วันเสาร์ที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2559

[FICTION] • CREDITOR • {YJ} ; Prologue


C R E D I T O R

Couple : YUNHO x JAEJOONG
Categories : AU/Romantic/Fluff/Drama
Rate : PG-15/NC
Status : On going



ข้าวของในบ้านถูกขนย้ายออกไปเมื่อราวๆห้าชั่วโมงที่ผ่านมา ห้องนอนที่ตอนนี้ควรจะมีเตียงนุ่มไว้คอยรองรับเมื่อยามเอนกายก็หายไปพร้อมกับพนักงานที่เข้ามาขนของออกไปจนหมด เขาแทบมองไม่เห็นหนทางสว่างใดๆ เลยนอกจากการเลือกที่จะอยู่ในบ้านที่ไม่มีอะไรเหลืออยู่แล้วแม้แต่ไฟฟ้าหรือน้ำประปา


ใช่ ทั้งฟ้าและน้ำถูกตัดหมดแล้วจากการไม่มีเงินแม้แต่จะจ่ายค่าน้ำที่มักจะถูกกว่าการเจียดเงินไปจ่ายค่ายไฟในทุกๆ เดือน เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ชีวิตของเขาไม่เหลืออะไรเอาเป็นหลักประกันที่มั่นคงอีกแล้ว บ้านหลังนี้เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่ผู้เป็นพ่อทิ้งไว้ให้ก่อนจะจากไปเมื่อหลายเดือนก่อน ทว่าพ่อคงลืมบอกเขาแน่ว่านอกจากสมบัติชิ้นสุดท้ายนอกจากบ้านหลังนี้หลังเดียวแล้ว หนี้มหาศาลก็ยังตกมาเป็นภาระที่เขาจะต้องรับหน้าที่ชดใช้ต่ออีก


คิมแจจุงทรุดกายนั่งลงกับพื้นห้องนอนที่ไร้ซึ่งแสงไฟจากภาย แต่โชคยังดีอยู่นิดหน่อยที่แสงไฟจากด้านนอกยังพอสาดเข้ามาให้พอเห็นได้ลางๆบ้างก็ดีกว่าต้องคลำทางแหละนะ


พ่อของแจจุงทำธุรกิจรับตกแต่งภายในซึ่งในช่วงแรกมันทำเงินได้ดีมากทีเดียว ช่วงเวลาผ่านไปเมื่อทุกอย่างเริ่มติดขัดจากการขัดผลประโยชน์กันเองในกลุ่มเพื่อนของพ่อ เพื่อนของพ่อถอนหุ้นออกแล้วตัดสินใจไม่ร่วมลงทุนอีกต่อไป ตอนนั้นพ่อเริ่มรับศึกหนักอยู่เพียงคนเดียว ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าอาหาร ค่าเล่าเรียนของแจจุงที่ใกล้จะจบเต็มทีรอให้เขาสะสางอยู่ทุกเดือน แจจุงรับรู้เรื่องพวกนั้นมาโดยตลอดแต่ก็พยายามอดทนและเชื่อมั่นเสมอว่าพ่อจะสามารถจัดการทุกอย่างได้ ทุกอย่างจะต้องผ่านไป ทุกอย่างจะต้องผ่านไปด้วยดี แจจุงเชื่อแบบนั้นมาตลอด


จนตอนนี้ เขาเองก็ไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่คิดมาตลอดนั้นมันดูเหมือนเป็นหลอกตัวเองมากไปหรือไม่ เพราะหลังจากนั้นไม่นานพ่อของแจจุงก็ตัดสินใจฆ่าตัวตาย.. แจจุงร้องไห้ราวกับว่าโลกนี้พังทลายลงตรงหน้า แหงล่ะ สำหรับเด็กที่เกิดมาแล้วเห็นหน้าพ่อมาตลอด 22 ปีอย่างแจจุงก็ไม่มีอะไรสำคัญมากไปกว่านี้อีก ชีวิตที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบแต่ก็ไม่ต้องเดินเหยียบหนามนั้นก็เหมือนกับว่าจะหยุดชะงักลง แจจุงหยุดทุกอย่างลงกลางคันเมื่อหลักสำคัญหลักใหญ่ของชีวิตจากไป จดหมายฉบับสุดท้ายก่อนที่พ่อจะตัดสินใจยิงตัวตายมีเพียงแต่คำว่าขอโทษ และถ้าชาติหน้ามีจริงพ่อสัญญาว่าจะไปชดใช้สิ่งที่ทำกับแจจุงไว้ในชาตินี้ให้หมด พ่อสัญญาแบบนั้น


น้ำตาเม็ดโตร่วงลงอาบแก้มขาวที่พ่อมักจะชอบดึงมันไปมาด้วยความเอ็นดูบ่อยๆ ทว่าตอนนี้มันกลับไม่ถูกเจ้าของเช็ดน้ำตาออกไปแม้แต่น้อย แจจุงของพ่อที่ทั้งสดใสแล้วก็น่ารักมีแต่ความเศร้าโศกปกคลุมกายอยู่เต็มไปหมด ทั้งที่คิดว่าจะอดทนและเข้มแข็งอยู่คนเดียวให้ได้กับความอ้างว้างนี้ แต่ดูเหมือนตอนนี้แจจุงอยากจะกลืนความคิดพวกนั้นลงคอไปให้หมดเสียแล้วเมื่อแค่นึกว่าหากพรุ่งนี้ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกจะต้องพบกับความจริงที่เหมือนตะปูตอกขาของไว้ให้ไปไหนไม่ได้กับกองหนี้มหาศาลที่ไม่รู้ว่าอีกกี่ปีกี่ชาติคนแบบคิมแจจุงจะสามารถใช้มันหมด




C R E D I T O R




วันนี้ก็เป็นอีกวันที่แจจุงขังตัวเองอยู่ในบ้านที่ตอนนี้ธนาคารยึดไปแล้ว ทว่าเขาก็ยังทำตัวเป็นคนหน้าด้านไม่ยอมออกมาจากบ้านเสียทีทั้งที่เจ้าหนี้ของพ่อหรือตอนนี้ก็เป็นเจ้าหนี้ของแจจุงไปแล้วกำลังยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู ทั้งประตูบ้านและประตูรั้วเลย แจจุงไม่รู้ว่าถ้าตัดสินใจออกไปเขาจะถูกทำอะไรบ้าง แต่บ้านเป็นเพียงที่เดียวที่แจจุงรู้สึกว่าปลอดภัยต่อให้ตอนนี้มันจะไม่ใช่บ้านของเขาแล้วก็ตามแต่แจจุงก็ยังเลือกที่จะอยู่ในนี้จนกว่าพระอาทิตย์จกติกดิน


เสียงข้อความของแอพลิเคชั่นนามว่าคาคาโอะทอล์คดังขึ้นดึงความสนใจของคนที่แอบมองชายชุดดำที่อยู่อยู่หน้าบ้านผ่านทางหน้าต่าง แจจุงหยิบโทรศัพท์มือถือยี่ห้อดังของเกาหลีใต้เครื่องแพงที่พ่อซื้อเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อไม่นานมานี้ขึ้นดู ก่อนมือขาวป้อมจะรีบกดพิมพ์ข้อความลงไปด้วยความว่องไว


‘แกอยู่ไหน’


‘บ้าน’


‘เขายึดเข้าธนาคารไปหมดแล้วยังจะอยู่อีกเหรอวะ ออกมาเถอะน่าแจจุง’


‘ออกแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้’


‘ทำไมวะ?’

‘มีชายชุดดำที่ฉันมั่นใจว่าไม่ใช่คนของธนาคารอยู่ที่หน้าบ้าน ไอ้พวกนั้นเฝ้าฉันทั้งคืน ฉันว่าอีกไม่นานมันต้องลากคอฉันไปหานายมันแน่’


‘งั้นอยู่ที่นั่นนะ เดี๋ยวฉันไปรับแกออกมาเอง’


‘อย่ามาตอนนี้’


‘ทำไมวะ หรือแกจะรอให้มันพังบ้านเข้ามาลากคอแกไปจริงๆ’

‘ตอนหนึ่งทุ่มมายืนรอฉันที่ข้างเสาไฟฟ้า ฉันจะโดดลงไปหาแกเอง ตกลงตามนี้’


แจจุงถอนหายใจออกเฮือกใหญ่หลังจากพูดคุยกับเพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของเขาเสร็จ


ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถยกภูเขาออกจากอกได้เลย และดูท่าว่าปัญหาจะไม่จบง่ายๆแค่นั้นเมื่อเสียงดังปึงปังดังขึ้นเหมือนกับว่ากำลังมีคนต้องการจะพังเข้ามา เพราะแจจุงล็อกไว้ทั้งประตูหน้าบ้านและประตูห้องนอนไม่ให้คนพวกนั้นเข้ามาได้ ดังนั้นตอนนี้แทบไม่ต้องเดาให้เสียเวลาเลยว่าชายชุดดำพวกนั้นคงกำลังพยายามพังเข้ามาลากคอแจจุงออกไปจากบ้านหลังนี้


เสียงไอ้พวกนั้นโวยวายเสียงดังพร้อมทั้งก่นด่าแจจุงที่ยังทำตัวหน้าด้านอยู่ในบ้านทั้งที่มันไม่ใช่บ้านของตัวเองอีกต่อไป ของในบ้านก็ถูกยกออกไปหมดแล้วก็ยังหน้าหนาที่จะอยู่ แจจุงได้ยินเต็มสองหูเพราะเสียงผู้ชายพวกนั้นมันดังลั่นไปหมด แจจุงได้ยินว่าประตูบ้านที่เขาล็อกไว้เป็นด่านกั้นด่าแรกถูกมันพังเข้ามาได้แล้ว และอีกไม่นานแจจุงมั่นใจว่ามันต้องลามมาถึงห้องนอนของเขาแน่


ทำยังไงดี ทำยังไงดี...


แจจุงเดินวนไปมาในห้องนอนเป็นหนูติดจั่น สมองของเขาเร่งประมวลผลเพื่อหาทางออกให้กับชีวิตตัวเองในตอนนี้ก่อนที่จะโดนไอ้พวกนั้นขึ้นมาลากคอไปจริงๆ ทว่าตอนนี้ในบ้านไม่เหลืออะไรอีกแล้วนอกจาก...


ใช่!


ในบ้านไม่เหลืออะไรแล้ว...


นอกจากปืน



ปืนพกขนาดไหนก็ไม่รู้ที่แจจุงไม่รู้จักถูกซ่อนอยู่บนฝ้าในห้องนอนของเขา แจจุงที่ไม่ได้สูงมาตั้งแต่เกิดใช้วิธีปีนขึ้นโดยใช้ขาข้างหนึ่งเหยียบไว้บนของหน้าต่างห้องนอน ส่วนขาอีกข้างก็ยันผนังห้องเอาไว้กันพลาดตกลงมา มือขาวพยายามดันแผ่นฝ้าให้เปิดออกพร้อมกับซองหนังสีดำที่มือปืนพกอยู่ในนั้นจะปรากฏสู่ส่ายตา แจจุงหยิบมันออกมาพร้อมทั้งกระโดดลงมาจนเกิดเสียงดังตุ้บ แต่นาทีนั้นก็ไม่มีเวลามารู้สึกเจ็บปวดอะไรแล้ว ใบหน้าหวานยิ้มออกมาเป็นยิ้มแรกของวันด้วยความดีใจที่เขาหาวิธีเอาตัวรอดไปได้อีกนิดหน่อย


แจจุงเปิดประตูห้องออกไปพร้อมกับที่คนชุดดำพวกนั้นกำลังจะเดินขึ้นบันไดมาหาเขา มือขาวหยิบปืนขึ้นมาทันทีดักทางไม่ให้คนพวกนั้นขึ้นมาได้


“เฮ้ย!?”


“ถอยไป!” แจจุงตะโกน ก่อนจะทำท่าให้ดูขึงขังกว่าเดิม


“อย่ามาตุกติกน่า คิดว่าพวกฉันไม่กล้าทำอะไรแกหรือไง!” หนึ่งในนั้นตะโกนกลับมาแต่ขากลับถอยหลังไปจนติดข้างฝา


“กล้าไม่กล้าก็เรื่องของแก แต่ฉันกล้า ถ้าใครก้าวออกมาแม้แต่ก้าวเดียวฉันจะยิงไอ้นั่นให้ไม่เหลือชิ้นดีเลยคอยดู!!” แจจุงทำเป็นสะบัดปืนไปทางไอ้นั่นของชายชุดดำคนหนึ่งจนมันต้องเอามือมากุมเป้าไว้


“แกจะบ้าไปแล้วหรือไง นี่แกเป็นหนี้นายฉันอยู่นะเว้ย วางปืนลงแล้วไปกับพวกฉันเถอะน่า!”


“ไม่ไปโว้ย! ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น ฝากไปบอกนายแกด้วยว่าฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ถ้าอยากคุยก็มาหาฉันเอง มาคนเดียวด้วย อย่ามาหมาหมู่แบบนี้ ฉันไม่ชอบ”


“โถ่เว่ย วุ่นวายจริงๆหนี้ก็ไม่ใช่ล้านสองล้านทำไมทำตัวยุ่งยากยิ่งกว่าคนแก่ที่ล้มละลายอีก! ชีวิตก็ไม่เหลืออะไรแล้วนี่หว่า ทำไมไม่ยอมดีๆซะล่ะ ไม่แน่นะ..ถ้าแกทำตัวดีนายฉันอาจจะเอ็นดูแกก็ได้” ชายชุดดำที่อยู่ติดผนังเอ่ยบอกออกมา คำพูดแทงใจดำของมันทำเอาแจจุงแทบอยากจะลั่นไกให้ลูกกระสุนเข้าไปฝังอยู่ในปากพล่อยๆนั่น ถ้าไม่ติดว่าแจจุงยิงปืนไม่เป็นละก็นะ


“หุบปากหมาๆของแกไปเลย!! บอกว่าไม่ไปก็ไปไง! ถ้าอยากให้ฉันไปก็ให้นายแกมาคุยกับฉันดีๆ ถ้าไม่ทำตามที่ฉันบอกฉันจะยิงพวกแกจริงๆด้วย” แจจุงทำเป็นขึ้นนกขู่ชายชุดดำ


“อย่าขึ้นมาแม้แต่ก้าวเดียวนะ ไม่งั้นฉันยิงทิ้งทุกคนแน่” ว่าจบก็นั่งลงพร้อมทั้งเอนหลังพิงหลังไว้ที่ประตูห้องนอน ตรงหน้าเป็นบันไดขึ้นลงที่มองลงไปเห็นชายชุดดำที่ยืนชิดผนังกันทุกคน


แจจุงนั่งถ่างตาหลังขดหลังแข็งอยู่อย่างนั้นค่อนวันเพื่อรอให้ชายชุดดำพวกนั้นล่าถอยไปเอง แม้ว่าคนกลุ่มนั้นจะไม่ได้ถอยออกไปแต่ก็เคลิ้มหลับกันแทบทุกคนเพราะต้องเฝ้าลูกหนี้แสนรั้นของนายใหญ่ แจจุงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะพบว่าตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มตรงเสียแล้ว ร่างบางลุกขึ้นยืนด้วยความเงียบที่สุดก่อนจะหลบเข้ามาในห้องนอนในขณะที่ชายชุดดำคนทั้งห้าคนเริ่มเคลิ้มหลับกันแล้ว


แจจุงยัดปืนที่ไม่ได้ใช้ยิงออกมาสักนัดใส่กระเป๋าเสื้อผ้าที่ในมีเพียงเสื้อผ้าอยู่สองสามชุดกับแลปท็อปประจำตัวแล้วก็ของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นเท่านั้นขึ้นหลังไป มือขาวเปิดประตูหน้าต่างออกไปพร้อมกับหัวใจดวงน้อยที่เต้นขึ้นมาอย่างรัวเร็วเมื่อความสูงจากห้องนอนชั้นสองของเขากับพื้นถนนด้านหลังช่างห่างไกลกันนัก แจจุงไม่อาจคิดได้เลยว่าถ้าเขาพลาดท่าตกลงไปจริงๆเขาจะเหลือขาข้างไหนไว้วิ่งหนีเจ้าหนี้บ้าง


คนตัวขาวตัดสินใจสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจปีนออกไปนอกหน้าต่างของห้อง แจจุงมั่นใจว่าตอนนี้เพื่อนสนิทของเขาต้องออกมารอเขาแล้ว หมอนั่นเป็นคนตรงเวลามาก แล้วยิ่งในสถานการณ์แบบนี้ไม่มีทางที่หมอนั่นจะมาสายแม้แต่วินาทีเดียว ขาของแจจุงสั่นอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อมองลงไปด้านล่าง รั้วที่อยู่ห่างออกไปประมาณสองช่วงแขนทำให้แจจุงรู้ว่าแค่เขาก้าวไปก็ไม่สามารถเกาะไว้ได้แน่นอน ทว่าเสียงทุบประตูที่ดังไล่หลังมาก็ทำให้แจจุงต้องรีบทำอะไรสักอย่างก่อนที่เขาจะไปไม่ทันนัดเสียเอง


“คุณพ่อ ช่วยแจจุงด้วยนะ” แจจุงพูดเท่านั้นก่อนจะตัดสินใจกระโดดไปเกาะรั้วปูนตรงหน้าทันทีพร้อมกับเสียงประตูที่ถูกพังเข้ามาได้ ชายชุดดำคนหนึ่งที่แจจุงจำเสียงไม่เคยได้ดังไล่มาว่าแจจุงกำลังหนี มือขาวที่เกาะไว้ได้แค่ราวกำแพงรีบตะกายขาเพื่อยันตัวเองให้ขึ้นไปนั่งด้านบนได้ แจจุงพยายามอยู่หลายนาทีจนกว่าแขนของเขาจะหมดแรง ทว่าก็เหมือนมีอะไรบางอย่างมาทำให้แจจุงฮึดขึ้นอีกครั้ง แจจุงปีนขึ้นมานั่งบนขอบรั้วได้สำเร็จพร้อมกับสายตาที่เหลือบไปเห็นเพื่อนสนิทที่ยืนวนไปมาอยู่ตรงเสาไฟฟ้าข้างๆ ด้วยความเป็นกังวล เด็กหนุ่มรุ่นเดียวกันยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นแจจุง ทว่าเสียงโหวกเหวกของชายชุดดำก็ทำให้แจจุงต้องรีบพาตัวเองลงมาเสียที


“แจจุง รีบโดดมาเร็ว!”


“รู้แล้ว! แต่ทำไมมันสูงแบบนี้วะเนี่ย” ตอนหลังเหมือนจะเป็นการบ่นกับตัวเองมากกว่า เพราะหมู่บ้านที่เขาอยู่มันเป็นเนินเขาสูง นั่นทำให้แจจุงไม่อยากจินตนาการถึงตอนที่เขากระโดดลงไปจริงๆว่ามันจะเป็นอย่างไร


“เร็วเข้าเถอะ กลั้นใจแป๊บเดียวก็รอดแล้ว เร็วเข้าพวกมันมากันแล้ว” เพื่อนสนิทพูดเร่งเมื่อเห็นชายชุดดำเริ่มวิ่งมาทางนี้แล้ว


คุณพ่อฮะ ช่วยแจจุงอีกครั้งนะ


ตุ้บ!!!


“โอ๊ย!!” ร่างเล็กที่ตัดสินใจกระโดดลงมาถึงพื้นอย่างแรงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ข้อเท้าข้างขวาดูเหมือนจะกระแทกลงมาแบบผิดรูป แจจุงยันมือข้างหนึ่งไว้กับผนังข้างๆใบหน้าเจ็บปวดของเพื่อนสนิททำเอาคนที่มายืนรออยู่ก่อนแล้วถึงกับใจเสีย


“แจจุง ไม่ไหวก็ต้องไหวนะ ไปเร็ว”


“อ...รู้แล้ว ไปกัน” พูดออกมาด้วยความยากลำบากเมื่อแค่ขยับขาก็เจ็บร้าวไปหมด ชายชุดดำสามคนที่วิ่งมาทันถูกเพื่อนรักถีบจนล้มไปกองกันทันทีทั้งสามคนก่อนจะตามด้วยฝีเท้าหนักๆที่กระทืบลงไปบนท้องด้วยความหงุดหงิด มือเรียวหันมากระชากมือของแจจุงก่อนจะพาวิ่งออกไปความเร็วเท่าที่เขาจะสามารถทำได้


“ชางมิน! ชางมินพอก่อน โอ๊ยๆ” ชางมินหรือชิมชางมินที่ถูกเรียกชะลอฝีเท้าลงด้วยความเร็วเมื่อแจจุงร้องออกมาด้วยความเจ็บ ชายหนุ่มร่างสูงเหมือนนายแบบหยุดฝีเท้าพร้อมทั้งหันมามองคนที่ย่อตัวลงไปกุมข้อเท้าด้วยสีหน้าเหยเก


“ไหวมั้ยเนี่ย”


“ไม่อ่ะ เจ็บมากเลย เมื่อกี้อุตส่าห์กลั้นใจวิ่งคิดว่าจะไม่เป็นไรมาก แต่ตอนนี้ฉันว่ามันเป็นมากแล้วล่ะ” แจจุงเอ่ยด้วยสีหน้าเจ็บปวด ชางมินแอบเห็นน้ำตาใสๆของแจจุงคลออยู่ด้วย


“งั้นขี่หลังฉันก่อน เราต้องหนีไอ้พวกนั้นให้ได้ก่อน เสร็จแล้วค่อยว่ากันเรื่องขาแก โอเคนะ” แววตาห่วงยัดฉายชัด แจจุงพยักหน้ารับอย่างจำเป็นก่อนชางมินจะหันหลังแล้วย่อตัวให้แจจุงได้ขึ้นมาขี่ เพราะชางมินตัวสูงและตัวโตกว่าแจจุงมากนั่นทำให้เขาแทบไม่รู้สึกเหนื่อยเลยเมื่อต้องแบกคนที่ตัวเล็กมาแต่ไหนแต่ไรขึ้นหลัง พวกเขาได้ยินเสียงชายชุดดำวิ่งตามหลังมา ทว่าชางมินก็ไวมากพอที่จะวิ่งเข้าไปหลบในตรอกหนึ่งที่มืดสนิทมีเพียงแต่ถังขยะวางเรียงรายอยู่เต็มหมด


“มันไปไหนแล้ววะ”


“ไม่รู้ดิพี่ อื้อหือ ถังขยะโคตรเหม็นเลย” ลูกน้องคนหนึ่งบ่นออกมาเมื่อดงถังขยะที่อยู่ใกล้ๆนั่นส่งกลิ่นเหม็นออกมาให้ระคายจมูก


“ผมว่าไอ้สองคนมันคงไม่มาหลบตรงนี้หรอกพี่ กลิ่นเหม็นอย่างกับศพ เป็นผมผมไปหลบที่อื่นดีกว่า” ลูกน้องคนนั้นพูดออกความเห็นจนคนที่เป็นหมือนหัวหน้ากลุ่มพยักหน้ารับเพราะเห็นด้วยกับกลิ่นและความคิดเห็นของลูกน้องก่อนจะเร่งฝีเท้าวิ่งไปอีกทางแทน


“มันไปหรือยัง” แจจุงที่อยู่ในอ้อมกอดของเพื่อนสนิทถามเสียงอู้อี้ออกมาเมื่อมือใหญ่ของชางมินปิดปากปิดจมูกของเขาไว้ไม่ให้ได้กลิ่นอันน่าอ้วกนี้


“ไปแล้ว” ชางมินลุกขึ้นพร้อมกับคอยประคองคนที่ขาเจ็บเอาไว้ ทว่าเมื่อชางมินละมืออกจากปากกับจมูกของแจจุงเท่านั้นแหละ ใบหน้าขาวก็หยีลงด้วยความเหม็นทันที


“อื้อหือ เหม็นจริงด้วยอ่ะ”


“ก็เออดิ เหม็นโคตร ฉันจะอ้วกหลายทีแล้ว”


“แล้วแกก็ปิดจมูกฉันไว้แล้วทนกลั้นกลิ่นอยู่คนเดียวเนี่ยนะ”


“อืม ก็เดี๋ยวแกโวยวายแล้วพวกนั้นรู้เราก็ซวยดิ” ชางมินอธิบายแม้ว่าเหตุผลที่แท้จริงจะไม่ใช่แบบนั้นก็ตาม


“มาเถอะ ไปจากที่นี่กัน”


เพื่อนสนิทของแจจุงย่อตัวลงให้แจจุงได้ขึ้นหลังอีกครั้ง พร้อมกับที่เดินหน้าต่อไปโดยไม่คิดจะลดฝีเท้าลงเลยสักนิด




C R E D I T O R




นมอุ่นกับข้าวผัดหมูร้อนๆสำเร็จรูปถูกวางลงบนโต๊ะกระจกใสที่มีคิมแจจุงนั่งตัวลีบอยู่ใกล้ๆแจจุงที่นั่งอยู่กับพื้นห้องช้อนตาขึ้นมองเพื่อนสนิทที่สุดก่อนจะได้เห็นสีหน้าเหน็ดเหนื่อยของชางมินพร้อมกับเสียงถอนหายใจที่ได้ยินแล้วก็รู้สึกผิดไม่น้อย


“ก็บอกแล้วว่าไม่ต้องกลับไป แต่แกก็ยังรั้นจะไปให้ได้ สุดท้ายเป็นไงล่ะ” เห็นสีหน้าหงอยๆแบบนั้นก็อดที่จะบ่นออกมาไม่ได้ ก่อนหน้านี้แจจุงย้ายมาอยู่กับเขาได้เกือบอาทิตย์แล้ว แต่พอรู้ว่าธนาคารมาขนของในบ้านออกไปจนหมดแจจุงก็ไม่รีรอที่จะกลับไปที่นั่น แล้วแน่นอนว่าแจจุงก็เหมือนจะซวยซ้ำซ้อนเมื่อการกลับที่บ้านอีกครั้งกลับกลายเป็นว่ามีพวกเจ้าหนี้มารอลากตัวไปอยู่ก่อนแล้ว ดังนันแจจุงถึงได้ติดอยู่ที่นั่งทั้งคืนเต็มๆ และกว่าจะหนีเอาตัวรอดออกมาได้ก็มีสภาพอย่างที่เห็น


“ขอโทษ ก็มันทำใจไม่ได้นี่” เอ่ยอย่างรู้สึกผิด ชางมินเองก็เข้าใจแจจุงดี แต่เขาก็เป็นห่วงสวัสดิภาพชีวิตของแจจุงมากกว่าอะไร เขาเข้าใจว่าแจจุงก็ห่วงบ้าน รักบ้าน นั่นเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่พ่อของแจจุงทิ้งไว้ให้ แต่สุดท้ายมันก็มาถูกยึดไปเพราะหนี้มหาศาลพวกนั้น ชางมินมั่นใจว่าบ้านดีๆ แบบนั้นอีกไม่นานก็คงถูกขายทอดตลอด แจจุงที่ตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือติดตัวอีกแล้วนอกจากชีวิตและลมหายใจคงไม่มีปัญญาไปเอามันกลับมาได้แน่


“ทำใจเถอะแจจุง ปล่อยมันไปบ้างเถอะนะ ฉันเองก็จนปัญญาจะช่วยแกจริงๆ แต่ได้โปรดเถอะ...อย่ากลับไปที่นั่นอีกเลย มันอันตรายมากนะรู้มั้ย” มือเรียวลูบลงบนเส้นไหมสีน้ำตาลเข้มด้วยความเป็นห่วง พอถูกชางมินมีท่าทางห่วงใยแบบนั้นแจจุงก็เขื่อนแตกจนได้ อุตส่าห์กลั้นน้ำตาเอาไว้ตั้งแต่พ่อเสีย แจจุงไม่เคยร้องไห้ออกมาสักครั้งจนเรื่องงานศพของพ่อผ่านเดือนกว่า แต่เมื่อถูกเพื่อนรักที่นานครั้งจะมีทีท่าห่วงใยแบบนี้แสดงออกถึงความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด แจจุงก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้อีกต่อไป


คนที่ย้ายที่มานั่งกับพื้นด้วยกันกลายเป็นที่ซับน้ำตาให้คนอ่อนแอไปแล้ว แจจุงซบกับอกของเขาแล้วร้องไห้ออกมาราวกับเด็กน้อย เสียงร้องไห้ออกแจจุงบีบใจของคนฟังจนแทบจะร้องไห้ตามกันไป ชิมชางมินทำตัวเป็นเพื่อนที่แสนดีโดยการปล่อยให้แจจุงได้ร้องไห้ออกมาจนหมดกับอกของ เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงแจจุงที่ไม่สามารถกักเก็บความรู้สึกมากมายไว้ได้ก็ดูสงบลง ตากลมที่มักทำให้ใครต่อใครหลงรักแดงช้ำจนน่าสงสาร ใต้ตาของแจจุงช้ำเสียจนน่ากลัว


“ไม่ร้องแล้วเหรอ” ชางมินถามยิ้มๆ เมื่อแจจุงเริ่มใช้ทิชชูที่ว่างอยู่ใกล้มือเช็ดครางบน้ำตาออกไป


“ไม่ร้องแล้ว ขืนร้องมากกว่าตาฉันพังพอดี แค่นี้ก็รู้สึกเจ็บๆแล้ว” แจจุงว่าแค่นั้นก่อนจะหยิบกล่องข้าวผัดหมูที่ถูกอุ่นโดยเพื่อนสนิทขึ้นมากินด้วยใบหน้าที่ดูดีขึ้นมาเมื่อครู่


“แล้วนี่จะเอาไงต่อไปเนี่ย” ชางมินว่าพร้อมกับดึงข้อเท้าขาวสว่างของแจจุงขึ้นมาพาดไว้ที่ตักพร้อมทั้งนวดคลึงไปมาให้คนที่ขาพลิกได้ผ่อนคลาย


“ไม่รู้สิ งานที่ไปสมัครไว้ก็ยังไม่ตอบรับมาเลยสักที่”


“งั้นระหว่างรอก็ไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านกาแฟใกล้ๆนี่ก่อนดิ เงินดีทิปหนักนะ เห็นเขาว่ากัน” ชางมินแนะนำก่อนจะจับข้อเท้าขาวพลิกกลับทันทีด้วยความแรงทำเอาคนที่กำลังเคี้ยวข้าวเพลินถึงกับร้องออกมาสุดเสียง


“อ๊า!!! ไอ้บ้าชางมิน!!” แจจุงฟาดมือเต็มไปแรงไปที่ไหล่ของเพื่อนสนิท ชางมินหัวเราะออกมาอย่างสะใจเมื่อเห็นแจจุงน้ำตาร่วงอีกครั้ง


“ฮ่าๆๆ น้ำตาไหลเลย กิ๊วๆ”


“ขำหาเตี่ยแกหรอ! เจ็บนะเว้ย!” แจจุงหันมาเหวี่ยงอีกครั้งก่อนจะดึงเท้าเนียนๆของตัวเองไปลูบป้อยๆ “ถ้าเป็นหนักกว่าเดิมฉันจะฆ่าแก”


เอ่ยคาดโทษก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มใช้เท้าที่ถูกชางมินพลิกกลับเมื่อครู่เดินดู ความเจ็บปวดที่ตอนตกลงมาทำเอาแจจุงร้าวไปทั้งขาหายไปแล้ว เหลือแค่อาหารเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น คนที่นั่งกอดอกมองมาด้วยใบหน้าที่เห็นแล้วอยากจะฟาดมือใส่อีกสักรอบ ชิมชางมินมั่นใจกับฝีมือตัวเองเหลือเกินนะ


“เป็นไง ด่าไม่ออกเลยอ่ะดิ”


“เหอะ ก็งั้นๆ อ่ะ ทำมาเป็นมั่นใจ” แจจุงงบุ้ยปากใส่ก่อนจะทรุดกายลงนั่งแล้วกินข้าวต่อจนหมด




C R E D I T O R




ผลการายงานจากลูกน้องที่ทำงานพลาดให้กับเด็กผู้ชายหน้าหวานแค่คนเดียวทำเอานายใหญ่อย่างเขาถึงกับปวดหัว เขาแทบจะลั่นไกปืนใส่พวกลูกน้องหน้าโง่ที่ทำอะไรไม่ได้เรื่อง นายใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะออกปากไล่พวกลูกน้องที่ทำงานพลาดกับแค่การพาลูกชายของคิมซองอูมาให้เขาแค่นี้ก็ยังทำไม่ได้


มันจะยากอะไรอะไรกับการพาเด็กคนเดียวมาพบ?


ชองยุนโฮนึกสงสัยจริงๆ ทั้งที่เด็กคนนั้น...คิมแจจุงคนนั้นก็ไม่ได้ตัวใหญ่โตอะไรแต่กลับทำให้ลูกน้องของเขาทำงานพลาดได้แบบนั้นก็คงร้ายใช่เล่น แต่ที่จะได้คุยกันให้รู้เรื่องก็กลับไม่เป็นแบบนั้น ตอนนี้แจจุงหนีไปแล้วพร้อมกับเพื่อนสนิทของเขา แต่อย่าคิดว่าจะหนีเขาพ้น เพราะชองยุนโฮไม่ใช่คนที่ถ้าอยากรู้อะไรแล้วจะไม่รู้ไม่ได้ ยุนโฮรู้ทุกอย่าง ทุกฝีเก้าของแจจุง


เด็กคนนั้นไม่มีทางหนีเขาพ้นหรอก


ยังไงคิมแจจุงก็ต้องใช้หนี้เขาให้มด


“แล้วแบบนี้เราจะทำยังไงต่อดีครับท่าน” พัคยูชอนที่เป็นทั้งมือขวาและเลขาคนสนิทเอ่ยถามเมื่อเห็นว่านายใหญ่ของเขาเงียบไป


“ฉันจะปล่อยให้เด็กนั่นใช้ชีวิตสบายๆต่ออีกอาทิตย์ก็แล้วกัน แล้วหลังจากนั้น...”


“....”


“ฉันจะเป็นคนลากคิมแจจุงกลับมาใช้หนี้เอง”


“....”


“ต่อให้คิมแจจุงจะหนีไปให้ไกลแค่ไหนฉันก็จะลากเขากลับใช้หนี้ให้ได้”




tbc.

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น