวเท้าที่มีแบรนด์จิมมี่ชูแปะอยู่เข้ามาหาว่าที่คู่หมั้นของตนด้วยความคิดถึง ในมือของเธอมีถุงกระดาษหลากหลายแบรนด์ที่เธออุตส่าห์หิ้วข้ามน้ำข้ามทะเลมามอบให้ชองยุนโฮด้วยตัวเอง
“ตกใจมั้ยคะที่ฉันมาหาคุณแต่เช้าแบบนี้” หญิงสาวถามด้วยความตื่นเต้น เธอมั่นใจว่ายุนโฮต้องตกใจบ้างล่ะที่เธอมาเซอร์ไพรส์เขาแต่เช้าแบบนี้
“เอ่อ..ตกใจครับ ไหนคุณบอกว่าจะกลับอาทิตย์หน้า ทำไม…”
“ก็ฉันคิดถึงคุณน่ะสิคะ ถ้าคุณไปด้วยกันแต่แรกฉันก็คงไม่ต้องรีบกลับมาหาแบบนี้หรอก” ฮยอนอาเอ่ยเสียงกระเง้ากระงอด ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีสดจุมพิตแผ่วเบาที่ริมฝีปากหยักจนนายใหญ่ของตระกูลรู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมาทันที แต่หญิงสาวกลับไม่ได้สนใจ เธอมองว่าการที่ชองยุนโฮเย็นชาแบบนี้น่ะเร้าใจกว่าผู้ชายที่โอนอ่อนตามเธอเป็นไหนๆ
“วันนี้ฉันว่างทั้งวันเลยค่ะ เพราะงั้นฉันขอนั่งดูคุณทำงานนะคะ” เธอหย่อนสะโพกนั่งลงที่โซฟารับแขกอย่างสบายใจ ผิดกับเจ้าของห้องที่แม้จะหน้านิ่งเป็นทุนเดิมอยู่แล้วแต่หากมองตาเรียวรีของเขาให้ดีก็คงสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจที่แฝงไว้อยู่ แต่ถึงแม้คิมฮยอนอาจะเห็นเธอก็คงมองว่าชองยุนโฮช่างน่าดึงดูด มากกว่าที่จะมองว่าเขาช่างหงุดหงิดง่ายเสียเหลือเกิน
“ตามใจคุณครับ” ยุนโฮตอบเพียงเท่านั้นก่อนจะหันไปสนใจงานกองโตตรงหน้าต่อ ฮยอนอาอมยิ้มพอใจเมื่อเห็นว่าที่คู่หมั้นตามใจเธอขนาดนี้ มือเรียวสวยคว้าสมาร์ทโฟนราคาแพงขึ้นมาเล่นค่าเวลาอย่างมีความสุข
C R E D I T O R
มือขาวปาดเม็ดเหงื่อที่ไหลลงมาไม่ขาดตั้งแต่ที่เริ่มทำงานมา นาฬิกาทำงานตามกลไกของมันไปเรื่อยๆ เช่นเดียวกับแจจุงที่ต้องทนกัดฟันทำงานตามที่ชองยุนโฮสั่งต่อไปจนกว่าจะถึงเวลาพักของเหล่าพนักงาน อาการปวดหัวกับความรู้สึกร้อนรุมเร้าไปทั้งตัว แจจุงรู้ดีว่าเขายังไม่หายป่วยดี แน่นอนว่ายิ่งมาทำงานหนักแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ไข้วกกลับมาเล่นงานหนักกว่าเดิม แต่จะมีประโยชน์อะไรเล่า ถ้าแจจุงไม่ทำตามที่คนใจร้ายสั่ง หนี้ทั้งหมดของเขาก็คงจะหมดช้าลง แจจุงไม่อยากให้เป็นแบบนั้นหรอก
แจจุงอดทนทำงานจนเสร็จ เมื่อหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่นายใหญ่ซื้อให้มาดูก็ต้องพบว่าตอนนี้เลยเวลาพักเที่ยงมาสักพักเลย แจจุงยกแขนขึ้นปาดเหงื่อตัวเองอย่างอ่อนล้า ร่างบางผ่อนลมหายใจเมื่อมองเห็นว่างานตรงหน้าสะอาดเรียบร้อยเป็นอย่างดี รอยยิ้มเล็กวาดขึ้นก่อนจะหันหลังเตรียมออกจากห้อง แต่ก็ต้องมีสีหน้าแปลกใจเมื่อเห็นชองยุนโฮยืนพิงประตูห้องอยู่ก่อนหน้าแล้ว
“คุณ”
“ขยันดีนะ” ชองยุนโฮยิ้มเย็น ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาใกล้พร้อมส่งสายตาสำรวจผลงานของแจจุง นิ้วเรียวสวยแตะลงที่ชั้นวางของเพื่อดูว่ามีฝุ่นหลงเหลืออยู่หรือไม่ แต่ก็ต้องอมยิ้มกับตัวเอง ชายหนุ่มหันกลับมาหาเด็กดื้อที่ยืนหน้ามุ่ยมองเขาอย่างไม่พอใจ
“ขยันไม่พอ ทำงานดีด้วย” ยุนโฮเอ่ยหน้านิ่ง แต่ในใจกลับรู้สึกสนุกเหลือเกินที่ปั่นประสาทแจจุงได้เสมอ
“เรื่องของผม ไม่เกี่ยวกับคุณ” แจจุงตัดบท เขาไม่อยากเห็นหน้าหมอนี่เลย
“คิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอ เหม็นขี้หน้าฉันแค่ไหนก็ต้องทนแหละน่าคิมแจจุง”
“แล้วทำไมคุณต้องมายุ่งกับผมด้วย ปล่อยให้ผมอยู่เงียบๆ ของผมไปสิ” แจจุงเถียงกลับ เขาก็แค่อยากอยู่คนเดียวบ้าง แจจุงอยากอยู่เงียบๆ อยากใช้ความคิดกับตัวเองให้มากกว่านี้
“ไม่ได้”
“นี่คุณ..!”
“ฉันหิวแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ”
นายใหญ่ตัดบทเองเสียอย่างนั้น เขารู้ว่าถ้าตัวเองยังพูดอะไรต่ออีกหน่อยก็คงต้องได้มีปากเสียงกับคิมแจจุงอีกแน่นอน ยุนโฮไม่อยากให้เป็นแบบนั้นแล้ว เขาเองก็เหนื่อยเต็มทนแล้วที่ต้องหงุดหงิดทุกครั้งที่คุยกับแจจุง มือใหญ่จับข้อมือเล็กให้เดินตามตนไปในทันทีโดยไม่สนใจเสียงบ่นงุ้งงิ้งของจอมดื้อเลยสักนิด
“ทำไมคุณถึงนิสัยแย่แบบนี้นะ ผมบอกหรอว่าอยากกินข้าวกับคุณน่ะ”
“นี่คุณ ปล่อยมือผมเหอะ ผมเดินเองได้”
ยุนโฮอมยิ้มอยู่คนเดียวในขณะที่เสียงหวานนั้นยังคงบุ่นอุบไม่หยุด แต่น่าแปลกที่ยุนโฮกลับชอบฟังเวลาแจจุงบ่นหรือโวยวาย ถ้าเป็นคนอื่นคงเขารำคาญน่าดู แต่ทำไมพอเป็นเด็กนี่ยุนโฮถึงคิดว่ามันเพลินหูได้นะ
“นี่ ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ” ยุนโฮเปิดประตูก่อนดันหลังแจจุงให้เข้าไปด้านในห้อง เด็กดื้อหันมามองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“เหนื่อยอะไรของคุณ”
“ก็เธอเล่นพูดไม่หยุดตั้งแต่ชั้นล่างยันชั้นบนเลยน่ะสิ เหนื่อยมั้ย”
“คุณหาว่าผมพูดมากเหรอ” แจจุงตาโต ชองยุนโฮหลอกด่าเขาแน่เลย
“ฉันไม่ได้พูด”
นายใหญ่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแจจุงถึงได้ดื้อขนาดนี้ ถ้าเขาเป็นคิมซองอูเขาคงจะจับเด็กคนนี้มาฟาดสักทีสองทีให้หลาบจำกันไปข้าง ไหนผู้ชายคนนั้นบอกว่าลูกชายตัวเองน่ารักนักน่ารักหนาไง ที่เขาเจออยู่นี่เป็นตัวปลอมงั้นสินะ
“ก็คุณบอกว่าผมพูดไม่หยุดนี่ เพราะงะ..”
“คิมแจจุง หยุดพูดเดี๋ยวนี้”
ชองยุนโฮเอ็ดเสียงดังทำเอาเด็กดื้อต้องเงียบเสียงลงในทันที ไม่วายยังแอบมองค้อนใส่เจ้าหนี้ใจร้ายที่ทำเหมือนเขาเป็นคนผิดในทุกเรื่องอีกด้วย ยุนโฮสบตากลับอย่างรู้ทัน แววตาดุนั้นตวัดกลับก่อนจะหันไปหายูชอนที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องมาตั้งแต่แรก แต่แจจุงกลับไม่ได้สังเกต
เลขาหนุ่มพยักหน้ารับอย่างเข้าใจในสายตาของเจ้านาย คนสนิทหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกก่อนจะกดตัดสาย รอเพียงไม่กี่อึดใจประตูห้องก็ถูกเคาะและเปิดเข้ามาพร้อมกับถุงอาหารมากมายวางลงบนโต๊ะกลางห้อง นายใหญ่เดินไปหย่อนกายนั่งลงที่เก้าอี้หัวโต๊ะ มือใหญ่ชี้ให้แจจุงไปนั่งเก้าอี้ตัวใกล้กับเขา เด็กน้อยถอนหายใจก่อนจะเดินลากขาอย่างเหนื่อยหน่ายไปนั่งลงตามที่คุณเจ้าหนี้ต้องการ
“นั่งลงแล้วก็กินข้าวซะ นั่นของเธอ”
แจจุงหันไปตามที่นายใหญ่พูด ถุงอาหารสองถุงใหญ่ที่มีกล่องพลาสติกวางซ้อนกันอยู่นั้นทำเอาแจจุงต้องกลืนน้ำเหนียวลงคอ ก็จริงที่เขาหิวจนแสบท้องไปหมด แต่ชองยุนโฮไม่คิดว่านี่มันเยอะเกินไปหน่อยเหรอ
“ทำไมมองแบบนั้นล่ะ หรือเธอไม่หิว”
“ป เปล่า”
“ถ้างั้นก็กินซะสิ นี่ฝีมือป้ามินจีทั้งนั้นนะ” จากที่สังเกต เมื่อเช้าแจจุงดูมีความสุขกับอาหารฝีมือป้ามินจีมากเป็นพิเศษ ดังนั้นยุนโฮจึงตัดสินใจโทรไปสั่งให้ป้ามินจีทำอาหารเที่ยงเตรียมไว้ให้คิมแจจุงตัวแสบ แม้เขาจะไม่เข้าใจตัวเองเลยก็ตามว่าทำไมต้องทำแบบนี้
“คุณจะให้ผมกินคนเดียวหมดนี่เลยเหรอ” แจจุงหันมามองเขาอย่างขอความเห็น นายใหญ่ทำเพียงไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ เด็กน้อยเม้มปากอย่างชั่งใจ ก่อนสุดท้ายแจจุงจะตัดสินใจหยิบกล่องมากมายในถุงออกมาวางเรียงตรงหน้าอย่างตื่นเต้น กล่องพลาสติกใสเผยให้เห็นเมนูอาหารหลากหลายที่ป้ามินจีทำมาให้ยิ่งชวนให้แจจุงน้ำหลายสอ กระเพาะน้อยของแจจุงผลิตน้ำย่อยออกมาทันทีที่เห็นอาหารน่าทาน
”ถ้าคุณบอกว่าทั้งหมดนี่เป็นฝีมือป้ามินจี ผมก็จะไม่เกรงใจแล้วนะ” แจจุงหันมามองเขาอีกครั้ง เด็กดื้อเกรงใจเขาอยู่เหมือนกัน
“ก็แล้วแต่เธอสิ”
“คุณห้ามหาว่าผมตะกละนะ ห้ามมองว่าผมเป็นตัวกินจุด้วย” ยุนโฮพยักหน้ารับด้วยท่าทีนิ่งเฉย พอเห็นชองยุนโฮดูไม่สนใจเท่าไรแบบนั้นแจจุงก็ไม่รีรออีกต่อไป มือป้อมน่ารักเปิดฝากล่องทุกกล่องออก เผยให้กลิ่นหอมลอยมากระทบปลายจมูกเพิ่มความหิวเป็นทวีคูณ ตะเกียบเหล็กในมือคีบอาหารเข้าปากอย่างมีความสุข
พัคยูชอนที่ยังมีตัวตนอยู่ในมุมหนึ่งของห้องมองนายใหญ่ของตระกูลชองกับลูกหนี้นามว่าคิมแจจุงด้วยความสนใจ นี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตการทำงานของเขาเลยก็ว่าได้ที่เห็นคุณยุนโฮดูอารมณ์ดีขนาดนี้ เพราะถึงแม้นายใหญ่จะยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยแต่ก็ยังคิดถึงคิมแจจุงก่อน ทั้งที่ว่าที่คู่หมั้นของตัวเองก็อยู่ที่นี่ด้วยแท้ๆ แต่ยูชอนกลับเห็นยุนโฮเลือกที่จะไปหาคิมแจจุงก่อน โชคดีที่คุณฮยอนอาเผลอหลับไปทำให้เธอไม่ตามมาเห็นภาพนี้เข้า ภาพที่ชองยุนโฮมองคิมแจจุงด้วยสายตาเป็นประกายอย่างที่ยูชอนก็ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ถ้าจะให้บรรยายเป็นความรู้สึกละก็ ยูชอนว่ามันคล้ายกับการเอ็นดูและมีความสุขไปด้วยเมื่อเห็นว่าใบหน้าสวยนั้นมีความสุขแค่ไหน ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า แต่เขาก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ
“คุณยูชอนกินด้วยกันมั้ยฮะ” ยูชอนต้องหลุดจากภวังค์ความคิดเมื่อขนมจีบกุ้งถูกยื่นมาโดยแจจุง แก้มนุ่มนิ่มเต็มไปด้วยอาหารที่เจ้าตัวเคี้ยวยังไม่หมดแต่ก็ยังดูน่ารักมากอยู่ดี ยูชอนลังเลไม่น้อย เขาหันไปมองเจ้านายก่อนจะต้องพบกับสายตานิ่งงันที่มองเขาอยู่นานแล้ว พัคยูชอนส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะถอยตัวเข้ามุมห้องให้มากกว่าเดิม
“ไม่ดีกว่าครับคุณแจจุง”
“ทำไมล่ะฮะ เจ้านายคุณไม่ได้สั่งห้ามซะหน่อย”
ก็จริงที่ชองยุนโฮไม่ได้สั่งห้าม แต่ลองมองหน้าเขาตอนนี้ดูสิ ใครที่ไหนจะกล้ากิน
“ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ ผมทานมาเยอะแล้ว”
แจจุงพยักหน้าเข้าใจ คนน่ารักหันไปสนใจอาหารตรงหน้าต่อโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาของชองยุนโฮคอยจ้องมองอยู่ตลอด
C R E D I T O R
เวลาพักเที่ยงเลยไปสักพักแล้วแต่แจจุงก็ยังไม่ได้กลับไปทำงานต่อเสียที กล่องอาหารถูกคนของนายใหญ่เข้ามาเก็บไปแล้วเรียบร้อย บนโต๊ะขนาดกลางไม่เหลืออะไรอีกแล้วนอกจากน้ำส้มหนึ่งแก้วของแจจุงและกาแฟสีเข้มของชองยุนโฮ
“นี่คุณ พนักงานที่ดีไม่ควรเข้างานสายไม่ใช่เหรอ” แจจุงเอนกายพิงเบาะ กำปั้นอันน้อยเล่นชนกันไปมา
“ก็ใช่ ฉันดีใจที่เธออยากทำงานนะแจจุง แต่ถ้าเธอจะเข้างานสายไปสักชั่วโมงเพราะคุยกับฉันก็คงไม่มีใครกล้าว่าอะไรหรอก”
ได้ยินนายใหญ่พูดแบบนั้นแจจุงก็เลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย
“ที่ฉันให้เธอนั่งอยู่ก่อนก็เพราะมีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ” ยุนโฮเปิดเข้าประเด็น
“เรื่อง? เรื่องอะไรอ่ะ?”
“เรื่องของเธอ ฉันกำลังจะคุยเรื่องของเธอ”
“เรื่องของผมเหรอ อืม ไหนลองว่ามาซิ” แจจุงยิ้มกวนประสาท ตอนนี้เขาอารมณ์ดีมากเพราะอาหารฝีมือป้ามินจีเลยนะเนี่ย แถมตอนนี้ดูเหมือนไข้จะลดแล้วด้วย น่าแปลกจัง
“ฉันมีความคิดว่าจะเปลี่ยนเนื้อหาในสัญญา เธอว่ายังไงล่ะ”
พอพูดว่าสัญญาเท่านั้นแหละ เด็กดื้อก็ทำตาโตเป็นไข่ห่านพร้อมใช้ขาลากเก้าอี้เลื่อนไปชิดโต๊ะให้ใกล้กับชองยุนโฮมากที่สุดทันที รอยยิ้มน่ารักวาดขึ้นด้วยความดีใจ
“คุณพูดจริงเหรอ คุณยุนโฮ” ตากลมจ้องเจ้าหนี้ตาแป๋วจนนายใหญ่ต้องหลุดกระแอมออกมาเพราะรู้สึกแปลกๆ
“อื้ม จริงสิ”
“นี่ผมไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ยเนี่ย”
“หูเธอไม่ได้ฝาดหรอก ฉันพูดจริง” ยุนโฮตีหน้านิ่งอีกครั้ง “ฉันจะเปลี่ยนสัญญาให้เธอเพื่อย่นระยะเวลาการใช้หนี้ให้สั้นลง เธอคงยังไม่รู้ว่าตอนนี้เธอมีค่าจ้างรายวันอยู่ที่ห้าหมื่นวอน”
“ห๊ะ ห้าหมื่นวอน!?” แจจุงตาโตยิ่งกว่าเดิม ห้าหมื่นวอนกับห้าร้อยล้านวอนมันต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยนะ!
“ใช่ ซึ่งเธอก็คงจะคิดได้ว่าเงินห้าหมื่นวอนกับเงินห้าร้อยล้านวอนมันเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด ถ้าลองคิดบวกลบคูณหารดูแล้ว เธอจะต้องใช้หนี้ฉันประมาณยี่สิบสี่ปี ซึ่งฉันเดาว่าเธอไม่อยากให้เป็นแบบนั้นหรอก”
“ให้ตายสิคุณ ถ้าผมจะต้องเป็นลูกหนี้คุณถึงยี่สิบปีผมขอตายดีกว่า”
“แล้วเธอคิดว่าฉันอยากมีลูกหนี้แบบเธอถึงยี่สิบสี่ปีเลยหรือไงกัน”
“โอเค๊ สรุปว่าคุณกับผมต่างก็ไม่อยากติดค้างกันนานถึงขนาดนั้นใช่มั้ยล่ะ” แจจุงไหวไหล่ทำปากยื่นใส่คุณเจ้าหนี้
“ใช่ เพราะงั้นฉันจะเปลี่ยนค่าจ้างรายวันของเธอเป็นวันละหนึ่งแสนวอน เธอว่าน่าพอใจมั้ยล่ะ” แววตาคมช้อนมองเด็กตากลมที่ดูตกใจกับคำพูดของเขาจนสติแทบหลุดลอย
“นี่คุณ…”
“แลกกับการที่เธอจะไม่ทำให้ฉันปวดหัวในทุกๆ วัน ถ้าเธอตกลงว่าจะทำ สัญญาจะถูกเปลี่ยนแปลงทันที และค่าจ้างของเธอจะเปลี่ยนแปลงขึ้นทุกครั้งที่เธอเปลี่ยนตำแหน่งงานใหม่”
“หา คุณหมายความว่าไงอ่ะ”
“ทุกหนึ่งอาทิตย์ เธอจะต้องเปลี่ยนตำแหน่งตลอด อย่างอาทิตย์นี้เธอทำงานแม่บ้าน อาทิตย์หน้าเธอจะได้เป็นเด็กส่งเอกสาร เธอเข้าใจที่ฉันพูดมั้ย”
มาถึงขนาดนี้แล้วคงไม่มีอะไรให้แจจุงต้องถามต่อให้มากความ เด็กน้อยอมยิ้มจนแก้มตุ่ยพร้อมพยักหน้าหงึกหงักจนหัวสั่น คิมแจจุงฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข บางทีชองยุนโฮก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดหรอกมั้ง
“ตกลงคุณ ผมตกลง” แจจุงยังคงพยักหน้าไม่หยุด รอยยิ้มแสนน่ารักประดับอยู่ไม่จางหายไปง่ายๆ
“เธอแน่ใจแล้วใช่มั้ย”
“แน่ใจสิคุณ ไม่มีอะไรจะแน่ใจไปกว่านี้อีกแล้ว”
เด็กดื้อหันไปยิ้มกว้างใส่พัคยูชอนที่มีรอยยิ้มประดับอยู่เช่นเดียวกันอย่างมีความสุข เลขาหนุ่มพยักหน้าตอบกลับไปด้วยความดีใจเช่นกัน เพราะสิ่งที่เจ้านายของเขาพูดนั้นก็เป็นเรื่องที่เขาคาดไม่ถึงมาก่อน คุณยุนโฮไม่ได้ปรึกษายูชอนในเรื่องนี้เลยสักนิดว่าเขาจะร่นระยะสัญญา ไม่รู้ว่าคุณยุนโฮมีเหตุผลอะไร แต่แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องดีมากสำหรับคิมแจจุง
และไม่แน่ว่ามันอาจจะดีกับชองยุนโฮด้วยก็เป็นได้
ชองยุนโฮสั่งให้แจจุงแยกย้ายกลับไปทำงานตามปกติหลังจากที่พวกเขาทำข้อตกลงในสัญญากันเสร็จเรียบร้อย โดยสัญญาที่นอกเหนือจากที่ยุนโฮพูดไป แจจุงก็ขอร้องให้เขาย้ายชิมชางมินเพื่อนสนิทของตนมาทำงานที่นี่ด้วยกัน แม้ว่านี่จะเป็นเรื่องที่อยู่นอกเหนือการควมคุมของยุนโฮ แต่เขากลับยอมรับข้อเสนอข้อนี้ของคิมแจจุงโดยที่เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงยอมเด็กตัวแสบได้ขนาดนี้
“ฉันตกลง แต่มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ เพราะชิมชางมินจะต้องสอบเข้าเหมือนพนักงานคนอื่นๆ ถ้าเพื่อนตกลงก็ให้มาสอบได้เลยทันที”
“ได้แน่นอนคุณ ชางมินเพื่อนผมมันอัจฉริยะจะตาย”
ยุนโฮอมยิ้มกับท่าทางมั่นใจออกหน้าออกตาของคิมแจจุง ไม่รู้ว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงทำให้เขานึกถึงได้บ่อยขนาดนี้ก็ไม่รู้ โดยเฉพาะเวลาที่ยุนโฮกำลังจริงจังกับงานอยู่ หากเขาเผลอคิดนอกเรื่องเพียงนิด ใบหน้าของคิมแจจุงก็จะลอยมากวนใจจนพาลให้เขาต้องเสียการเสียงานทุกครั้งไป
รอยยิ้มหล่อเหล่าที่ยากนักจะได้เห็นประดับอยู่บนใบหน้าได้เพียงไม่นานก็ต้องจืดจางลงเมื่อน้ำเสียงคุ้นเคยที่เขาไม่ค่อยชอบมันสักเท่าไรดังขึ้นขัดจังหวะ ภาพรอยยิ้มน่ารักสดใสของคิมแจจุงหายไปพลัน ทว่ามันกลับแทนที่ด้วยใบหน้าบึ้งตึงของคิมฮยอนอาแทน
“คุณไปไหนมาคะ” หญิงสาวกอดอกเอ่ยเสียงแข็ง ก่อนจะเดินมากอดแขนเขาไว้อย่างหวงแหน
“ผมไปคุยงานมาน่ะ” การคุยกับคิมแจจุงก็คืองานอย่างหนึ่งของยุนโฮเหมือนกัน
“แล้วคุณก็ไปทั้งที่ฉันนอนอยู่น่ะเหรอคะ”
“ก็ผมเห็นคุณกำลังหลับอยู่เลยคิดว่าไม่กวนดีกว่า” ยุนโฮตอบเสียงนิ่ง ขายาวเดินเข้ามาในห้องพร้อมใช้มือแกะมือสวยของฮยอนอาอย่างนิ่มนวลที่สุด
“ไม่ยักรู้นะคะว่าเดี๋ยวนี้ผู้บริหารใหญ่แบบคุณต้องลงไปคุยกับพนักงานทำความสะอาดเองด้วย” ฮยอนอาเอ่ยประชด เธอทำหันหลังหวังให้ชายหนุ่มเข้ามากอดและขอโทษเธอเหมือนในละครที่เธอเล่น
“ฮยอนอา ผมไม่ชอบให้คุณพูดจาแบบนี้เลยนะ” แต่คำพูดของเธอกลับทำให้นายใหญ่ฉุนกึกขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“ก็มันจริงนี่คะ คุณเป็นถึงประธานบริษัท ไม่เห็นจะต้องไปคุยกับคนชั้นล่างเองเลยนี่คะ ยูชอนเลขาคุณก็มี ทำไมไม่ให้เขาไปคุยละคะ”
ใบหน้าหล่อเครียดขึงขึ้นมาทันทีที่ได้ยินว่าที่คู่หมั้นพูดจาดูถูกคนอื่นแบบนี้ ต่อให้นั่นจะไม่ใช่คิมแจจุงเขาก็ไม่ชอบอยู่ดี
“ถ้าคุณจะพูดแบบนี้ ผมว่าคุณกลับไปดีกว่า” ยุนโฮโมโหเธอมาก เขาไม่ปฏิเสธหรอก เพราะรู้ว่าตอนนี้ตัวเองอารมณ์เสียแค่ไหนก็เลยเลือกที่จะให้เธอกลับไปเสียดีกว่า
“ยุนโฮคะ!” หญิงสาวร้องเสียงดัง เธอไม่เข้าใจว่าชองยุนโฮจะโมโหอะไรกับเรื่องแค่นี้ เธอพูดผิดตรงไหนกัน!?
“ผมไม่ชอบที่คุณพูดจาดูถูกคนอื่นแบบนี้ ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร เงินเดือนน้อยกว่าคุณแค่ไหนคุณก็ไม่ควรดูถูกเขา คนทุกคนมีคุณค่าในตัวเอง ผมอยากให้คุณรู้ไว้ คิมฮยอนอา”
นายใหญ่คิดว่าเขาใจเย็นกับว่าที่คู่หมั้นอย่างถึงที่สุดแล้ว หลังจากนี้ฮยอนอาจะเก็บมันไปใส่สมองหรือไม่เขาก็ไม่อยากรับรู้อีกแล้ว ยุนโฮไม่สนใจฟังเสียงโวยวายของเธออีก เขาหยิบเอกสารที่ต้องเซ็นขึ้นมาอ่านทันทีเพื่อให้ตัวเองหลุดจากความน่ารำคาญนี้เสียที
ทำไมเสียงของฮยอนอาถึงไม่น่าฟังเหมือนเสียงของแจจุงเลยนะ
ยุนโฮคิด
tbc.

ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น