- 04 -
ไออุ่นบางอย่างที่โอบล้อมร่างกายเอาไว้ทำให้แจจุงเปิดตาขึ้นมาจากนิทราแสนหวานที่แจจุงรู้สึกโหยหามันมาโดยตลอด แก้วตาใสมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นแรงขึ้นแรงขึ้นในทุกขณะ ความรู้สึกหลากหลายแผ่ซ่านไปทั่วทั้งกาย ทั้งดีใจ ทั้งอบอุ่นใจ ทว่าก็กลับรู้สึกผิดกับใครอีกคนที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วยเหลือเกิน แจจุงหลับตาลงอีกครั้งพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดราวกับจะกอบโกยช่วงเวลาแห่งความสุขนี้ไว้ แจจุงควรหยุดทุกอย่างได้แล้ว เขาควรหยุดความรู้สึกที่มีต่อชองยุนโฮได้แล้ว แจจุงควรรู้สึกตัวและยอมรับความเป็นจริงได้แล้วว่าเขาไม่ควรปล่อยตัวปล่อยใจไปกับรุ่นพี่คนนี้อีกแล้ว แจจุงมีชางมินแล้ว
ตากลมลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเตือนตัวเองว่าควรหยุดทุกอย่างไว้แค่ตรงนี้ มือขาวจับแขนยาวที่โอบร่างของตัวเองออก ร่างเล็กขยับตัวออกห่าง ทว่ายังไม่ทันได้ทำอะไรไปมากกว่านั้นคนที่เหมือนหลับอยู่ก็ดึงแจจุงเข้าหาอีกรอบ ตาคมดุจเหยี่ยวมองแจจุงนิ่งงัน แววตาของพี่ยุนโฮไม่เหมือนคนเพิ่งตื่นเลยสักนิด
“พี่ยุนโฮ ปล่อยผมนะ” แจจุงขืนตัว แต่นั่นกลับไม่เป็นผลเลย
“จะไปไหน ทำไมต้องปล่อย”
“ผมจะกลับบ้าน ปล่อยเร็ว” แจจุงพยายามแกะมือใหญ่ที่แข็งดังคีมเหล็กออกจากเอว แต่มันก็ไม่สำเร็จเลย พี่ยุนโฮเป็นอะไรไปนะ
“ไม่ปล่อย นายนั่นแหละ หัดอยู่นิ่งๆ ซะบ้าง” ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแจจุงต้องหยุดทุกการกระทำเพียงแค่คำพูดประโยคเดียวของพี่ยุนโฮ แจจุงยอมนอนนิ่งๆ เป็นตุ๊กตาให้ยุนโฮกอดอย่างไม่ปริปากบ่นออกมาอีก
“นายเห็นพี่เป็นอะไร ทำไมนึกอยากมาก็มา พอนึกอยากจะไปก็ไป คิดว่าพี่ไม่มีหัวใจเหรอ” ยุนโฮเสียงสั่น เขากอดแจจุงแน่นขึ้นราวกับกลัวแจจุงจะหนีไป
“ผมเปล่า”
“พี่ไม่เคยเข้าใจนายเลยว่านายกำลังคิดอะไรอยู่ ทุกครั้งที่พี่มองตานาย พี่สับสนทุกครั้ง มันเหมือนกับว่าพี่รู้ว่านายคิดอะไร แต่คำพูดของนายมันกลับสวนทางกันตลอด แววตาของนาย คำพูดของนาย การกระทำขางนาย…ทำไมล่ะแจจุง ทำไมมันถึงไม่ตรงกันเลยสักอย่าง”
ยุนโฮตัดพ้อราวกับคนสิ้นแรงและหมดหวัง จริงอยู่…วันนี้เขาอาจสิ้นแรง แต่เขายังไม่หมดหวัง และถ้าเขาไม่พูดออกมาตรงๆ แบบนี้ ชาตินี้ยุนโฮคงไม่รู้แน่ว่าแจจุงคิดกับเขาอย่างไร
“พี่พูดอะไร ผมไม่เข้าใจ” แจจุงทำเป็นไม่รู้ ไม่เข้าใจ แจจุงไม่อยากเข้าใจเลย ไม่อยากเลยสักนิดเดียว
“แจจุง…” ยุนโฮถอนหายใจ เขาปล่อยแจจุงออกจากอ้อมกอด คนทั้งคู่นอนหันหน้าเข้ากัน แววตาของทั้งคู่สะท้อนความรู้สึกออกมามากมาย ยิ่งยุนโฮเห็นดวงตาของแจจุงเขาก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดตามคนคนนี้ไปด้วย แจจุงดูทรมานเหลือเกิน แก้วตาใสที่แดงก่ำราวกับกำลังพยายามกลั้นอะไรบางอย่างอยู่ยิ่งที่ให้เขาอยากคลายมัน ยุนโฮจะช่วยให้แจจุงปล่อยสิ่งนั้นออกมา
ในขณะที่แววตาของแจจุงดูอัดอั้นทรมานกับความรู้สึก แววตาของชองยุนโฮกลับสะท้อนภาพของคิมแจจุงเพียงคนเดียว ยุนโฮไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาแจจุงก็รู้ว่าเขาต้องการจะสื่ออะไร แต่ดูสภาพแจจุงในตอนนี้สิ เขาทำอะไรได้บ้าง แจจุงคิดเอาไว้แล้วว่าเขาควรจะหยุดทุกอย่างเสียที แค่นี้เขาก็รู้สึกผิดกับชางมินจะแย่แล้ว
“ผมรู้ ผมรู้มาตลอดว่าพี่คิดยังไงกับผม ผมรู้” แจจุงกัดริมฝีปากอย่างคนฝืนใจพูด “แต่ผมทำอะไรไม่ได้ ผมทำได้แค่พูดว่าผมรักพี่แบบพี่ชายคนหนึ่ง ผมพยายามทำเป็นไม่รู้ พยายามทำเหมือนกับว่าความรู้สึกที่พี่มีให้ผมมาตลอดมันคือความรักของพี่ชายคนหนึ่ง ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ผมก็ยังยืนยันที่จะทำแบบนี้อยู่ ผมรักพี่..แบบพี่ชาย”
แจจุงไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาต้องทำให้เรื่องมันยุ่งยากวุ่นวายขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่แจจุงพูดตรงกับชองยุนโฮมากที่สุด นี่เป็นครั้งแรกที่แจจุงพูดออกมาตรงๆ ว่าเขารู้มาตลอดกับความรู้สึกลึกซึ้งของชองยุนโฮ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นเขากลับยังคงโกหกความรู้สึกของตัวเองอยู่ดี แจจุงพูดความจริงไม่ได้ว่าเขารักพี่ยุนโฮ รักมาก รักมาโดยตลอด แจจุงรักพี่ยุนโฮมานาน รักตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน แต่แจจุงพูดแบบนั้นไม่ได้
“ต่อให้นายจะรู้แบบนั้นแต่นายก็ไม่เคยคิดที่จะมองพี่ให้มากกว่าพี่ชายเลยเหรอ” ยุนโฮถามเสียงสั่น ในขณะที่แจจุงน้ำตาไหลอาบแก้มอย่างสุดกลั้นแล้ว
“ผมขอโทษ แต่ผมก็ไม่อยากเสียพี่ไป ผ..ผมมันเห็นแก่ตัว ผมขอโทษ ฮือ”
ยุนโฮไม่เคยคิดเลยว่าการที่เรากลับมาเจอกันมันจะทำให้พวกเขาปวดใจได้ขนาดนี้ ยุนโฮเคยคิดเอาไว้ว่าถ้าครั้งนี้แจจุงยังไม่มีใคร เขาจะไม่ลีลาเหมือนหลายปีก่อนอีกแล้ว ยุนโฮจะไม่ชักช้าแล้วรอให้แจจุงหลุดมือไปเหมือนอย่างที่ผ่านมาอีก แต่นี่อะไร สิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้คืออะไร ในขณะที่เขากำลังพยายามฝ่ากองกำแพงในใจของแจจุงอยู่นั้น แจจุงกลับปฏิเสธแล้วพังทุกอย่างลงอย่างไม่ใยดีหัวใจของเขา คำพูดของแจจุง แววตาของแจจุง การกระทำของแจจุงมันไม่เคยไปทางเดียวกันเลย
“ผมขอโทษที่รับหัวใจของพี่ไม่ได้ พี่ก็รู้ว่าตอนนี้ผมมีแฟนแล้ว ผมรักพี่แบบนั้นไม่ได้หรอก” แจจุงตัดบทลุกหนีออกไปจากห้อง ทิ้งให้อีกคนนอนนิ่งพร้อมกับคำพูดแสนใจร้ายที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวตลอดเวลา
ยุนโฮเคว้งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ยุนโฮมองตาแจจุงแล้ว แววตาของแจจุงมองมาที่เขาช่างเจ็บปวดเหลือเกิน แจจุงอึดอัดราวกับคนหายใจไม่ออก แววตาที่แจจุงมองมาที่เขามันดูเจ็บปวดเหลือเกิน อะไรบางอย่างร้องบอกยุนโฮว่าสิ่งที่แจจุงพูดคือเรื่องโกหก แจจุงกำลังฝืนความจริงอยู่ด้วยเหตุผลเดียวคือชิมชางมิน
มือขาววักน้ำในอ่างใส่หน้าอยู่หลายทีเพื่อล้างคราบน้ำตาให้จางหายไป หยดน้ำตามากมายเจือจางไปกับมวลน้ำที่ชะล้าง แจจุงจ้องมองตัวเองในกระจกอย่างครุ่นคิด
แจจุงผิดเอง เขาผิดเองทั้งหมดที่กลับมาหาพี่ยุนโฮ ถ้าคืนนั้นแจจุงไม่ก้าวเข้ามาที่นี่ ถ้าคืนนั้นแจจุงเลือกที่จะข่มตานอนแล้วทำเป็นไม่รับสายนั้นของชองยุนโฮเรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้ แต่แจจุงทำไม่ได้ ถึงแม้แจจุงจะไม่ได้บันทึกหมายเลขสิบหลักพวกนั้นไว้ในเครื่อง แต่เขาก็จำได้ว่าเบอร์ฯ นั้นเป็นของใคร ต่อให้พี่ยุนโฮจะเปลี่ยนมันสักร้อยเบอร์ฯ แจจุงก็จำได้
เพราะแจจุงห้ามใจตัวเองไม่ได้ เขาจึงฝ่าความหนาวเหน็บของอากาศมาหาที่อบอุ่นแห่งนี้ เพียงเพราะที่ผ่านมาหัวใจของเขาเหนื่อยล้าเต็มที มันขาดความอบอุ่นจากคนคนนี้มาโดยตลอด แจจุงไม่อาจฝืนความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้ได้อีก
ช่วงเวลาที่พวกเขาได้กลับมาเจอกันอีกครั้งเป็นเหมือนความฝันที่แจจุงไม่คาดคิดมาก่อนว่าเราจะได้กลับมายิ้มให้กันอีก แจจุงมีความสุขและอยากเก็บเวลาอันมีค่าเหล่านี้ไว้ตลอดไป แจจุงไม่อยากให้ทุกอย่างสลายไป ไม่อยากให้พี่ยุนโฮหายไป อยากให้เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป ต่อให้ต้องเป็นแค่พี่น้องกันแบบนี้ทั้งชีวิตแจจุงก็ดีใจ แต่ตอนนี้เขาควรต้องตื่นได้แล้ว ความฝัน อย่างไรก็เป็นความฝัน มันไม่มีวันเป็นจริงได้เลย
ขาเล็กก้าวออกมาจากห้องน้ำ ชองยุนโฮยืนรออยู่ก่อนแล้ว แต่แจจุงไม่สนใจ ขาเล็กเดินไปหยิบกระเป๋าเงินกับเสื้อโค้ทมาถือไว้เตรียมจะกลับบ้าน แรงฉุดรั้งจากด้านหลังดึงให้แจจุงกลับเข้ามาแนบชิดกับแผ่นอกกว้าง แขนเรียวโอบรัดแจจุงแน่น
“อย่าไปนะ”
“…….”
“อย่าหายไปอีก อย่าทิ้งพี่ไป พี่ขอร้อง” เสียงทุ้มเอ่ยข้างใบหูในขณะที่น้ำอุ่นๆ กำลังไหลลงมาอย่างเจ็บปวด เขาไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว ไม่รู้จะรั้งแจจุงไว้อย่างไรแล้ว ทางเดียวและทางสุดท้ายที่ยุนโฮคิดออกคือการรั้งแจจุงไว้แบบนี้
แจจุงน้ำตาไหลรินอีกหนเมื่อรับรู้ได้ว่าคนที่กำลังกอดตนแน่นกำลังร้องไห้อยู่ มือเล็กกำแน่นอย่างทรมาน
“พี่ขาดนายไม่ได้แล้วแจจุง พี่อยู่ไม่ได้อีกแล้วถ้าไม่มีนาย พี่..พี่รักนาย รักนายมากจริงๆ”
“พี่ยุนโฮ..”
“นายจะรักพี่แบบไหนก็ได้ พี่ยอมทั้งนั้น แต่พี่ขออย่างเดียว..อย่าทิ้งพี่ไปนะ”
ยุนโฮหมุนร่างเล็กให้หันมาก่อนจะจ้องมองใบหน้างดงามนั้นด้วยความรักทั้งหมดที่เขามี แจจุงร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุดจนเขาอดห่วงไม่ได้ หน้าผากของพวกเขาชนกัน ต่างคนต่างร้องไห้ออกมาอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี น้ำตาและถ้อยคำวอนขอยังคงดังให้ได้ยินไม่ขาด ราวกับกลัวว่าแจจุงจะไม่ยอมรับ กลัวแจจุงจะทิ้งกันไป
“อย่าทิ้งพี่ไปนะ..นะแจจุง” ริมฝีปากหยักคลอเคลียข้างแก้มใส ก่อนที่เขาจะติดสินใจช่วงชิงความหวานในทันที นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตัดสินใจจูบแจจุง ไม่ใช่เพราะรอวันนี้มานานแต่ยุนโฮคิดอะไรไม่ออกแล้วจริงๆ เขาแค่อยากให้แจจุงอยู่กับเขา อยากให้แจจุงไม่ทิ้งเขาไป จูบนี้เท่ากับเป็นคำอ้อนวอนของเขา
ริมฝีปากหยักดูดดึงริมฝีปากนุ่มของแจจุง หยดน้ำตาของพวกเขาผสมกันอยู่ในโพรงปากราวกับยุนโฮและแจจุงกำลังแลกเปลี่ยนความขมขื่นซึ่งกันและกันอยู่ ความรักที่เจ็บปวดทดแทนด้วยจูบจูบนี้ที่เยียวยาในหลายสิ่ง มือเล็กกำเสื้อของยุนโฮแน่นในขณะที่ริมฝีปากก็ขยับตอบอย่างไม่ประสาแม้ว่าแข้งขาจะอ่อนแรงจนแทบทรงตัวไม่ไหว แต่อ้อมแขนแข็งแรงก็ช่วยพยุงเอาไว้ไม่ให้แจจุงล้มลง
จูบแรกของพวกที่เกิดขึ้นจากความเสียใจแปรเปลี่ยนเป็นจูบที่เต็มไปด้วยความโหยหาและความต้องการ ความมืดดำในจิตใจกำลังเข้าครอบงำหัวใจมากขึ้นทุกที ขณะเดียวกันแจจุงก็แทบขาดใจตายกับจูบครั้งนี้
“พี่รักนาย” คล้ายกับอ่านใจออก ยุนโฮละจูบเมื่อคิดว่าเขาไม่ควรเอาเปรียบแจจุงไปมากกว่านี้ และไม่ลืมที่จะกระซิบบอกรักให้แจจุงได้ยินอีกครั้ง
ร่างเล็กกอบโกยอากาศเข้าปอด สองแก้มขาวแดงจัดอย่างปกปิดไม่ได้ แจจุงหลุบตาต่ำเมื่อรู้ตัวว่าเผลอปล่อยใจไปกับคนคนนี้อีกครั้งแล้ว ไม่แน่ว่าคราวนี้พี่ยุนโฮอาจจะรู้แล้วก็ได้ว่าแจจุงรู้สึกอย่างไรกับเขา
“ผมกลับก่อนนะ” แจจุงหันหลัง ในขณะที่ยุนโฮได้แต่มองแผ่นหลังนั้นอย่างเจ็บปวดเมื่อคำว่ารักของเขาไม่อาจรั้งแจจุงไว้ได้เลย
ทว่า
ฝ่าเท้าเล็กชะงักในขณะที่กำลังหมุนลูกบิดประตู ยุนโฮมองภาพนั้นอย่างปวดหัวใจ
“ไว้เจอกันใหม่นะ”
แผ่นหลังบอบบางของแจจุงหายไปแล้วพร้อมกับทั้งห้องที่เงียบสนิท ความรู้สึกมากมายประดังประเดเข้ามาไม่หยุดหย่อน ทว่าบนริมฝีปากหยักกลับมีรอยยิ้มเล็กผุดขึ้นมาท่ามกลางความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นเพียงไม่กี่นาทีแต่กลับไม่เลวร้ายนักในความรู้สึก ประโยคสุดท้ายที่แจจุงตัดสินใจพูดออกมาก่อนไปคือยาสมานแผลชั้นดีที่เยียวยารักษาหัวใจของเขาให้หายเจ็บโดยฉับพลัน วินาทีนั้นยุนโฮรู้แล้วว่าคำขอร้องของเขาไม่สูญเปล่าเลยสักนิดเดียว
--------------------------------------
แจจุงกลับมาถึงอพาร์ทเม้นได้หลายชั่วโมงแล้ว ทว่าความรู้สึกมากมายที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้กับพี่ยุนโฮยังติดอยู่ในใจไม่จางหาย ทั้งสัมผัสแสนอุ่นจากอ้อมกอดของพี่ยุนโฮ จูบแรกระหว่างเราที่แสนเศร้าแต่ก็ทำให้แจจุงหวั่นไหวไปกับมันอย่างน่าตกใจยังคงติดอยู่บนริมฝีปาก นิ้วชี้แตะริมฝีปากของตัวเองอย่างขบคิดกับเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นว่าเขาควรจะทำอย่างไรต่อไปดี
หากจะมีใครสักคนหนึ่งที่ผิด แจจุงคิดทบทวนดีแล้วว่าคนคนนั้นควรเป็นแจจุง แจจุงคือคนที่ผิด ถ้าแจจุงไม่รับสายพี่ยุนโฮแล้วปล่อยให้เราต่างคนต่างใช้ชีวิตต่อไปแบบเดิม เรื่องก็คงไม่เดินมาจนถึงจุดนี้ เราจะยังเป็นพี่น้องกันต่อไปแม้จะไม่ได้พบเจอกัน แต่แจจุงก็สุขใจ ทว่าตอนนี้ทุกอย่างมันไม่ได้เป็นแบบนั้นแล้ว เป็นเพราะแจจุงห้ามใจตัวเองไม่ได้ ทั้งที่ครั้งก่อนหน้านี้ที่ได้เจอกันเขาควรจะรู้จักอิ่มพอ แต่มันกลับมีครั้งที่สอง ที่นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงในหลายๆ สิ่ง และแจจุงรู้ดีว่าเราเดินทางมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับไปได้แล้ว
แจจุงรู้แก่ใจดีว่าไม่มีทางเลิกรักชองยุนโฮได้เลย เพราะแบบนี้แจจุงถึงทำใจทิ้งพี่ยุนโฮไม่ลง
คำพูดสุดท้ายก่อนจากมาคือคำตอบทั้งหมดว่าแจจุงไม่เคยคิดจะทิ้งพี่ยุนโฮเลย
และเพราะเรื่องราวดำเนินมาถึงจุดนี้แล้ว แจจุงถึงได้เริ่มคิดหนักมากกว่าเดิมว่าเขาควรจะทำอย่างไรต่อไปดีกับความสัมพันธ์ของพวกเขา ความสัมพันธ์ที่ไม่บริสุทธิ์ใจมาตั้งแต่ต้น คำว่าพี่น้องเป็นแค่เพียงเรื่องบังหน้า เป็นแค่ข้ออ้างที่เราใช้เพื่อให้อยู่ใกล้กัน ไม่ใช่แค่พี่ยุนโฮ แต่แจจุงก็เป็นแบบนั้นด้วย ถ้าตอนนี้แจจุงยังไม่ตกปากรับคำคบหากับชางมิน เขาสาบานว่าเขาจะไม่ทุกข์ใจแบบนี้เลย
“สวัสดีตอนสายครับผม”
เสียงทักทายของชิมชางมินดังมาให้ได้ยินพร้อมกับสูงโปร่งที่ในมือมีถุงข้าวของเต็มไปหมด เด็กหนุ่มฉีกยิ้มกว้างส่งมาให้แจจุงที่มองเขาอย่างประหลาดใจ
“ชางมิน..”
“อะไรกันครับ ทำไมมองผมแบบนั้นล่ะ” ชางมินถามในขณะที่เดินต่อไปยังห้องครัวเพื่อจัดของที่ซื้อมา แจจุงเดินตามเข้าไปในครัวเพื่อช่วยจัดของ
“พี่แค่ตกใจน่ะ ปกติตอนนี้นายต้องไปทำงานแล้วไม่ใช่เหรอ” แจจุงบอกแบบนั้น แต่เขาก็ตกใจจริงๆ ที่เห็นชางมินมาหากันในเวลานี้ ซึ่งมันไม่น่าใช่เวลาที่ชางมินจะมาหาเขาได้เลยนะ
“ก็ใช่ครับ ปกติก็เป็นแบบนั้น” เด็กหนุ่มหันมายืนยิ้มแฉ่งให้พี่แจจุงของเขาหลังจากที่นำของใส่ตู้เย็นจนครบ “แต่ผมว่าวันนี้ผมไม่ปกติเท่าไร”
เด็กหนุ่มบอกแบบนั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จุดอยู่ที่มุมปากก่อนชางมินจะตรงเข้ามากอดเอวแจจุงเอาไว้จากทางด้านหลังอย่างแสนรัก โดยไม่ลืมขโมยหอมแก้มจากคนน่ารักให้หายคิดถึง
“นี่! ทะลึ่งใหญ่แล้วนะชางมิน อื้อ” แจจุงเอียงคอหนีเมื่อชางมินไม่ยอมหยุดขโมยจุ๊บแก้มเขาง่ายๆ สัมผัสจั๊กจี้คลอเคลียอยู่ข้างแก้มจนเขาต้องหยีตา ดูน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกนในความรู้สึกของชางมิน
“ทะลึ่งที่ไหนกัน ผมแค่หอมแก้มเองนะ”
“ก็นั่นแหละ เขาเรียกทะลึ่ง” แจจุงค้อนใส่ แต่ชางมินกลับยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
“ผมยอมรับก็ได้ว่าทะลึ่ง แต่พี่ไม่อยากรู้แล้วเหรอว่าทำไมวันนี้ผมไม่ไปทำงาน” คางเรียวเกยอยู่ที่ไหล่บาง ชางมินกระชับกอดพี่แจจุงให้แน่นขึ้น ทำไมวันนี้เขาคิดถึงพี่แจจุงได้ขนาดนี้นะ
“นั่นสิ แล้วตกลงทำไมวันนี้ไม่ไปทำงานล่ะ หื้ม” แจจุงช้อนตามองเด็กหนุ่มเพื่อรอคำตอบ
“วันนี้ผมรู้สึกแปลกยังไงก็ไม่รู้ แบบว่า..ผมคิดถึงพี่มากกว่าปกติ ผมอยากเจอพี่ อยากอยู่กับพี่ทั้งวันเลย ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน”
ทั้งที่ควรจะดีใจหรืออมยิ้มออกมาอย่างมีความสุขที่ได้ยินคนรักพูดแบบนี้ แต่คิมแจจุงกลับยิ้มไม่ออกเลยสักนิดเดียว แววตาของแจจุงหม่นแสงลงเมื่อได้ฟังชางมินพูดจบ ความรู้สึกผิดเข้ามาแทนที่ทันทีที่ได้รับรู้ ไม่เอาน่าคิมแจจุง นายควรจะดีใจสิ
“ผมรู้สึกว่าถ้าวันนี้ไม่ได้อยู่กับพี่ ผมอาจจะไม่ได้เจอพี่ไปอีกหลายวันเลยก็ได้ ทั้งที่จริงๆ เราก็เจอกันออกบ่อย แต่ทำไมผมรู้สึกแบบนั้นได้ก็ไม่รู้” ชางมินเอ่ยข้างแก้มขาว วงแขนแกร่งยังโอบกอดร่างเล็กของพี่แจจุงไม่คิดปล่อย ชางมินชอบกอดแจจุงจากทางด้านหลังเพราะแจจุงตัวเล็กกว่าเขามาก พอได้กอดร่างนุ่มนี้แล้วก็ยิ่งรู้สึกว่าอยากปกป้องและดูแลเข้าไปใหญ่
“คิดมากน่า พี่จะไปไหนได้ล่ะ”
“ก็นั่นน่ะสิ พี่ก็อยู่อย่างนี้ทุกวัน ทำไมผมคิดไปได้ขนาดนั้นก็ไม่รู้” ชางมินหลุดยิ้มกับความคิดมากของตัวเอง จริงของพี่แจจุง เขาคิดมากเกินไป พี่แจจุงจะไปไหนล่ะ ก็พี่แจจุงยังอยู่ให้เขากอดอยู่เลยนี่นา
“พี่ว่านายทำงานน้อยไปหรือเปล่า ถึงได้มีเวลามาคิดอะไรไร้สาระแบบนี้เนี่ย” แจจุงหันมากอดอกมองเด็กหนุ่มอย่างไม่ไว้ใจคล้ายกับคุณแม่กำลังจับผิดลูกชายเสียมากกว่า
“อะไรกัน ผมตั้งใจทำงานจะตาย”
“ใช่เหรอ คนตั้งใจทำงานเขามายืนทำอะไรตรงนี้ฮะ สายป่านนี้แล้วเขาก็ต้องทำงานแล้วสิ” นิ้วชี้น่ารักจิ้มลงที่อกกว้างอย่างหมั่นไส้ เด็กหนุ่มยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
“ถ้าพี่จะไล่ให้ผมไปทำงานละก็ ผมไม่ไปนะ เพราะผมโทรลางานแล้วเรียบร้อย”
“นิสัยไม่ดีเลยนะชางมิน อย่าทำแบบนี้บ่อยนะรู้มั้ย ทำบ่อยเข้าจะติดเป็นนิสัย มันไม่ดี”
คนสวยๆ บนโลกใบนี้มีเยอะแยะเต็มไปหมด แต่ก็มีไม่กี่คนที่ดึงดูดชางมินได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ทว่าก็น่าแปลกนักที่คนสวยเหล่านั้นทำให้เขาสนใจได้ไม่นาน สายตาของเขาก็ไม่ได้มองพวกเธออีก ผิดกับคิมแจจุงหรือพี่แจจุงของเขา เพราะพี่แจจุงดึงดูดเขาตั้งแต่แรกเจอ ทำให้เขาหลงรักได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พูดคุย แม้ว่าการคุยกันครั้งแรกนั้นจะเป็นแค่การทักทายกันตามมารยาทก็ตาม แต่ชางมินกลับรู้สึกว่าคนคนนี้มีอะไรดึงดูดเขาได้ดีเหลือเกิน ทุกท่วงท่า ทุกการกระทำของพี่แจจุงทำให้ชางมินต้องคอยจ้องมองอยู่เสมอ หลายครั้งที่แอบมองจนทำให้พี่แจจุงหลุดยิ้มออกมา และแน่นอนว่านั่นยิ่งทำให้เขาตกหลุมรักคนคนนี้อย่างบ้าคลั่ง ใครจะบอกว่าเขาบ้า หรือเป็นคนประหลาดที่ไปหลงรักผู้ชายด้วยกัน เขาก็ไม่สนใจหรอก คนพวกนั้นไม่รู้เสียหน่อยว่าพี่แจจุงสวยแค่ไหน พี่แจจุงน่ารักแค่ไหน แต่ชิมชางมินรับรองเลยว่าถ้าคนพวกนั้นรู้จักพี่แจจุง พวกเขาจะต้องตกหลุมรักพี่แจจุงเหมือนกับชางมินแน่นอน
พอคิดมาถึงตรงนี้แล้วก็ไม่ชอบใจเท่าไรเลยที่จะมีคนมากมายมาชอบพี่แจจุง ลูกค้าประจำหลายคนที่มาทานอาหารที่ร้านก็ล้วนแล้วแต่ติดใจความน่ารักและเป็นกันเองของพี่แจจุงกันทั้งนั้น นั่นทำให้ร้านอาหารของแจจุงที่มีชางมินเป็นหุ้นส่วนด้วยกลายเป็นที่รู้จักอย่างรวดเร็ว
“ชางมิน เวลาที่ร่อนแป้งน่ะ นายต้องระวังเป็นพิเศษนะรู้มั้ย”
“เอ่อ ครับ” ชางมินดึงสติกลับมาเมื่อเขาเผลอคิดออกนอกทะเลไปไกลจนทำให้แป้งสีขาวในมือกระฉอกออกจนฟุ้งไปทั่ว เดือดร้อนคิมแจจุงต้องเข้ามาช่วยอีกแรง
“พี่บอกแล้วว่าจะทำเองก็ไม่ฟัง เห็นมั้ย พอถึงมือนายแล้วเป็นไง ครัวเละเลย” แจจุงบ่นอย่างไม่จริงจัง มือก็ยังกวาดเศษแป้งลงถังขยะใบเล็กด้วยรอยยิ้มน่ารัก ชางมินรู้ดีว่าแฟนของเขาก็ขี้บ่นไม่น้อยเหมือนกัน แต่เขาก็ชอบที่พี่แจจุงเป็นแบบนี้ เวลาพี่แจจุงบ่นแล้วจะน่ารักกว่าเดิมตั้งสิบเท่า ชางมินชอบมองปากพี่แจจุงเวลาบ่นที่สุดแล้ว เพราะเห็นแล้วอยากจะดึงมาจูบให้หายหมั่นเขี้ยวสักที
“ขอสัญญาด้วยเกียรติของลูกเสือเลยครับว่าคราวหน้าจะไม่เป็นแบบนี้อีก” เด็กหนุ่มชูนิ้วสามนิ้วขึ้นเป็นการยืนยัน แต่คนแก่กว่ากลับส่ายหน้าไปยิ้มไปอย่างเอ็นดู
“ไม่ต้องมาสัญญาเลย ต่อไปพี่ไม่ให้นายช่วยแล้ว รอกินอย่างเดียวก็พอ”
แล้วพี่แจจุงก็หันกลับไปสนใจการร่อนแป้งของตัวเองต่อ ทิ้งให้คนที่ลางานเพื่อมาอยู่กับคนรักต้องยืนมองอย่างเป็นสุขใจเมื่อได้มีคนคนนี้อยู่ใกล้ๆ
“ตอนนี้พี่เริ่มรักผมบ้างหรือยังนะ อยากรู้จัง”
--------------------------------------
วันนี้เป็นวันศุกร์ที่ลูกค้าเยอะมากเป็นพิเศษด้วยเพราะใกล้สิ้นเดือนแล้ว แถมวันนี้แจจุงยังโพสต์ในเพจเฟซบุ๊คของร้านอีกว่าจะเข้ามาที่ร้าน นั่นจึงเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ลูกค้าหนุ่มๆ พากันหลั่งไหลมาอุดหนุนตั้งแต่เช้าเพื่อหวังจะได้รับบริการดีๆ จากคุณคิมเจ้าของร้าน
ผ้ากันเปื้อนลายลูกหมูสามตัวสีชมพูถูกคนน่ารักสวมใส่ทุกครั้งเมื่อต้องมาช่วยงานในครัว เสียงตะหลิวกระทบกับกระทะดังก้องไม่ขาด ในขณะที่แจจุงกลายมาเป็นเด็กเสิร์ฟชั่วคราวเมื่องานในครัวมีพนักงานมาเข้ากะครบจนหมดแล้ว แจจุงวางอาหารมากมายที่ทยอยออกมาตามออเดอร์อย่างรู้งาน ก่อนจะเดินนำอาหารมาจัดเสิร์ฟให้ลูกค้าด้วยใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม แจจุงรักในสิ่งที่ทำมาก เพราะร้านนี้เป็นความฝันของแจจุงมาตั้งแต่เด็กแล้ว เขาฝันว่าอยากจะมีร้านอาหารเป็นของตัวเอง การได้ทำอาหารอร่อยๆ ให้คนอื่นทานเป็นอะไรที่เยี่ยมยอดเหลือเกินในความรู้สึก ไม่น่าเชื่อเลยว่าความฝันวัยเด็กของแจจุงจะกลายเป็นจริงได้
“เหนื่อยมั้ยคะพี่แจจุง” โอโชริมเดินเข้ามาทักทายเจ้าของร้านคนสวยที่มีเม็ดเหงื่อซึมตามไรผม แม้ว่าอากาศข้างนอกจะหนาวไม่น้อยเลยก็ตาม
“นิดหน่อยน่ะ แล้วโชริมล่ะเหนื่อยมั้ย”
“หนูไม่เหนื่อยหรอกค่ะ เห็นคนมาอุดหนุนร้านเราเยอะๆ แบบนี้ดีจะตายไป พี่แจจุงจะได้เพิ่มเงินเดือนให้หนูไงคะ” เด็กสาววัยสิบแปดเอ่ยอย่างมีความสุข โชริมปลื้มพี่แจจุงมาก คนอะไรไม่รู้ ทำอะไรก็ดีไปหมด เธออยากเก่งแบบนี้บ้าง
“ได้เลย แต่อย่ามาบ่นทีหลังว่าเหนื่อยแล้วกันนะ”
“อุ๊ย นั่นพี่ชางมินมาแล้วนี่คะ” โชริมชี้มือไปทางประตูร้านที่ถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับชิมชางมิน ชายหนุ่มส่งยิ้มมาให้แจจุงแต่ไกล
“พี่ชางมินสวัสดีค่ะ” เด็กสาวทักทายแฟนของพี่แจจุงด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะขอตัวกลับไปทำงานของตัวเองต่อ ปล่อยให้สองคนเขาจู๋จี๋กันตามประสา
“พี่เงื่อออกเต็มเลย” ชางมินไม่ได้เอ่ยทักทายอะไร ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าใสมีเม็ดเหงื่อซึมออกมาก็รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนขึ้นมาเช็ดให้ทันที แจจุงยิ้มแหยเมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมา แต่ชางมินก็เป็นแบบนี้ เขามักจะดูแลแจจุงอย่างดีเสมอแม้ว่าที่ตรงนั้นจะไม่ได้มีแค่เขาสองคนก็ตาม
ชางมินอมยิ้มบางเมื่อเห็นพี่แจจุงยืนตัวเกร็งให้เขาเช็ดเหงื่อให้ เขารู้ว่าพี่แจจุงจะชอบเขินอายทุกครั้งที่เขาแสดงความห่วงใยในที่สาธารณะ แต่นั่นก็เพราะว่าชางมินไม่เคยคิดอายเลยที่จะดูแลพี่แจจุงอย่างเปิดเผย ก็เขาเป็นแฟนพี่แจจุงนี่นา ถ้าไม่ให้ดูแลแฟนตัวเองแล้วชางมินจะไปดูแลใครได้ล่ะ
ภาพของคิมแจจุง เจ้าของร้านคนสวยที่ถูกชิมชางมินที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีอยู่ในสายตาของชองยุนโฮทั้งหมด ชายหนุ่มปล่อยลูกชายตัวเล็กลงก่อนที่ชองยูกึนจะวิ่งตรงไปยังแจจุงที่ยืนอยู่กับชิมชางมิน หนูน้อยวิ่งไปหัวเราะคิกคักไปเมื่อเห็นคุณอาแจจุงอยู่ตรงหน้า มือเล็กกระตุกชายผ้ากันเปื้อนนั้นด้วยความดีใจจนแจจุงต้องเบนสายตามามอง ใบหน้าน่ารักฉีกยิ้มกว้างเมื่อพบว่าเจ้าหนูที่เข้ามาหากันคือใคร
“ยูกึน~” แจจุงยิ้มดีใจพร้อมทั้งย่อตัวลงมาให้อยู่ในระดับเดียวกันกับเด็กน้อย คนสวยยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อเห็นหนูน้อยยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้า มือป้อมลูบหัวเล็กนั้นอย่างเอ็นดู
“ยูกึนมาหาแจจุงได้ยังไง ใครพามาครับ?”
“คุณพ่อ คุณพ่อพามาฮะ” ยูกึนยิ้มกว้างตอบพร้อมกับเงาของใครอีกคนที่ทาบทับเข้ามาใกล้ แก้วตาใสแหงนมองผู้มาใหม่ที่อยู่ในชุดสูทเรียบหรูแต่ดูหล่อเหลาเหลือเกิน
“สวัสดีคิมแจจุง”
“พี่…” แจจุงลุกขึ้นยืนเช่นเดิมพร้อมกับหัวใจดวงน้อยที่เต้นแรงเช่นเดียวกับเมื่อเช้า ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่เกิดขึ้นไหลวนเข้ามาตอกย้ำความรู้สึกที่แจจุงกลบซ่อนมันไว้ ความรู้สึกมากมายรุมเร้าเข้าหาจนแจจุงไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรดี ชางมินที่ยืนมองตั้งแต่ยูกึนวิ่งเข้ามามองแจจุงอย่างรอคอย
“เอ่อ..ชางมิน นี่พี่ยุนโฮ รุ่นพี่พี่เอง” สิ่งเดียวที่แจจุงพอจะคิดได้ในตอนนี้ก็คงเป็นการแนะนำชางมินให้พี่ยุนโฮรู้จัก แจจุงกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก พี่ยุนโฮจะเสียใจหรือเปล่านะที่เขาทำแบบนี้
“สวัสดีครับคุณยุนโฮ ผมชิมชางมิน เป็นแฟนพี่แจจุงครับ” ชางมินเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มจริงใจ ทว่าใครอีกคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามกันกับรู้สึกไม่ชอบใจเลยสักนิดเดียวกับคำแนะนำตัวของเขา ชางมินยื่นมือมารอให้เขาจับ แจจุงมองภาพนั้นอย่างหวั่นใจเมื่อเห็นสีหน้าของพี่ยุนโฮที่ดูไม่พอใจเอามาก แต่สุดท้ายยุนโฮก็ส่งมือมาตอบรับแต่โดยดี แม้ใจจริงแทบอยากจะหักหน้าไอ้หน้าอ่อนนี่แทบแย่
“สวัสดีครับ ผมชองยุนโฮ เป็นพี่รหัสของแจจุง ส่วนเด็กคนนี้ลูกชายผมเอง แกชื่อชองยูกึน” ยุนโฮแนะนำตัวพลางอุ้มยูกึนขึ้นมาแนบอก
“ยูกึน ทักทายพี่ชางมินสิลูก” ยุนโฮบอกลูก แม้ว่าเขาจะไม่ชอบขี้หน้าชิมชางมินเท่าไร แต่เขาจะไม่ยอมให้ใครมองลูกชายเขาเป็นเด็กมือแข็งเด็ดขาด
“สวัสดีฮะ” ยูกึนทักทายตามคำของผู้เป็นพ่อ แต่มือไม้ก็ตรงไปหาทางแจจุงเพียงอย่างเดียว
“คิดถึงอาแจจุงเหรอลูก หื้ม”
“ให้แจจุงอุ้มฮะ แจจุงอุ้มยูกึน” หนูน้อยอ้อน ส่วนแจจุงที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มหวานตรงเข้ามารับเจ้าหนูน้อยไปไว้กับตัว ยูกึนยิ้มอย่างพอใจยิ่งกว่าถูกคุณพ่ออุ้ม
“พี่ไปนั่งพักก่อนดีกว่า เดี๋ยวผมพาไปที่โต๊ะ” แจจุงเอ่ย
tbc.





