วันเสาร์ที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2559

[FICTION] REWIND {YUNJAE} ; 04


- 04 -



ไออุ่นบางอย่างที่โอบล้อมร่างกายเอาไว้ทำให้แจจุงเปิดตาขึ้นมาจากนิทราแสนหวานที่แจจุงรู้สึกโหยหามันมาโดยตลอด แก้วตาใสมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นแรงขึ้นแรงขึ้นในทุกขณะ ความรู้สึกหลากหลายแผ่ซ่านไปทั่วทั้งกาย ทั้งดีใจ ทั้งอบอุ่นใจ ทว่าก็กลับรู้สึกผิดกับใครอีกคนที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วยเหลือเกิน แจจุงหลับตาลงอีกครั้งพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดราวกับจะกอบโกยช่วงเวลาแห่งความสุขนี้ไว้ แจจุงควรหยุดทุกอย่างได้แล้ว เขาควรหยุดความรู้สึกที่มีต่อชองยุนโฮได้แล้ว แจจุงควรรู้สึกตัวและยอมรับความเป็นจริงได้แล้วว่าเขาไม่ควรปล่อยตัวปล่อยใจไปกับรุ่นพี่คนนี้อีกแล้ว แจจุงมีชางมินแล้ว

ตากลมลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเตือนตัวเองว่าควรหยุดทุกอย่างไว้แค่ตรงนี้ มือขาวจับแขนยาวที่โอบร่างของตัวเองออก ร่างเล็กขยับตัวออกห่าง ทว่ายังไม่ทันได้ทำอะไรไปมากกว่านั้นคนที่เหมือนหลับอยู่ก็ดึงแจจุงเข้าหาอีกรอบ ตาคมดุจเหยี่ยวมองแจจุงนิ่งงัน แววตาของพี่ยุนโฮไม่เหมือนคนเพิ่งตื่นเลยสักนิด

“พี่ยุนโฮ ปล่อยผมนะ” แจจุงขืนตัว แต่นั่นกลับไม่เป็นผลเลย

“จะไปไหน ทำไมต้องปล่อย”

“ผมจะกลับบ้าน ปล่อยเร็ว” แจจุงพยายามแกะมือใหญ่ที่แข็งดังคีมเหล็กออกจากเอว แต่มันก็ไม่สำเร็จเลย พี่ยุนโฮเป็นอะไรไปนะ

“ไม่ปล่อย นายนั่นแหละ หัดอยู่นิ่งๆ ซะบ้าง” ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแจจุงต้องหยุดทุกการกระทำเพียงแค่คำพูดประโยคเดียวของพี่ยุนโฮ แจจุงยอมนอนนิ่งๆ เป็นตุ๊กตาให้ยุนโฮกอดอย่างไม่ปริปากบ่นออกมาอีก

“นายเห็นพี่เป็นอะไร ทำไมนึกอยากมาก็มา พอนึกอยากจะไปก็ไป คิดว่าพี่ไม่มีหัวใจเหรอ” ยุนโฮเสียงสั่น เขากอดแจจุงแน่นขึ้นราวกับกลัวแจจุงจะหนีไป

“ผมเปล่า”

“พี่ไม่เคยเข้าใจนายเลยว่านายกำลังคิดอะไรอยู่ ทุกครั้งที่พี่มองตานาย พี่สับสนทุกครั้ง มันเหมือนกับว่าพี่รู้ว่านายคิดอะไร แต่คำพูดของนายมันกลับสวนทางกันตลอด แววตาของนาย คำพูดของนาย การกระทำขางนาย…ทำไมล่ะแจจุง ทำไมมันถึงไม่ตรงกันเลยสักอย่าง”

ยุนโฮตัดพ้อราวกับคนสิ้นแรงและหมดหวัง จริงอยู่…วันนี้เขาอาจสิ้นแรง แต่เขายังไม่หมดหวัง และถ้าเขาไม่พูดออกมาตรงๆ แบบนี้ ชาตินี้ยุนโฮคงไม่รู้แน่ว่าแจจุงคิดกับเขาอย่างไร

“พี่พูดอะไร ผมไม่เข้าใจ” แจจุงทำเป็นไม่รู้ ไม่เข้าใจ แจจุงไม่อยากเข้าใจเลย ไม่อยากเลยสักนิดเดียว

“แจจุง…” ยุนโฮถอนหายใจ เขาปล่อยแจจุงออกจากอ้อมกอด คนทั้งคู่นอนหันหน้าเข้ากัน แววตาของทั้งคู่สะท้อนความรู้สึกออกมามากมาย ยิ่งยุนโฮเห็นดวงตาของแจจุงเขาก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดตามคนคนนี้ไปด้วย แจจุงดูทรมานเหลือเกิน แก้วตาใสที่แดงก่ำราวกับกำลังพยายามกลั้นอะไรบางอย่างอยู่ยิ่งที่ให้เขาอยากคลายมัน ยุนโฮจะช่วยให้แจจุงปล่อยสิ่งนั้นออกมา

ในขณะที่แววตาของแจจุงดูอัดอั้นทรมานกับความรู้สึก แววตาของชองยุนโฮกลับสะท้อนภาพของคิมแจจุงเพียงคนเดียว ยุนโฮไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาแจจุงก็รู้ว่าเขาต้องการจะสื่ออะไร แต่ดูสภาพแจจุงในตอนนี้สิ เขาทำอะไรได้บ้าง แจจุงคิดเอาไว้แล้วว่าเขาควรจะหยุดทุกอย่างเสียที แค่นี้เขาก็รู้สึกผิดกับชางมินจะแย่แล้ว

“ผมรู้ ผมรู้มาตลอดว่าพี่คิดยังไงกับผม ผมรู้” แจจุงกัดริมฝีปากอย่างคนฝืนใจพูด “แต่ผมทำอะไรไม่ได้ ผมทำได้แค่พูดว่าผมรักพี่แบบพี่ชายคนหนึ่ง ผมพยายามทำเป็นไม่รู้ พยายามทำเหมือนกับว่าความรู้สึกที่พี่มีให้ผมมาตลอดมันคือความรักของพี่ชายคนหนึ่ง ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ผมก็ยังยืนยันที่จะทำแบบนี้อยู่ ผมรักพี่..แบบพี่ชาย”

แจจุงไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาต้องทำให้เรื่องมันยุ่งยากวุ่นวายขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่แจจุงพูดตรงกับชองยุนโฮมากที่สุด นี่เป็นครั้งแรกที่แจจุงพูดออกมาตรงๆ ว่าเขารู้มาตลอดกับความรู้สึกลึกซึ้งของชองยุนโฮ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นเขากลับยังคงโกหกความรู้สึกของตัวเองอยู่ดี แจจุงพูดความจริงไม่ได้ว่าเขารักพี่ยุนโฮ รักมาก รักมาโดยตลอด แจจุงรักพี่ยุนโฮมานาน รักตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน แต่แจจุงพูดแบบนั้นไม่ได้

“ต่อให้นายจะรู้แบบนั้นแต่นายก็ไม่เคยคิดที่จะมองพี่ให้มากกว่าพี่ชายเลยเหรอ” ยุนโฮถามเสียงสั่น ในขณะที่แจจุงน้ำตาไหลอาบแก้มอย่างสุดกลั้นแล้ว

“ผมขอโทษ แต่ผมก็ไม่อยากเสียพี่ไป ผ..ผมมันเห็นแก่ตัว ผมขอโทษ ฮือ”

ยุนโฮไม่เคยคิดเลยว่าการที่เรากลับมาเจอกันมันจะทำให้พวกเขาปวดใจได้ขนาดนี้ ยุนโฮเคยคิดเอาไว้ว่าถ้าครั้งนี้แจจุงยังไม่มีใคร เขาจะไม่ลีลาเหมือนหลายปีก่อนอีกแล้ว ยุนโฮจะไม่ชักช้าแล้วรอให้แจจุงหลุดมือไปเหมือนอย่างที่ผ่านมาอีก แต่นี่อะไร สิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้คืออะไร ในขณะที่เขากำลังพยายามฝ่ากองกำแพงในใจของแจจุงอยู่นั้น แจจุงกลับปฏิเสธแล้วพังทุกอย่างลงอย่างไม่ใยดีหัวใจของเขา คำพูดของแจจุง แววตาของแจจุง การกระทำของแจจุงมันไม่เคยไปทางเดียวกันเลย

“ผมขอโทษที่รับหัวใจของพี่ไม่ได้ พี่ก็รู้ว่าตอนนี้ผมมีแฟนแล้ว ผมรักพี่แบบนั้นไม่ได้หรอก” แจจุงตัดบทลุกหนีออกไปจากห้อง ทิ้งให้อีกคนนอนนิ่งพร้อมกับคำพูดแสนใจร้ายที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวตลอดเวลา

ยุนโฮเคว้งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ยุนโฮมองตาแจจุงแล้ว แววตาของแจจุงมองมาที่เขาช่างเจ็บปวดเหลือเกิน แจจุงอึดอัดราวกับคนหายใจไม่ออก แววตาที่แจจุงมองมาที่เขามันดูเจ็บปวดเหลือเกิน อะไรบางอย่างร้องบอกยุนโฮว่าสิ่งที่แจจุงพูดคือเรื่องโกหก แจจุงกำลังฝืนความจริงอยู่ด้วยเหตุผลเดียวคือชิมชางมิน

มือขาววักน้ำในอ่างใส่หน้าอยู่หลายทีเพื่อล้างคราบน้ำตาให้จางหายไป หยดน้ำตามากมายเจือจางไปกับมวลน้ำที่ชะล้าง แจจุงจ้องมองตัวเองในกระจกอย่างครุ่นคิด

แจจุงผิดเอง เขาผิดเองทั้งหมดที่กลับมาหาพี่ยุนโฮ ถ้าคืนนั้นแจจุงไม่ก้าวเข้ามาที่นี่ ถ้าคืนนั้นแจจุงเลือกที่จะข่มตานอนแล้วทำเป็นไม่รับสายนั้นของชองยุนโฮเรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้ แต่แจจุงทำไม่ได้ ถึงแม้แจจุงจะไม่ได้บันทึกหมายเลขสิบหลักพวกนั้นไว้ในเครื่อง แต่เขาก็จำได้ว่าเบอร์ฯ นั้นเป็นของใคร ต่อให้พี่ยุนโฮจะเปลี่ยนมันสักร้อยเบอร์ฯ แจจุงก็จำได้

เพราะแจจุงห้ามใจตัวเองไม่ได้ เขาจึงฝ่าความหนาวเหน็บของอากาศมาหาที่อบอุ่นแห่งนี้ เพียงเพราะที่ผ่านมาหัวใจของเขาเหนื่อยล้าเต็มที มันขาดความอบอุ่นจากคนคนนี้มาโดยตลอด แจจุงไม่อาจฝืนความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้ได้อีก

ช่วงเวลาที่พวกเขาได้กลับมาเจอกันอีกครั้งเป็นเหมือนความฝันที่แจจุงไม่คาดคิดมาก่อนว่าเราจะได้กลับมายิ้มให้กันอีก แจจุงมีความสุขและอยากเก็บเวลาอันมีค่าเหล่านี้ไว้ตลอดไป แจจุงไม่อยากให้ทุกอย่างสลายไป ไม่อยากให้พี่ยุนโฮหายไป อยากให้เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป ต่อให้ต้องเป็นแค่พี่น้องกันแบบนี้ทั้งชีวิตแจจุงก็ดีใจ แต่ตอนนี้เขาควรต้องตื่นได้แล้ว ความฝัน อย่างไรก็เป็นความฝัน มันไม่มีวันเป็นจริงได้เลย

ขาเล็กก้าวออกมาจากห้องน้ำ ชองยุนโฮยืนรออยู่ก่อนแล้ว แต่แจจุงไม่สนใจ ขาเล็กเดินไปหยิบกระเป๋าเงินกับเสื้อโค้ทมาถือไว้เตรียมจะกลับบ้าน แรงฉุดรั้งจากด้านหลังดึงให้แจจุงกลับเข้ามาแนบชิดกับแผ่นอกกว้าง แขนเรียวโอบรัดแจจุงแน่น

“อย่าไปนะ”

“…….”

“อย่าหายไปอีก อย่าทิ้งพี่ไป พี่ขอร้อง” เสียงทุ้มเอ่ยข้างใบหูในขณะที่น้ำอุ่นๆ กำลังไหลลงมาอย่างเจ็บปวด เขาไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว ไม่รู้จะรั้งแจจุงไว้อย่างไรแล้ว ทางเดียวและทางสุดท้ายที่ยุนโฮคิดออกคือการรั้งแจจุงไว้แบบนี้

แจจุงน้ำตาไหลรินอีกหนเมื่อรับรู้ได้ว่าคนที่กำลังกอดตนแน่นกำลังร้องไห้อยู่ มือเล็กกำแน่นอย่างทรมาน

“พี่ขาดนายไม่ได้แล้วแจจุง พี่อยู่ไม่ได้อีกแล้วถ้าไม่มีนาย พี่..พี่รักนาย รักนายมากจริงๆ”

“พี่ยุนโฮ..”

“นายจะรักพี่แบบไหนก็ได้ พี่ยอมทั้งนั้น แต่พี่ขออย่างเดียว..อย่าทิ้งพี่ไปนะ”

ยุนโฮหมุนร่างเล็กให้หันมาก่อนจะจ้องมองใบหน้างดงามนั้นด้วยความรักทั้งหมดที่เขามี แจจุงร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุดจนเขาอดห่วงไม่ได้ หน้าผากของพวกเขาชนกัน ต่างคนต่างร้องไห้ออกมาอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี น้ำตาและถ้อยคำวอนขอยังคงดังให้ได้ยินไม่ขาด ราวกับกลัวว่าแจจุงจะไม่ยอมรับ กลัวแจจุงจะทิ้งกันไป

“อย่าทิ้งพี่ไปนะ..นะแจจุง” ริมฝีปากหยักคลอเคลียข้างแก้มใส ก่อนที่เขาจะติดสินใจช่วงชิงความหวานในทันที นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตัดสินใจจูบแจจุง ไม่ใช่เพราะรอวันนี้มานานแต่ยุนโฮคิดอะไรไม่ออกแล้วจริงๆ เขาแค่อยากให้แจจุงอยู่กับเขา อยากให้แจจุงไม่ทิ้งเขาไป จูบนี้เท่ากับเป็นคำอ้อนวอนของเขา

ริมฝีปากหยักดูดดึงริมฝีปากนุ่มของแจจุง หยดน้ำตาของพวกเขาผสมกันอยู่ในโพรงปากราวกับยุนโฮและแจจุงกำลังแลกเปลี่ยนความขมขื่นซึ่งกันและกันอยู่ ความรักที่เจ็บปวดทดแทนด้วยจูบจูบนี้ที่เยียวยาในหลายสิ่ง มือเล็กกำเสื้อของยุนโฮแน่นในขณะที่ริมฝีปากก็ขยับตอบอย่างไม่ประสาแม้ว่าแข้งขาจะอ่อนแรงจนแทบทรงตัวไม่ไหว แต่อ้อมแขนแข็งแรงก็ช่วยพยุงเอาไว้ไม่ให้แจจุงล้มลง

จูบแรกของพวกที่เกิดขึ้นจากความเสียใจแปรเปลี่ยนเป็นจูบที่เต็มไปด้วยความโหยหาและความต้องการ ความมืดดำในจิตใจกำลังเข้าครอบงำหัวใจมากขึ้นทุกที ขณะเดียวกันแจจุงก็แทบขาดใจตายกับจูบครั้งนี้

“พี่รักนาย” คล้ายกับอ่านใจออก ยุนโฮละจูบเมื่อคิดว่าเขาไม่ควรเอาเปรียบแจจุงไปมากกว่านี้ และไม่ลืมที่จะกระซิบบอกรักให้แจจุงได้ยินอีกครั้ง

ร่างเล็กกอบโกยอากาศเข้าปอด สองแก้มขาวแดงจัดอย่างปกปิดไม่ได้ แจจุงหลุบตาต่ำเมื่อรู้ตัวว่าเผลอปล่อยใจไปกับคนคนนี้อีกครั้งแล้ว ไม่แน่ว่าคราวนี้พี่ยุนโฮอาจจะรู้แล้วก็ได้ว่าแจจุงรู้สึกอย่างไรกับเขา

“ผมกลับก่อนนะ” แจจุงหันหลัง ในขณะที่ยุนโฮได้แต่มองแผ่นหลังนั้นอย่างเจ็บปวดเมื่อคำว่ารักของเขาไม่อาจรั้งแจจุงไว้ได้เลย

ทว่า

ฝ่าเท้าเล็กชะงักในขณะที่กำลังหมุนลูกบิดประตู ยุนโฮมองภาพนั้นอย่างปวดหัวใจ

“ไว้เจอกันใหม่นะ”

แผ่นหลังบอบบางของแจจุงหายไปแล้วพร้อมกับทั้งห้องที่เงียบสนิท ความรู้สึกมากมายประดังประเดเข้ามาไม่หยุดหย่อน ทว่าบนริมฝีปากหยักกลับมีรอยยิ้มเล็กผุดขึ้นมาท่ามกลางความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นเพียงไม่กี่นาทีแต่กลับไม่เลวร้ายนักในความรู้สึก ประโยคสุดท้ายที่แจจุงตัดสินใจพูดออกมาก่อนไปคือยาสมานแผลชั้นดีที่เยียวยารักษาหัวใจของเขาให้หายเจ็บโดยฉับพลัน วินาทีนั้นยุนโฮรู้แล้วว่าคำขอร้องของเขาไม่สูญเปล่าเลยสักนิดเดียว





--------------------------------------





แจจุงกลับมาถึงอพาร์ทเม้นได้หลายชั่วโมงแล้ว ทว่าความรู้สึกมากมายที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้กับพี่ยุนโฮยังติดอยู่ในใจไม่จางหาย ทั้งสัมผัสแสนอุ่นจากอ้อมกอดของพี่ยุนโฮ จูบแรกระหว่างเราที่แสนเศร้าแต่ก็ทำให้แจจุงหวั่นไหวไปกับมันอย่างน่าตกใจยังคงติดอยู่บนริมฝีปาก นิ้วชี้แตะริมฝีปากของตัวเองอย่างขบคิดกับเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นว่าเขาควรจะทำอย่างไรต่อไปดี

หากจะมีใครสักคนหนึ่งที่ผิด แจจุงคิดทบทวนดีแล้วว่าคนคนนั้นควรเป็นแจจุง แจจุงคือคนที่ผิด ถ้าแจจุงไม่รับสายพี่ยุนโฮแล้วปล่อยให้เราต่างคนต่างใช้ชีวิตต่อไปแบบเดิม เรื่องก็คงไม่เดินมาจนถึงจุดนี้ เราจะยังเป็นพี่น้องกันต่อไปแม้จะไม่ได้พบเจอกัน แต่แจจุงก็สุขใจ ทว่าตอนนี้ทุกอย่างมันไม่ได้เป็นแบบนั้นแล้ว เป็นเพราะแจจุงห้ามใจตัวเองไม่ได้ ทั้งที่ครั้งก่อนหน้านี้ที่ได้เจอกันเขาควรจะรู้จักอิ่มพอ แต่มันกลับมีครั้งที่สอง ที่นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงในหลายๆ สิ่ง และแจจุงรู้ดีว่าเราเดินทางมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับไปได้แล้ว

แจจุงรู้แก่ใจดีว่าไม่มีทางเลิกรักชองยุนโฮได้เลย เพราะแบบนี้แจจุงถึงทำใจทิ้งพี่ยุนโฮไม่ลง

คำพูดสุดท้ายก่อนจากมาคือคำตอบทั้งหมดว่าแจจุงไม่เคยคิดจะทิ้งพี่ยุนโฮเลย

และเพราะเรื่องราวดำเนินมาถึงจุดนี้แล้ว แจจุงถึงได้เริ่มคิดหนักมากกว่าเดิมว่าเขาควรจะทำอย่างไรต่อไปดีกับความสัมพันธ์ของพวกเขา ความสัมพันธ์ที่ไม่บริสุทธิ์ใจมาตั้งแต่ต้น คำว่าพี่น้องเป็นแค่เพียงเรื่องบังหน้า เป็นแค่ข้ออ้างที่เราใช้เพื่อให้อยู่ใกล้กัน ไม่ใช่แค่พี่ยุนโฮ แต่แจจุงก็เป็นแบบนั้นด้วย ถ้าตอนนี้แจจุงยังไม่ตกปากรับคำคบหากับชางมิน เขาสาบานว่าเขาจะไม่ทุกข์ใจแบบนี้เลย

“สวัสดีตอนสายครับผม”

เสียงทักทายของชิมชางมินดังมาให้ได้ยินพร้อมกับสูงโปร่งที่ในมือมีถุงข้าวของเต็มไปหมด เด็กหนุ่มฉีกยิ้มกว้างส่งมาให้แจจุงที่มองเขาอย่างประหลาดใจ

“ชางมิน..”

“อะไรกันครับ ทำไมมองผมแบบนั้นล่ะ” ชางมินถามในขณะที่เดินต่อไปยังห้องครัวเพื่อจัดของที่ซื้อมา แจจุงเดินตามเข้าไปในครัวเพื่อช่วยจัดของ

“พี่แค่ตกใจน่ะ ปกติตอนนี้นายต้องไปทำงานแล้วไม่ใช่เหรอ” แจจุงบอกแบบนั้น แต่เขาก็ตกใจจริงๆ ที่เห็นชางมินมาหากันในเวลานี้ ซึ่งมันไม่น่าใช่เวลาที่ชางมินจะมาหาเขาได้เลยนะ

“ก็ใช่ครับ ปกติก็เป็นแบบนั้น” เด็กหนุ่มหันมายืนยิ้มแฉ่งให้พี่แจจุงของเขาหลังจากที่นำของใส่ตู้เย็นจนครบ “แต่ผมว่าวันนี้ผมไม่ปกติเท่าไร”

เด็กหนุ่มบอกแบบนั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จุดอยู่ที่มุมปากก่อนชางมินจะตรงเข้ามากอดเอวแจจุงเอาไว้จากทางด้านหลังอย่างแสนรัก โดยไม่ลืมขโมยหอมแก้มจากคนน่ารักให้หายคิดถึง

“นี่! ทะลึ่งใหญ่แล้วนะชางมิน อื้อ” แจจุงเอียงคอหนีเมื่อชางมินไม่ยอมหยุดขโมยจุ๊บแก้มเขาง่ายๆ สัมผัสจั๊กจี้คลอเคลียอยู่ข้างแก้มจนเขาต้องหยีตา ดูน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกนในความรู้สึกของชางมิน

“ทะลึ่งที่ไหนกัน ผมแค่หอมแก้มเองนะ”

“ก็นั่นแหละ เขาเรียกทะลึ่ง” แจจุงค้อนใส่ แต่ชางมินกลับยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

“ผมยอมรับก็ได้ว่าทะลึ่ง แต่พี่ไม่อยากรู้แล้วเหรอว่าทำไมวันนี้ผมไม่ไปทำงาน” คางเรียวเกยอยู่ที่ไหล่บาง ชางมินกระชับกอดพี่แจจุงให้แน่นขึ้น ทำไมวันนี้เขาคิดถึงพี่แจจุงได้ขนาดนี้นะ

“นั่นสิ แล้วตกลงทำไมวันนี้ไม่ไปทำงานล่ะ หื้ม” แจจุงช้อนตามองเด็กหนุ่มเพื่อรอคำตอบ

“วันนี้ผมรู้สึกแปลกยังไงก็ไม่รู้ แบบว่า..ผมคิดถึงพี่มากกว่าปกติ ผมอยากเจอพี่ อยากอยู่กับพี่ทั้งวันเลย ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน”

ทั้งที่ควรจะดีใจหรืออมยิ้มออกมาอย่างมีความสุขที่ได้ยินคนรักพูดแบบนี้ แต่คิมแจจุงกลับยิ้มไม่ออกเลยสักนิดเดียว แววตาของแจจุงหม่นแสงลงเมื่อได้ฟังชางมินพูดจบ ความรู้สึกผิดเข้ามาแทนที่ทันทีที่ได้รับรู้ ไม่เอาน่าคิมแจจุง นายควรจะดีใจสิ

“ผมรู้สึกว่าถ้าวันนี้ไม่ได้อยู่กับพี่ ผมอาจจะไม่ได้เจอพี่ไปอีกหลายวันเลยก็ได้ ทั้งที่จริงๆ เราก็เจอกันออกบ่อย แต่ทำไมผมรู้สึกแบบนั้นได้ก็ไม่รู้” ชางมินเอ่ยข้างแก้มขาว วงแขนแกร่งยังโอบกอดร่างเล็กของพี่แจจุงไม่คิดปล่อย ชางมินชอบกอดแจจุงจากทางด้านหลังเพราะแจจุงตัวเล็กกว่าเขามาก พอได้กอดร่างนุ่มนี้แล้วก็ยิ่งรู้สึกว่าอยากปกป้องและดูแลเข้าไปใหญ่

“คิดมากน่า พี่จะไปไหนได้ล่ะ”

“ก็นั่นน่ะสิ พี่ก็อยู่อย่างนี้ทุกวัน ทำไมผมคิดไปได้ขนาดนั้นก็ไม่รู้” ชางมินหลุดยิ้มกับความคิดมากของตัวเอง จริงของพี่แจจุง เขาคิดมากเกินไป พี่แจจุงจะไปไหนล่ะ ก็พี่แจจุงยังอยู่ให้เขากอดอยู่เลยนี่นา

“พี่ว่านายทำงานน้อยไปหรือเปล่า ถึงได้มีเวลามาคิดอะไรไร้สาระแบบนี้เนี่ย” แจจุงหันมากอดอกมองเด็กหนุ่มอย่างไม่ไว้ใจคล้ายกับคุณแม่กำลังจับผิดลูกชายเสียมากกว่า

“อะไรกัน ผมตั้งใจทำงานจะตาย”

“ใช่เหรอ คนตั้งใจทำงานเขามายืนทำอะไรตรงนี้ฮะ สายป่านนี้แล้วเขาก็ต้องทำงานแล้วสิ” นิ้วชี้น่ารักจิ้มลงที่อกกว้างอย่างหมั่นไส้ เด็กหนุ่มยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

“ถ้าพี่จะไล่ให้ผมไปทำงานละก็ ผมไม่ไปนะ เพราะผมโทรลางานแล้วเรียบร้อย”

“นิสัยไม่ดีเลยนะชางมิน อย่าทำแบบนี้บ่อยนะรู้มั้ย ทำบ่อยเข้าจะติดเป็นนิสัย มันไม่ดี”

คนสวยๆ บนโลกใบนี้มีเยอะแยะเต็มไปหมด แต่ก็มีไม่กี่คนที่ดึงดูดชางมินได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ทว่าก็น่าแปลกนักที่คนสวยเหล่านั้นทำให้เขาสนใจได้ไม่นาน สายตาของเขาก็ไม่ได้มองพวกเธออีก ผิดกับคิมแจจุงหรือพี่แจจุงของเขา เพราะพี่แจจุงดึงดูดเขาตั้งแต่แรกเจอ ทำให้เขาหลงรักได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พูดคุย แม้ว่าการคุยกันครั้งแรกนั้นจะเป็นแค่การทักทายกันตามมารยาทก็ตาม แต่ชางมินกลับรู้สึกว่าคนคนนี้มีอะไรดึงดูดเขาได้ดีเหลือเกิน ทุกท่วงท่า ทุกการกระทำของพี่แจจุงทำให้ชางมินต้องคอยจ้องมองอยู่เสมอ หลายครั้งที่แอบมองจนทำให้พี่แจจุงหลุดยิ้มออกมา และแน่นอนว่านั่นยิ่งทำให้เขาตกหลุมรักคนคนนี้อย่างบ้าคลั่ง ใครจะบอกว่าเขาบ้า หรือเป็นคนประหลาดที่ไปหลงรักผู้ชายด้วยกัน เขาก็ไม่สนใจหรอก คนพวกนั้นไม่รู้เสียหน่อยว่าพี่แจจุงสวยแค่ไหน พี่แจจุงน่ารักแค่ไหน แต่ชิมชางมินรับรองเลยว่าถ้าคนพวกนั้นรู้จักพี่แจจุง พวกเขาจะต้องตกหลุมรักพี่แจจุงเหมือนกับชางมินแน่นอน

พอคิดมาถึงตรงนี้แล้วก็ไม่ชอบใจเท่าไรเลยที่จะมีคนมากมายมาชอบพี่แจจุง ลูกค้าประจำหลายคนที่มาทานอาหารที่ร้านก็ล้วนแล้วแต่ติดใจความน่ารักและเป็นกันเองของพี่แจจุงกันทั้งนั้น นั่นทำให้ร้านอาหารของแจจุงที่มีชางมินเป็นหุ้นส่วนด้วยกลายเป็นที่รู้จักอย่างรวดเร็ว

“ชางมิน เวลาที่ร่อนแป้งน่ะ นายต้องระวังเป็นพิเศษนะรู้มั้ย”

“เอ่อ ครับ” ชางมินดึงสติกลับมาเมื่อเขาเผลอคิดออกนอกทะเลไปไกลจนทำให้แป้งสีขาวในมือกระฉอกออกจนฟุ้งไปทั่ว เดือดร้อนคิมแจจุงต้องเข้ามาช่วยอีกแรง

“พี่บอกแล้วว่าจะทำเองก็ไม่ฟัง เห็นมั้ย พอถึงมือนายแล้วเป็นไง ครัวเละเลย” แจจุงบ่นอย่างไม่จริงจัง มือก็ยังกวาดเศษแป้งลงถังขยะใบเล็กด้วยรอยยิ้มน่ารัก ชางมินรู้ดีว่าแฟนของเขาก็ขี้บ่นไม่น้อยเหมือนกัน แต่เขาก็ชอบที่พี่แจจุงเป็นแบบนี้ เวลาพี่แจจุงบ่นแล้วจะน่ารักกว่าเดิมตั้งสิบเท่า ชางมินชอบมองปากพี่แจจุงเวลาบ่นที่สุดแล้ว เพราะเห็นแล้วอยากจะดึงมาจูบให้หายหมั่นเขี้ยวสักที

“ขอสัญญาด้วยเกียรติของลูกเสือเลยครับว่าคราวหน้าจะไม่เป็นแบบนี้อีก” เด็กหนุ่มชูนิ้วสามนิ้วขึ้นเป็นการยืนยัน แต่คนแก่กว่ากลับส่ายหน้าไปยิ้มไปอย่างเอ็นดู

“ไม่ต้องมาสัญญาเลย ต่อไปพี่ไม่ให้นายช่วยแล้ว รอกินอย่างเดียวก็พอ”

แล้วพี่แจจุงก็หันกลับไปสนใจการร่อนแป้งของตัวเองต่อ ทิ้งให้คนที่ลางานเพื่อมาอยู่กับคนรักต้องยืนมองอย่างเป็นสุขใจเมื่อได้มีคนคนนี้อยู่ใกล้ๆ

“ตอนนี้พี่เริ่มรักผมบ้างหรือยังนะ อยากรู้จัง”





--------------------------------------





วันนี้เป็นวันศุกร์ที่ลูกค้าเยอะมากเป็นพิเศษด้วยเพราะใกล้สิ้นเดือนแล้ว แถมวันนี้แจจุงยังโพสต์ในเพจเฟซบุ๊คของร้านอีกว่าจะเข้ามาที่ร้าน นั่นจึงเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ลูกค้าหนุ่มๆ พากันหลั่งไหลมาอุดหนุนตั้งแต่เช้าเพื่อหวังจะได้รับบริการดีๆ จากคุณคิมเจ้าของร้าน

ผ้ากันเปื้อนลายลูกหมูสามตัวสีชมพูถูกคนน่ารักสวมใส่ทุกครั้งเมื่อต้องมาช่วยงานในครัว เสียงตะหลิวกระทบกับกระทะดังก้องไม่ขาด ในขณะที่แจจุงกลายมาเป็นเด็กเสิร์ฟชั่วคราวเมื่องานในครัวมีพนักงานมาเข้ากะครบจนหมดแล้ว แจจุงวางอาหารมากมายที่ทยอยออกมาตามออเดอร์อย่างรู้งาน ก่อนจะเดินนำอาหารมาจัดเสิร์ฟให้ลูกค้าด้วยใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม แจจุงรักในสิ่งที่ทำมาก เพราะร้านนี้เป็นความฝันของแจจุงมาตั้งแต่เด็กแล้ว เขาฝันว่าอยากจะมีร้านอาหารเป็นของตัวเอง การได้ทำอาหารอร่อยๆ ให้คนอื่นทานเป็นอะไรที่เยี่ยมยอดเหลือเกินในความรู้สึก ไม่น่าเชื่อเลยว่าความฝันวัยเด็กของแจจุงจะกลายเป็นจริงได้

“เหนื่อยมั้ยคะพี่แจจุง” โอโชริมเดินเข้ามาทักทายเจ้าของร้านคนสวยที่มีเม็ดเหงื่อซึมตามไรผม แม้ว่าอากาศข้างนอกจะหนาวไม่น้อยเลยก็ตาม

“นิดหน่อยน่ะ แล้วโชริมล่ะเหนื่อยมั้ย”

“หนูไม่เหนื่อยหรอกค่ะ เห็นคนมาอุดหนุนร้านเราเยอะๆ แบบนี้ดีจะตายไป พี่แจจุงจะได้เพิ่มเงินเดือนให้หนูไงคะ” เด็กสาววัยสิบแปดเอ่ยอย่างมีความสุข โชริมปลื้มพี่แจจุงมาก คนอะไรไม่รู้ ทำอะไรก็ดีไปหมด เธออยากเก่งแบบนี้บ้าง

“ได้เลย แต่อย่ามาบ่นทีหลังว่าเหนื่อยแล้วกันนะ”

“อุ๊ย นั่นพี่ชางมินมาแล้วนี่คะ” โชริมชี้มือไปทางประตูร้านที่ถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับชิมชางมิน ชายหนุ่มส่งยิ้มมาให้แจจุงแต่ไกล
“พี่ชางมินสวัสดีค่ะ” เด็กสาวทักทายแฟนของพี่แจจุงด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะขอตัวกลับไปทำงานของตัวเองต่อ ปล่อยให้สองคนเขาจู๋จี๋กันตามประสา

“พี่เงื่อออกเต็มเลย” ชางมินไม่ได้เอ่ยทักทายอะไร ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าใสมีเม็ดเหงื่อซึมออกมาก็รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนขึ้นมาเช็ดให้ทันที แจจุงยิ้มแหยเมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมา แต่ชางมินก็เป็นแบบนี้ เขามักจะดูแลแจจุงอย่างดีเสมอแม้ว่าที่ตรงนั้นจะไม่ได้มีแค่เขาสองคนก็ตาม

ชางมินอมยิ้มบางเมื่อเห็นพี่แจจุงยืนตัวเกร็งให้เขาเช็ดเหงื่อให้ เขารู้ว่าพี่แจจุงจะชอบเขินอายทุกครั้งที่เขาแสดงความห่วงใยในที่สาธารณะ แต่นั่นก็เพราะว่าชางมินไม่เคยคิดอายเลยที่จะดูแลพี่แจจุงอย่างเปิดเผย ก็เขาเป็นแฟนพี่แจจุงนี่นา ถ้าไม่ให้ดูแลแฟนตัวเองแล้วชางมินจะไปดูแลใครได้ล่ะ

ภาพของคิมแจจุง เจ้าของร้านคนสวยที่ถูกชิมชางมินที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีอยู่ในสายตาของชองยุนโฮทั้งหมด ชายหนุ่มปล่อยลูกชายตัวเล็กลงก่อนที่ชองยูกึนจะวิ่งตรงไปยังแจจุงที่ยืนอยู่กับชิมชางมิน หนูน้อยวิ่งไปหัวเราะคิกคักไปเมื่อเห็นคุณอาแจจุงอยู่ตรงหน้า มือเล็กกระตุกชายผ้ากันเปื้อนนั้นด้วยความดีใจจนแจจุงต้องเบนสายตามามอง ใบหน้าน่ารักฉีกยิ้มกว้างเมื่อพบว่าเจ้าหนูที่เข้ามาหากันคือใคร

“ยูกึน~” แจจุงยิ้มดีใจพร้อมทั้งย่อตัวลงมาให้อยู่ในระดับเดียวกันกับเด็กน้อย คนสวยยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อเห็นหนูน้อยยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้า มือป้อมลูบหัวเล็กนั้นอย่างเอ็นดู

“ยูกึนมาหาแจจุงได้ยังไง ใครพามาครับ?”

“คุณพ่อ คุณพ่อพามาฮะ” ยูกึนยิ้มกว้างตอบพร้อมกับเงาของใครอีกคนที่ทาบทับเข้ามาใกล้ แก้วตาใสแหงนมองผู้มาใหม่ที่อยู่ในชุดสูทเรียบหรูแต่ดูหล่อเหลาเหลือเกิน

“สวัสดีคิมแจจุง”

“พี่…” แจจุงลุกขึ้นยืนเช่นเดิมพร้อมกับหัวใจดวงน้อยที่เต้นแรงเช่นเดียวกับเมื่อเช้า ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่เกิดขึ้นไหลวนเข้ามาตอกย้ำความรู้สึกที่แจจุงกลบซ่อนมันไว้ ความรู้สึกมากมายรุมเร้าเข้าหาจนแจจุงไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรดี ชางมินที่ยืนมองตั้งแต่ยูกึนวิ่งเข้ามามองแจจุงอย่างรอคอย

“เอ่อ..ชางมิน นี่พี่ยุนโฮ รุ่นพี่พี่เอง” สิ่งเดียวที่แจจุงพอจะคิดได้ในตอนนี้ก็คงเป็นการแนะนำชางมินให้พี่ยุนโฮรู้จัก แจจุงกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก พี่ยุนโฮจะเสียใจหรือเปล่านะที่เขาทำแบบนี้

“สวัสดีครับคุณยุนโฮ ผมชิมชางมิน เป็นแฟนพี่แจจุงครับ” ชางมินเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มจริงใจ ทว่าใครอีกคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามกันกับรู้สึกไม่ชอบใจเลยสักนิดเดียวกับคำแนะนำตัวของเขา ชางมินยื่นมือมารอให้เขาจับ แจจุงมองภาพนั้นอย่างหวั่นใจเมื่อเห็นสีหน้าของพี่ยุนโฮที่ดูไม่พอใจเอามาก แต่สุดท้ายยุนโฮก็ส่งมือมาตอบรับแต่โดยดี แม้ใจจริงแทบอยากจะหักหน้าไอ้หน้าอ่อนนี่แทบแย่

“สวัสดีครับ ผมชองยุนโฮ เป็นพี่รหัสของแจจุง ส่วนเด็กคนนี้ลูกชายผมเอง แกชื่อชองยูกึน” ยุนโฮแนะนำตัวพลางอุ้มยูกึนขึ้นมาแนบอก

“ยูกึน ทักทายพี่ชางมินสิลูก” ยุนโฮบอกลูก แม้ว่าเขาจะไม่ชอบขี้หน้าชิมชางมินเท่าไร แต่เขาจะไม่ยอมให้ใครมองลูกชายเขาเป็นเด็กมือแข็งเด็ดขาด

“สวัสดีฮะ” ยูกึนทักทายตามคำของผู้เป็นพ่อ แต่มือไม้ก็ตรงไปหาทางแจจุงเพียงอย่างเดียว

“คิดถึงอาแจจุงเหรอลูก หื้ม”

“ให้แจจุงอุ้มฮะ แจจุงอุ้มยูกึน” หนูน้อยอ้อน ส่วนแจจุงที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มหวานตรงเข้ามารับเจ้าหนูน้อยไปไว้กับตัว ยูกึนยิ้มอย่างพอใจยิ่งกว่าถูกคุณพ่ออุ้ม

“พี่ไปนั่งพักก่อนดีกว่า เดี๋ยวผมพาไปที่โต๊ะ” แจจุงเอ่ย



tbc.

[FICTION] REWIND {YUNJAE} ; 03




- 03 -



เวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าเดือนที่ยุนโฮและแจจุงไม่ได้พบกันอีก ไม่มีการติดต่อกันในช่องทางอื่นอีกเลยตลอดช่วงเดือนที่ผ่านมา ยุนโฮใช้เวลาช่วงปีใหม่ไปกับการดูแลลูกชายตัวน้อยของเขาพร้อมกับการตัดสินใจเกี่ยวกับเรื่องของพัคยูจินที่ปัญหาทั้งหมดยังไม่ถูกสะสางดีจนถึงตอนนี้ ดวงตาเรียวทอดมองออกไปด้านนอกที่เป็นวิวของกรุงโซลในช่วงบ่ายคล้อย ตึกรามมากมายหลากหลายรูปแบบตั้งตระหง่านประดับด้วยท้องฟ้าสีอ่อนที่มีก้อนเมฆปกคลุมอยู่เพียงนิด

เสียงประตูห้องถูกเคาะตามมารยามอยู่สองสามครั้งก็ถูกผู้มาใหม่เปิดเข้ามาทันที พัคยูชอนในชุดสูทสีดำสนิทเดินเข้ามาพร้อมกับวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะให้เพื่อนสนิทที่ใจลอยไปไหนต่อไหน เสียงกระแอมของยูชอนในขณะที่เจ้าตัวหย่อนกายนั่งลงกับเบาะหนังสีดำฝั่งตรงข้ามทำให้เจ้าของห้องหันมามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาไม่แปลกใจนัก

“คิดถึงแจจุงอยู่หรือไงวะ” ยูชอนเปิดประเด็นอย่างตรงไปตรงมา เพราะที่เขามาหายุนโฮในวันนี้ก็มาจากเรื่องของแจจุงโดยเฉพาะ

“ก็ใช่ แต่ก็คิดถึงเรื่องอื่นด้วย” ยุนโฮไม่คิดเถียง เขายอมรับเสมอว่าเขาคิดถึงแจจุง และนั่นยูชอนก็คงรู้ดีอยู่แล้ว

“เอาเถอะ ประวัติชิมชางมินที่มึงอยากได้อยู่ในซองนั่นแล้ว อยากรู้ก็เปิดอ่านดู” พูดจบ มือเรียวของเพื่อนรักก็เลื่อนมาหยิบซองสีน้ำตาลที่ด้านในบรรจุแผ่นกระดาษสีขาวที่ถูกเย็บติดกันหลายใบออกมาดู ภาพใบหน้าหล่อเหลาและประวัติของชิมชางมินถูกยุนโฮไล่อ่านทุกบรรทัดอย่างละเอียดถี่ถ้วน ตาเรียวดุจเหยี่ยวสบเข้ากับดวงตาของยูชอนที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะเป็นยูชอนที่หลุดยิ้มออกมา

“ชิมชางมิน ลูกชายคนเล็กของชิมคอร์ปที่คนเขาพูดกันให้หนาหูว่าหล่อหล่อหนา แต่ก็ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาจริงๆ เสียที ใครจะไปรู้ว่าที่จริงแล้วลูกชายคนเล็กของตระกูลชิมจะมาทำงานอยู่ในบริษัทขนาดกลางที่ไม่ได้มีอำนาจทางธุรกิจอะไรขนาดนั้น….ตอนที่กูรู้ กูก็ตกใจ”

“ถึงจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ กูก็ไม่คิดว่ามันสำคัญสักเท่าไร ที่กูอยากรู้จริงๆ ก็คือไอ้หมอนี่มันรักแจจุงจริงหรือเปล่ามากกว่า”

“ถ้าอยากรู้ข้อนี้ ทำไมมึงไม่ไปถามแจจุงเองวะ เรื่องรักจริงไม่จริงมันไม่ดีมีระบุกันไว้ในโปรไฟล์หรอกนะเว่ย ของแบบนี้มึงต้องลองไปสัมผัสดูเอง มึงถึงจะรู้”

ยุนโฮไม่ได้ตอบอะไรยูชอนอีกนอกจากถอนลมหายใจออกมายาวเหยียด เขาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของชิมชางมินอีกครั้งอย่างคนคิดหนัก ยุนโฮไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดว่าทำไมเขาถึงต้องลงทุนขนาดให้ยูชอนไปสืบประวัติของชิมชางมินมาให้ ก็จริงที่ยุนโฮอยากรู้ว่าผู้ชายคนนี้มีฐานะเป็นอย่างไร ดีพอที่จะดูแลแจจุงได้ตลอดไปหรือไม่ แต่ที่สำคัญกว่าเงินทองหรือหน้าที่การงานก็คงเป็นจิตใจของเขา ที่ยุนโฮอยากรู้มากที่สุดว่าผู้ชายคนนี้จะรักแจจุงได้เท่าที่เขารักหรือไม่

“ตั้งแต่คืนนั้นที่แจจุงมาหา กูกับน้องก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย” ยุนโฮตัดสินใจพูดในสิ่งที่เขายังไม่ได้บอกให้เพื่อนรักฟัง ยูชอนไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกนอกจากรอฟังในสิ่งที่ยุนโฮกำลังจะเอ่ย

“มันเหมือนกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่กูพยายามซ่อนมันไว้ล้มเหลวทั้งหมด แค่เห็นหน้าแจจุง ความรู้สึกทั้งหมดของกูมันก็ไหลวนกลับมาอีกครั้ง กูทรมานแทบบ้าตายกับตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมานี้ กูกลับมาถามตัวเองอีกครั้งหลังจากที่กูเคยถามตัวเองด้วยคำถามนี้ว่าทำไมกูถึงปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปครั้งแล้วครั้งเล่า ทำไมกูไม่เคยพยายามทำอะไรเพื่อน้องสักครั้งเลย ทำไมกูไม่เคยพยายามทำอะไรสักอย่างเพื่อรั้งน้องไว้ นอกจากกูจะไม่รั้งแจจุงไว้แล้ว กูยังพาตัวเองไปอยู่ในจุดที่กูกับน้องจะเอื้อมกันไม่ถึงอีกต่างหาก มึงว่ากูบ้ามั้ยล่ะ”

“กูก็อยากถามมึงมานานแล้วเหมือนกัน เออใช่ มึงบ้ามากที่ไม่พยายามทำอะไรให้ดีกว่านี้เลย แต่ถ้าตอนนี้มึงคิดได้แล้วมึงจะรออะไรอีก หรือมึงอยากจะให้แจจุงหายไปอีกเหรอวะ โอกาสมันไม่ได้มีให้คนเราตลอดหรอกนะเว่ย”

“กูรู้…กูรู้ตั้งแต่ตอนที่กูตัดสินใจโทรหาแจจุงแล้ว ตอนนั้นกูคิดไว้ว่าถ้าคราวนี้แจจุงยังไม่มีใคร กูจะทำทุกอย่างให้น้องอยู่กับกู แต่มึงก็รู้ว่าสุดท้ายแล้วมันก็ไม่ใช่ แจจุงมีแฟนแล้ว น้องมีคนที่รักแล้วยูชอน”

ยุนโฮเคยแอบคิดจนนับครั้งไม่ถ้วนว่าเขากับแจจุงอาจจะเคยใจตรงกัน แต่ทุกครั้งที่คิดแบบนั้นก็มักจะมีเหตุการณ์ทำให้เขาต้องย้ำตัวเองเสมอว่าเขาเป็นได้แค่พี่ชายของแจจุงเท่านั้น ครั้งนี้ก็เช่นกัน สิ่งที่แจจุงพูดในคืนนั้นว่าเขาคือพี่ชาย ถึงแม้น้องจะย้ำว่าเขาสำคัญ แต่มันก็เป็นเพียงความสำคัญในแบบของพี่ชาย ไม่ได้มีอะไรซับซ้อนมากไปกว่านั้นเลยสักนิด

“ข้อดีของมึง คือมึงมั่นคงในความรักมาก แต่ข้อเสียคือมึงไม่เคยมั่นใจในความรู้สึกของตัวเองเลยสักครั้ง กูรู้ว่ามึงก็รู้ว่าแจจุงคิดกับมึงยังไง แต่มึงก็ไม่เคยเชื่อในตัวมึงเลย กูอยากให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่มึงจะเป็นแบบนี้ กูอยากให้มึงลองทบทวนให้ดีว่าที่ผ่านมา แจจุงมองมึงแบบไหน น้องให้ความสำคัญกับมึงแบบไหน ใช้หัวใจมอง อย่าใช้สมองตัดสินเหมือนที่ผ่านมาอีก แล้วมึงจะรู้ว่าแจจุงก็รู้สึกกับมึงไม่ต่างกันหรอก”

ยูชอนรู้จักนิสัยใจคอของยุนโฮดีว่าเพื่อนของเขาเป็นคนแบบไหน มีความคิดความอ่านไปในทิศทางใด ตลอดเวลาเจ็ดปีที่ยุนโฮรู้จักคิมแจจุง หลงรักคิมแจจุง มันไม่ใช่แค่ชองยุนโฮเท่านั้นที่รู้สึกอยู่ฝ่ายเดียว ยุนโฮมักจะกลัวเสมอว่าถ้าหากตนสารภาพความรู้สึก แล้วความสัมพันธ์ ความผูกพันที่เขาสร้างมันกับแจจุงจะพังทลาย ยุนโฮกลัวแจจุงจะรับความรักแบบนั้นของเขาไม่ไหวแล้วก็ถอยห่างออกไป ยุนโฮกลัวจนมองข้ามแววตาของแจจุงที่สะท้อนชัดเจนว่าน้องก็รักยุนโฮไม่ต่างกัน ยูชอนไม่อยากให้เพื่อนที่ดีที่สุดของเขาคนนี้ต้องพลาดโอกาสอีกหน บางทีนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายแล้วก็ได้ที่ยุนโฮจะมีสิทธิรั้งแจจุงเอาไว้ ถ้าชองยุนโฮยังมัวแต่กลัวแล้วก็ไม่กล้าที่จะเริ่มทำอะไรสักอย่างแบบนี้ ยูชอนก็คงได้แต่ทนมองเพื่อนของเขามีชีวิตแบบคนไร้หัวใจต่อไปเหมือนที่ผ่านมา

“แต่แจจุงมีแฟนแล้ว…มึงจะให้กูแย่งน้องมาเหรอวะ” ยุนโฮเข้าใจดีว่ายูชอนกำลังต้องการจะบอกอะไรเขา แต่นั่นมันเป็นวิธีที่ยุนโฮไม่เคยคิดเลยว่ามันบริสุทธิ์ ถ้าเขาแย่งแจจุงมาเป็นของตัวเอง ชองยุนโฮก็คงไม่ต่างอะไรกับพัคยูจินที่มีคนอื่นหรอกมั้ง

“ถ้างั้นมึงทนได้มั้ย มึงทนเห็นแจจุงเป็นของคนอื่นได้มั้ย มึงถามตัวเองดีๆ นะยุนโฮว่ามึงจะทนได้หรือเปล่าถ้าคนที่ได้อยู่กับแจจุงตลอดไปไม่ใช่มึง แต่เป็นชิมชางมิน”

“……”

ไม่ ไม่ได้หรอก ไม่ว่ายังไงก็ทนไม่ได้

“ถึงมึงไม่พูดกูก็รู้ว่ามึงรู้สึกยังไง กูไม่ได้บอกให้มึงไปแย่งแจจุงมา แต่กูแค่อยากให้มึงพยายามมากกว่านี้ ทำให้แจจุงเห็นว่ามึงรักน้องแค่ไหน ทำให้แจจุงอยากกลับมาหามึง ทำให้โอกาสครั้งสุดท้ายของมึงไม่สูญเปล่าอีก”

“…….”

“ถ้าครั้งนี้มึงพยายามเต็มที่แล้ว แต่มึงพาแจจุงกลับมาไม่ได้ ก็คิดซะว่ามึงกับน้องไม่ได้เกิดมาคู่กัน”

ยูชอนนิ่งไปพักหนึ่งเพื่อรอดูอาการของยุนโฮที่ไม่ยอมพูดอะไรออกมาอีกนอกจากทอดสายตามองซองเอกสารสีน้ำตาลด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยอะไรมากมาย ยูชอนรู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดไปทั้งหมดกำลังถูกยุนโฮคิดทบทวนกับมันอยู่ ยูชอนไม่เคยเห็นชองยุนโฮคิดมากขนาดนี้มาก่อน แต่เพราะเวลาหลายปีมานี้ยุนโฮได้โอกาสมามากมาเหลือเกินแต่ก็ไม่เคยได้ใช้มันสักครั้ง มาวันนี้ยุนโฮคงคิดได้แล้วว่าเขาไม่ควรปล่อยโอกาสให้หลุดมือไปอีก

เพราะแจจุงเป็นรักแรก แจจุงคือคนแรกที่ยุนโฮอยากจะรัก อยากจะดูแลให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ แจจุงคือคนคนเดียวที่อยู่ในทุกๆ ลมหายใจของยุนโฮ ไม่ว่าข้างกายเขามีผู้หญิงอีกกี่คน คนคนเดียวที่เขาจะคิดถึงตลอดไปก็คือคิมแจจุง ถ้าครั้งนี้เขาไม่พยายามทำอะไรสักอย่าง เห็นทีว่ายุนโฮคงต้องปล่อยแจจุงไปตลอดกาล




--------------------------------------




ยุนโฮกลับมาถึงบ้านในช่วงหัวค่ำพร้อมกับอาหารสดมากมายที่เขาซื้อมาตุนเพื่อเก็บเอาไว้ทำอาหารสำหรับตัวเองและยูกึนลูกรักของเขา วันนี้ฮงเซนาที่เป็นพี่เลี้ยงประจำของยูกึนรายงานการเลี้ยงดูในแต่ละวันกับยุนโฮเหมือนเช่นทุกที ซึ่งมันก็ดูไม่มีอะไรจนเธอกลับไป ยูกึนที่มักจะเป็นเด็กดีเหมือนทุกทีกลับดูงอแงผิดปกติ เจ้าตัวเล็กนั่งคิ้วผูกโบว์แถมยังทำท่าทางราวกับจะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อจนยุนโฮต้องดึงลูกชายตัวน้อยเข้ามากอดเอาไว้

“ยูกึนเป็นอะไรครับ ทำไมวันนี้หนูไม่สดใสเลยล่ะ หื้ม” เป็นปกติทุกครั้งที่เมื่อใดก็ตามที่ได้กอดลูก ยุนโฮจะต้องหอมแก้มยูกึนไปด้วยเสมอ

“…คุณแม่ จะไปหาคุณแม่” ยูกึนเอ่ยเสียงเบา แต่มันก็ชัดเจนในตัวมากพอที่จะทำให้ยุนโฮชะงักได้ ชายหนุ่มหลับตาลงพร้อมกับกระชับกอดลูกน้อยเอาไว้ด้วยความรักทั้งหมดที่มี

“พ่อจะทำยังไงดียูกึน ถ้ายูกึนคิดถึงแม่แบบนี้พ่อจะทำยังไงดีครับ”

“คุณพ่อ..”

“พ่อจะทำยังไงให้หนูโตมาอย่างสมบูรณ์ที่สุด พ่อเองก็ไม่อยากให้ยูกึนขาดแม่แบบนี้ แต่พ่อก็ทนไม่ได้ถ้ายูกึนจะต้องอยู่กับแม่ที่เป็นแบบนั้น พ่อจะทำยังไงดีครับ พ่อควรทำยังไงดียูกึน…”

หนูน้อยไม่อาจเข้าใจได้ในสิ่งที่ผู้เป็นพ่อพูด หัวใจของเด็กนั้นบริสุทธิ์เสมอ ไม่ว่าอย่างไรยูกึนก็เป็นผ้าขาวที่ไม่ควรแปดเปื้อนเลยแม้แต่นิด เพราะยุนโฮเป็นพ่อ สิ่งเดียวที่เขาจะทำได้ในตอนนี้ก็คือการปกป้องลูกน้อยเอาไว้ แม้ว่าสิ่งที่เป็นอยู่ในตอนนี้จะทำให้ลูกชายของเขารู้สึกขาดก็ตามที มันเป็นเรื่องยากที่ยุนโฮจะเติมเต็มทุกสิ่งให้กับลูกชายทั้งที่ตนเองก็รู้ดีตั้งแต่วันที่เขาไล่ยูจินออกจากบ้านว่านั่นจะทำให้ครอบครัวของเขาไม่สมบูรณ์อีกต่อไป แต่เพราะลูกคือสิ่งสำคัญ ที่ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นจะเลวกว่านี้สักแค่ไหนยุนโฮก็ไม่มีทางปล่อยให้ยูกึนพบเห็นความใจร้ายนั้นเด็ดขาด ยุนโฮยอมให้ลูกไม่มีแม่ แต่ยุนโฮจะไม่ยอมให้ลูกเห็นแม่ของตัวเองทำตัวเหลวแหลกแบบนั้นเด็ดขาด

“คุณพ่อเป็นอะไร ไม่เศร้านะคุณพ่อ” หนูน้อยหันกลับมากอดคุณพ่อของเขาเอาไว้ทั้งที่ยังนั่งอยู่บนตักอุ่นของผู้เป็นพ่อ มือเล็กลูบแผ่นหลังกว้างของยุนโฮไปมาเพื่อปลอบโยนให้คุณพ่อของเขาคลายความเศร้าลง เสียงเล็กๆ ร้องโอ๋ไม่ขาดเพื่อหวังให้พ่อของเขามีรอยยิ้มได้อีกครั้ง ความน่ารักของยูกึนตัวน้อยทำให้ยุนโฮยิ้มออกมาได้อีกหน มือใหญ่ลูบศีรษะเล็กตอบก่อนจะใช้สองมือประคองลูกชายให้อยู่ในระดับเดียวกัน

“ยูกึนรักพ่อมั้ยครับ” ยุนโฮยิ้มถามแม้เขาจะรู้คำตอบดีอยู่แล้วว่ายูกึนรักเขา

“รักฮะ”

“รักมากแค่ไหนครับ เท่าฟ้ามั้ย” ถามไปด้วยหอมแก้มลูกชายไปด้วย เจ้าตัวเล็กหัวเราะเสียงใสเมื่อคุณพ่อใช้จมูกซุกไซ้ไปทั่วทั้งตัว

“ฮ่าๆๆๆ คิกๆๆ รัก..ฮ่าๆ เท่าฟ้าเลยฮะ…คุณพ่อ” เสียงหัวเราะที่เจือไปด้วยคำบอกรักของลูกชายทำให้ยุนโฮมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง ยุนโฮจะรอให้ยูกึนโตกว่านี้ โตพอที่จะเข้าใจโลกใบนี้ได้ว่ามันมีเหตุและปัจจัยหลายสิ่งที่ทำให้คนเราต้องเลือกตัดสินใจในสิ่งที่ดีที่สุด แม้ว่ามันอาจไม่ใช่เส้นทางที่สมบูรณ์เลยก็ตาม

“ไปครับ เดี๋ยวพ่อพาไปเข้านอน วันนี้อยากฟังนิทานเรื่องอะไรดีครับ”




--------------------------------------




หนังสือนิทานแจ็คผู้ฆ่ายักษ์ถูกมือเรียววางลงที่โต๊ะตัวเล็กข้างเตียง โคมไฟลายโดราเอม่อนที่ส่องแสงสีส้มสลัวเพียงจุดเดียวในห้องนอนช่วยให้ยุนโฮมองเห็นใบหน้าน่ารักของลูกชายที่หลับใหลไปในห้วงนิทรา สิ่งเดียวที่ยุนโฮอยากจะขอบคุณพัคยูจินมากที่สุดก็คงเป็นยูกึนนี่แหละที่เธอทำให้เด็กคนนี้เกิดมา

ยุนโฮกดปิดสวิซต์โคมไฟดวงนั้นพร้อมกับเดินออกมาจากห้องนอนของลูกชาย ร่างสูงตั้งใจจะเดินเข้าห้องนอนตัวเองบ้าง ทว่าเสียงออดหน้าประตูห้องที่ดังขึ้นกลับทำให้เขาชะงักฝีเท้า ยุนโฮเดินมาหยุดอยู่หน้าบานประตูห้องที่ในเวลาวิกาลเช่นนี้ก็ไม่น่าจะมีใครมาหาเขาแล้วนอกเสียจากยูชอน แต่เมื่อบ่ายเขากับยูชอนก็คุยกันจนเต็มที่แล้วนี่ เพราะงั้นตอนนี้ก็ไม่น่าจะมีใครมาหาเขาอีกแล้ว

หรือว่า…พี่เลี้ยงของยูกึนจะลืมของไว้?

คิดได้ดังนั้นขาเรียวจึงสาวเท้าเข้าไปใกล้กับประตูบานนั้นพร้อมกับเปิดมันออก ทว่าคนตรงหน้ากลับไม่ใช่หญิงสาวที่ชื่อฮงเซนาอย่างที่คิด เส้นไหมสีน้ำตาลที่ยุนโฮจำได้ว่าเขาเห็นมันครั้งสุดท้ายก็เมื่อเดือนก่อนกลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าราวกับความฝัน คิมแจจุงที่เขาคิดว่าคงจะไม่หวนหลับมาที่นี่เป็นครั้งสองแม้ว่าก่อนกลับไปร่างเล็กจะพูดเอาไว้ก็ตามว่าจะกลับมาอีก ใบหน้างดงามที่ยุนโฮหลงรักมันตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นมีรอยยิ้มน่ารักประดับอยู่ แววตาคู่นั้นที่มองมายังยุนโฮยังคงเหมือนกับวันวานไม่มีผิด หัวใจของเขาเต้นแรงอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง ราวกับจะย้ำเตือนให้เขาจำจนวันตายว่าชีวิตนี้ จะไม่มีใครอีกแล้วที่จะทำให้ยุนโฮรักได้เท่ากับที่เขารักคนคนนี้

“ตกใจเหรอที่ผมมาหาตอนดึกแบบนี้”

เป็นแจจุงที่ตัดสินใจเอ่ยพูดขึ้นมาก่อนเมื่อรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อย่างบอกไม่ถูกกับสายคู่นั้น

“นาย…มาทำอะไรตอนนี้”

“ฮี่~ เบื่อๆ ก็เลยเอานี่มาฝาก พี่ดื่มด้วยกันนะ” แจจุงเอ่ยด้วยหน้าตาน่ารักน่าชังเหมือนเคยราวกับจะอ้อนเขาเหมือนเมื่อครั้งที่แจจุงอยากดื่มเหล้าครั้งแรก ตอนนี้ก็คงคล้ายกับตอนนั้น ถุงพลาสติกสีดำที่ไม่รู้ว่าข้างในมีโซจูอยู่กี่ขวดถูกมือขาวจัดชูขึ้นให้ดูพร้อมกับรอยยิ้มน่ารักที่ไม่ว่าอย่างไรชองยุนโฮก็ไม่เคยชนะมันได้เลยสักครั้ง

นี่คงเป็นครั้งที่สองแล้วที่แจจุงมีโอกาสได้เข้ามาในห้องพักของรุ่นพี่หลังจากที่ครั้งสุดท้ายที่ได้เจอรุ่นพี่ก็เมื่อเดือนก่อน อะไรหลายๆ อย่างทำให้แจจุงชั่งใจอยู่นานว่าควรจะกลับมาหาพี่ยุนโฮอีกครั้งดีหรือไม่ แจจุงมีเหตุผลมากมายที่ไม่เคยพูดออกไปให้ใครฟัง แต่เพราะหัวใจของแจจุงมันหลุดลอยไปไกลเกินกว่าจะเรียกให้กลับมาได้แล้ว ทางเดียวที่จะทำให้ไม่ต้องทนทรมานอีกต่อไปก็คงเป็นการมาหาชองยุนโฮแบบนี้ล่ะมั้ง

“ทำไมไม่โทรมาบอกพี่ก่อนล่ะว่าจะมา พี่จะได้เตรียมกับแกล้มไว้ให้”

“ไม่รู้สิ แค่รู้สึกอยากมาก็เลยมา ไม่มีกับแกล้มก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะวันนี้ผมแค่อยากดื่ม แต่ถ้าจะให้ดื่มคนเดียวมันก็คงเหงาน่าดู”

“แล้วแฟนนายล่ะ เขาไม่ว่างดื่มด้วยหรือไง” ยุนโฮหลุดถามออกไปอย่างลืมคิดว่าในเวลานี้ที่เขาอยู่กับแจจุงเขาไม่ควรจะพูดถึงชิมชางมินอะไรนั่นเลยสักนิด ทว่าจะมานึกเสียดายตอนนี้ก็คงไม่ทันเสียแล้ว ใบหน้าหวานของแจจุงดูหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

“ชางมินไม่ชอบให้ผมดื่มน่ะ ถ้าเขารู้ว่าผมดื่มก็คงไม่พอใจมากแน่ๆ”

“งั้นเหรอ”

“อื้อ เพราะแบบนี้ผมถึงมาหาพี่ไง พี่เป็นคนเดียวที่ยอมให้ผมเมาจนหัวทิ่มได้นี่นา ใช่มั้ย” ตากลมช้อนมองอย่างขอคำตอบ ยุนโฮที่นั่งหันหน้าเข้าหาแจจุงไม่ได้ตอบอะไรกลับไปจนแจจุงต้องยอมแพ้ไปเองเมื่อรู้สึกได้ว่าวันนี้รุ่นพี่ของเขาไม่มีอารมณ์สนุกด้วยเท่าไร

“ผมรบกวนพี่หรือเปล่า - อ๊า จริงสิ พรุ่งนี้พี่ทำงานนี่นา ผมนี่ไม่รู้เรื่องเลย” มือขาวโขกหัวตัวเองเมื่อรู้ตัวว่าทำอะไรเอาแต่ใจเกินไป แจจุงคงคิดถึงแต่ความรู้สึกของตัวเองมากเกินไป มากเสียจนลืมไปว่าพี่ยุนโฮอาจไม่ได้รู้สึกดีด้วยเลยสักนิด เพราะคิดว่าวันนี้คงไม่ใช่ช่วงเวลาที่ดีเท่าไรแจจุงจึงตัดสินใจว่าจะกลับก่อนที่บรรยากาศมันจะแย่ไปมากกว่านี้ แต่แค่เพียงแจจุงทำท่าจะลุกขึ้น มือเรียวทั้งสองของชองยุนโฮก็จับไหล่ของแจจุงกดลงให้นั่งบนโซฟาตามเดิม

“จะไปไหน”

“ก็พรุ่งนี้พี่ทำงานไม่ใช่เหรอ ผมก็เลย…”

“ก็เลยจะกลับ” ยุนโฮกอดอกถาม

“อื้ม” แจจุงรู้สึกว่าวันนี้พี่ยุนโฮไม่ใจดีเหมือนทุกครั้งเลย เพราะแบบนี้ถึงได้รู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลงไปหลายเซนติเมตร

“เฮ้อ เปิดเหล้าสิ”

ยุนโฮถอนหายใจเอนกายพิงกับพนักในขณะที่นั่งขัดสมาธิหันหน้าเข้าหาแจจุง เด็กน้อยของเขาทำตามอย่างว่าง่ายด้วยการเปิดขวดโซจูที่แจจุงซื้อมาทั้งหมดสี่ขวด ขวดหนึ่งแจจุงยื่นให้ยุนโฮ และอีกขวดเป็นของแจจุง ยุนโฮรู้ได้ตั้งแต่ตอนที่แจจุงบอกว่าอยากดื่มแล้วว่าคนดีของเขาต้องมีเรื่องไม่สบายใจแน่นอน

“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจล่ะสิถึงได้อยากดื่มแบบนี้” ยุนโฮเอ่ยอย่างไม่จริงจังนัก แต่ที่จริงแล้วเขาพยายามจะหลอกให้แจจุงพูดออกมามากกว่า

“ก็ไม่ขนาดนั้นซะหน่อย ผมก็เบื่อๆ น่ะ ก็เลยอยากดื่ม แต่จะชวนชางมินก็คงไม่ได้” พูดจบแจจุงก็กระดกโซจูอึกใหญ่เข้าปากราวกับน้ำเปล่า ใบหน้าหวานหยีเข้าหากันเนื่องจากความแรงเข้าเหล้าที่ทำให้ร้อนวาบเล็กน้อยเมื่อตอนที่แอลกอฮอล์เข้าสู่ร่างกาย ยุนโฮมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าแจจุงโกหกไม่เก่งเอาเสียเลย

เวลาผ่านไปได้ไม่ถึงชั่วโมงดีแจจุงกระดกโซจูขวดที่สองอึกสุดท้ายจนหมด ผิวขาวเนียนละเอียดของแจจุงขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัดโดยเฉพาะที่แก้มใสทั้งสองข้าง ฤทธิ์ของเหล้าทำให้แก้มใสทั้งสองมีสีแดงอ่อนประดับอยู่จางๆ ราวกับจะเพิ่มความงดงามให้กับใบหน้านั้น ดวงตากลมโตของแจจุงดูหวานเชื่อมผิดปกติ ซึ่งยุนโฮรู้ดีว่ามันจะเกิดขึ้นทุกครั้งที่แจจุงดื่ม เพราะแบบนี้ล่ะมั้ง ชิมชางมินถึงไม่ชอบให้คิมแจจุงดื่ม

“นายเมาแล้วรู้ตัวมั้ยเนี่ย” ยุนโฮกระดกโซจูที่ผ่านมาเกือบชั่วโมงแล้วก็ยังไม่หมดขวด ผิดกับคิมแจจุงที่กระดกเอา กระดกเอาราวกับของเหลวชนิดนี้เป็นน้ำเปล่า

“ไม่เมา ผมยังพูดรู้เรื่องอยู่นะ” คนเมาเอ่ยด้วยท่าทางขึงขังจนรุ่นพี่ตัวโตต้องกลั้นยิ้มเอาไว้ ยุนโฮคิดอะไรบางอย่างออกจึงเริ่มชวนคนที่เริ่มไม่ได้สติคุย

“ถ้างั้นเล่าให้พี่ฟังหน่อยสิว่าแฟนนายเป็นยังไงบ้าง พี่อยากรู้จักเขา”

ยุนโฮเริ่มแผนล้วงความจริงจากปากคนเมาอย่างแจจุงทันทีเมื่อเขามั่นใจแล้วว่าแจจุงในตอนนี้ไม่มีสติเต็มร้อยแล้วแน่นอน หัวกลมเอนซบกับพนักพิงเริ่มเล่าสิ่งที่รุ่นพี่อยากรู้ให้เขาฟัง

“ชางมินเหรอ…อืม ก็น่ารักดี เด็กกว่าผมสองปีแต่ชอบทำเหมือนผมเด็กกว่าเขาสองปี ชางมินจีบผมตั้งแต่ผมเป็นพี่เทรน แล้วก็จีบมาเรื่อยๆ จนสามเดือนที่แล้วผมใจอ่อนยอมเป็นแฟนกับเขา อือ...”

“มีแค่นี้เหรอ” ยุนโฮแกล้งถามต่อ แต่คนเมาส่ายหน้าไปมาทั้งที่ตาปรือเต็มทนแล้ว

“ชางมินดูแลผมดีทุกอย่าง ตามใจผมแทบทุกเรื่อง จนบางทีผมก็คิดว่าเขา..ดีกับผมมากเกินไปมั้ยนะ ผมยังไม่รู้สึกว่าผมรักเขาเลยนะ”

“แล้วนายคบกับเขาทำไม ถ้านายไม่ได้รัก” ยุนโฮถามต่อทันทีด้วยหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ

“เพราะชางมินดีกับผมมากล่ะมั้ง ผมก็เลยคิดว่าจะปล่อยให้คนดีๆ แบบนี้เสียใจไม่ได้หรอกนะ ถึงตอนนี้ไม่รักก็ไม่เป็นไรหรอก ต่อไปก็คงต้องรักแน่ๆ สุดท้ายผมก็ตกลงรับรักเขา แต่ตอนนี้ผ่านมาสามเดือนแล้วผมยังรู้สึกรักเขาไม่ได้เลย ทำไมก็ไม่รู้…”
สิ่งที่แจจุงพูดทำให้ยุนโฮรู้สึกสบายใจได้เปราะหนึ่งว่าความรู้สึกของแจจุงที่มีต่อชิมชางมินนั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาจะมานั่งกังวลเลยสักนิด เมื่อในวันนี้แจจุงเป็นคนบอกกับเขาเองว่าแจจุงไม่ได้รักชิมชางมิน นั่นก็แปลว่าแจจุงอาจจะยังไม่ได้รักใครก็เป็นได้ อย่างน้อยมันก็ยังดีกว่าที่แจจุงมีใครในใจแล้ว เพราะมันคงเป็นเรื่องยากที่เขาจะพยายามเปลี่ยนใจแจจุงให้มองเขามากกว่าพี่ชาย

“นายพูดแบบนี้ทำให้พี่คิดถึงตัวเองตอนที่โดนบังคับให้แต่งงานเลย ตอนนั้นพี่ก็คิดแบบนี้แหละ ถึงวันนี้ยังไม่รัก แต่ต่อไปก็คงต้องรักได้แน่ๆ สุดท้ายก็แต่งงานกันไป ฝืนทนกันไปจนทุกอย่างล้มเหลว ความรักที่หวังว่าจะเกิดขึ้นก็ไม่เคยเป็นจริงอย่างที่หวัง ไอ้เรื่องแบบนี้มันไม่ใช่ว่าจะรู้สึกรักกันได้ทุกคนหรอกนะ”

“นั่นสิ…ทำไมหัวใจของคนเราถึงได้เข้าใจยากแบบนี้นะ ผมไม่เคยเข้าใจมันเลยสักครั้ง” แจจุงกระดกโซจูขวดที่สามอึกใหญ่เข้าปากอีกครั้ง ก่อนจะวางมันไว้ที่โต๊ะกระจกตัวเล็ก

“แต่ในเมื่อนายรู้ตัวดีว่ารักชางมินไม่ได้ แล้วทำไมถึงไม่เลิกกับเขาล่ะ ถ้าเขารู้ว่านายไม่ได้รักเขา เขาจะไม่เจ็บกว่าเดิมหรือไง” ยุนโฮไม่เข้าใจแจจุงเลย ไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว

“เพราะว่าชางมินดีมากแบบนี้ไง แค่จะพูดให้เขาเสียใจผมยังไม่กล้าเลย เขาไม่เคยทำให้ผมเสียใจเลยสักครั้ง แล้วผมจะทำให้เขาเสียใจได้ยังไง”

“การที่นายทำแบบนี้ก็ทำให้ชางมินเสียใจแล้วแจจุง มันไม่มีทางไหนหรอกนะที่จะทำให้คนเราไม่เสียใจได้ มันมีแค่เสียใจมากกับเสียใจน้อยก็เท่านั้น ถ้าเข้มแข็งพอก็ทำใจได้ แต่ถ้าไม่เข้มแข็งพอก็มีแต่เจ็บหนักเท่านั้น”

“ผมเลวอะไรขนาดนี้นะ…ผมพยายามแล้วที่จะมองเขาให้มากกว่าน้องชาย ผมพยายามมองเขาให้ลึกซึ้งเหมือนคนรัก แต่ผมไม่เคยทำได้เลย ขนาดเขาได้จูบแรกผมไปผมยังรักเขาไม่ได้เลย”

เวลาที่แจจุงเมา ไม่ว่าเรื่องอะไรก็สามารถหลุดออกมาจากปากของแจจุงได้ทั้งนั้น ทุกสิ่งที่แจจุงคิด ทุกสิ่งที่แจจุงรู้สึก เรื่องที่ฝังใจหรืออะไรต่างๆ นาๆ ที่มีอิทธิพลกับแจจุงสามารถเผยออกมาได้ทั้งหมดเมื่อแจจุงสติไม่เต็มร้อย ไม่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถทำแบบนี้กับแจจุงได้ เพราะชองยุนโฮคือคนคนเดียวที่รู้ดีที่สุดว่าเวลานี้คือเวลาที่จะทำให้เขาเข้าใจและรับรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคนคนนี้ได้มากขึ้น ทว่าเรื่องจูบแรกของแจจุงที่เขาพยายามรักษามันเอาไว้กลับเกิดขึ้น

ยุนโฮกับแจจุงมีโอกาสนอนค้างด้วยกันบ่อยๆ เพราะเขาชอบชวนแจจุงมานานค้างที่หอในช่วงที่แจจุงมีปัญหาครอบครัว ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่แจจุงมีโอกาสได้ลองแตะต้องของมึนเมาโดยที่มียุนโฮดื่มเป็นเพื่อนกัน เรื่องราวชีวิตของแจจุงถูกเจ้าตัวเอ่ยเล่าให้ฟังถึงปัญหาครอบครัวที่มีสะสมมานานตั้งแต่แจจุงยังเป็นเด็ก แจจุงเมามากจนหลับไป ตอนนั้นเองที่เขาพาแจจุงมาที่เตียง ยิ่งเห็นแจจุงอยู่ในสภาพแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองแทบทนไม่ไหวแล้ว ใบหน้าสวยหวานของแจจุงทำให้เขาขยับเข้าไปใกล้และหวังจะสัมผัสริมฝีปากสีสดนั้น แต่คงเพราะจิตใจด้านดีของเขามันมีอำนาจมากพอที่จะดึงให้ยุนโฮกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงว่าเขาไม่ควรทำแบบนั้นกับแจจุง เขาไม่ควรฉวยโอกาสกับคนที่เขารักแบบนี้ ยุนโฮอยากจูบแจจุงอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้เขาก็อยาก แต่ยุนโฮเลือกที่จะไม่ทำมันเพราะเขาไม่อยากทำให้แจจุงเสียใจ ชองยุนโฮก็แค่อยากให้แจจุงรักเขาเหมือนกับที่เขารักแจจุง จนกว่าแจจุงจะบอกว่ารักเขา ยุนโฮสาบานกับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่ทำอะไรที่ไม่ให้เกียรติแจจุงเด็ดขาด

“นาย…จูบกันชางมินแล้วเหรอ”

“ไม่เป็นไรหรอก มันก็แค่จูบ ผมอายุไม่ใช่น้อยๆ แล้ว จะมีจูบกับใครก็คงไม่เสียหายหรอกใช่มั้ย เพราะต่อให้ผมอยากจูบกับคนที่ผมรัก ผมก็ทำไม่ได้อยู่ดี”

ยุนโฮยอมรับตรงนี้เลยว่าเขารู้สึกหึงและหวงแจจุงมาก เขาไม่พอใจเลยแม้แต่นิดเดียวที่รู้ว่าแจจุงจูบกับชิมชางมินแล้วแม้ว่าอายุของแจจุงจะไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไปแล้วก็ตาม ไม่ใช่ว่ารังเกียจ แต่ก็แค่ไม่อยากให้แจจุงเป็นของใคร ยุนโฮรู้จักกับแจจุงมากี่ปี เขายังไม่เคยได้แตะต้องแจจุงเลยด้วยซ้ำ มากที่สุดก็แค่กอด ซึ่งการที่เขาสนิทกับแจจุงก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะมีสิทธิทำอะไรกับแจจุงก็ได้ตามใจชอบ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็นปมใหญ่ ยิ่งเห็นคนเมาที่หลับไปแล้วตรงหน้าก็ยิ่งรู้สึกโมโห ยุนโฮจัดการเก็บของที่รกให้เข้าที่ ก่อนจะตัดสินใจอุ้มแจจุงแนบอกเพื่อพาไปนอนที่เตียงของเขา

เมื่อหลังแตะเตียงแจจุงก็รีบซุกตัวเข้าหายุนโฮที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ทันทีราวกับลูกแมวน้อย มือขาวของแจจุงวางอยู่ที่ต้นขาของรุ่นพี่โดยไม่รู้ตัวทั้งที่ยังหลับตา ยุนโฮมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย เพราะทั้งที่อยู่ใกล้มาตลอดแต่ก็เหมือนอยู่ไกล ทั้งที่ใจอยากเก็บคนคนนี้ไว้กับตัวแต่ก็ทำไม่ได้เลยสักครั้ง ยิ่งในตอนนี้ที่ได้ฟังในสิ่งที่แจจุงเล่าเกี่ยวกับชิมชางมินก็ยิ่งทำให้ยุนโฮรู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบด้วยกำแพงมากมายที่เขาไม่เคยฝ่ามันไปได้เลยสักครั้ง

ยุนโฮปิดไฟในห้องนอนทั้งหมดเหลือไว้แค่เพียงโคมไฟตั้งโต๊ะตรงหัวเตียงที่ให้ความสว่างมากพอที่จะทำให้เขาเห็นใบหน้างดงามของแจจุงได้ชัดเจน ร่างสูงล้มตัวลงนอนหันหน้าเข้าหาร่างเล็กที่ตอนนี้อาจฝันไปไม่รู้กี่เรื่องแล้วก็เป็นได้ ทว่ายุนโฮยังคงมีเพียงแค่ปัจจุบันเท่านั้น เขาดีใจที่ตอนนี้แจจุงอยู่ใกล้เขาได้ขนาดนี้ มือเรียวสวยที่แจจุงเคยเอ่ยชมเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าขาว ผิวแก้มเนื้อเนียนละเอียดราวกับหญิงสาวทำให้ยุนโฮหลุดยิ้มออกมา

“รู้มั้ยว่ามันอยากแค่ไหนกับการที่พี่ต้องอยู่ใกล้นายขนาดนี้…พี่พยายามรักษาระยะห่างของเราไว้ทั้งที่หลายครั้งเราก็ใกล้กันมากกว่าที่พี่น้องจะมีกัน แต่พี่ก็พยายามแล้ว พี่พยายามจะทำให้ทุกอย่างมันถูกต้องเต็มที่แล้ว”

“…….”

“มีคนบอกพี่ว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายของพี่ก็ได้ที่จะมีโอกาสรั้งนายไว้กับตัวแบบนี้ ถ้าครั้งนี้พี่ไม่ทำอะไรเลยสักอย่าง พี่คงต้องปล่อยนายไปจริงๆ ใช่มั้ยแจจุง”

“…….”

“พี่เริ่มเข้าใจความรู้สึกที่พี่กลัวว่ามันจะเกิดขึ้นมาตลอดแล้วล่ะ ถ้าวันหนึ่งพี่ปล่อยให้นายเป็นของคนอื่นพี่จะทนได้มั้ย วันนี้พี่เข้าใจแล้วว่าพี่ทนไม่ได้ พี่ทนไม่ได้แม้แต่นิดเดียว”

ยุนโฮดึงผ้าห่มที่ห่มร่างของแจจุงอย่างหมิ่นเหม่ขึ้นมาคลุมปิดถึงแผ่นอกพร้อมทั้งแบ่งส่วนที่เหลือมาห่มกายของตัวเองเอาไว้ด้วย กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนกายของแจจุงผสมกับกลิ่นเหล้าทำให้เกิดกลิ่นใหม่ที่เย้ายวนไม่เบาในความรู้สึกของยุนโฮ ตาเรียวพิศมองใบหน้าหวานอีกครั้งพร้อมทั้งใช้นิ้วโป้งเกลี่ยผิวแก้มนั้นด้วยความรัก

“ต่อไปนี้พี่จะไม่ยอมให้นายหายไปไหนอีกแล้ว พี่จะทำให้โอกาสสุดท้ายของพี่ไม่สูญเปล่า”



tbc.

[FICTION] REWIND {YUNJAE} ; 02


- 02 -



ยามเช้าที่มีแสงแดดลอดผ่านเข้ามาทางช่องบานเกล็ดทำให้ดวงตากลมโตที่ปิดสนิทจำต้องลืมตาขึ้นมาเพราะแสงอุ่นๆ ที่รบกวนการนอนอันแสนสุขแม้ว่าแท้จริงแล้วกว่าแจจุงจะข่มหลับตาได้ก็ใช้เวลาเกือบเช้า

เสียงหัวเราะคิกคักและน้ำหนักบางอย่างที่อยู่บนแผ่นอกยิ่งเหมือนเป็นตัวช่วยให้แจจุงต้องรีบลืมตาขึ้นมาดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขาในเวลาเช้าแบบนี้ และเมื่อสายตาของเขาปรับโฟกัสจนชัดเจน ภาพตรงหน้าก็ทำให้ริมฝีปากสีสวยเกิดรอยยิ้มแรกของวัน เด็กชายชองยูกึนตัวน้อยนอนคว่ำอยู่บนตัวของแจจุง หนูน้อยยิ้มหวานส่งมาให้แจจุงพร้อมทั้งหัวเราะออกมาอย่างชอบใจที่แจจุงตื่นมาสบตา

“คิกๆ”

“ยูกึน~” หนูน้อยยูกึนยิ้มร่าจนแจจุงอดใจไม่ไหวยื่นมือป้อมทั้งสองของตนเองไปดึงแก้มยุ้ยๆ ของเด็กน้อย ยูกึนดูจะชอบใจมากที่ถูกแจจุงดึงแก้ม เสียงหัวเราะเล็กๆ ดังไปทั่วบริเวณห้องรับแขก

“แก้มยุ้ยจังเลย กินเก่งใช่มั้ยเนี่ย หื้ม” ถามไปก็หอมแก้มเจ้าหนูไปด้วย ริมฝีปากนุ่มของแจจุง กระหน่ำจูบลงไปที่ใบหน้าเล็กอย่างหมั่นเขี้ยวในความน่ารักของเด็กน้อย เล่นกันอยู่แบบนั้นสักพักกลิ่นอาหารก็ลอยมาเตะจมูก ยูกึนทำตาโตขึ้นเมื่อรู้ว่ากลิ่นนี้ต้องเป็นอาหารเช้าที่คุณพ่อมักจะตื่นแต่ฟ้ายังไม่สางเมาทำให้ยูกึนแน่ๆ เจ้าตัวเล็กกระโดดลงจากตัวของแขกคนสวย ก่อนจะใช้มืออันเล็กของตัวเองดึงให้แจจุงลุกตามมาด้วยกัน

“หื้ม ไปไหนเหรอ”

“กินข้าว ไปกินข้าวกัน”

เพราะยูกึนมีอายุเพียงขวบกว่าๆ ดังนั้นเด็กวัยนี้จึงยังไม่สามารถพูดได้เก่งมากนัก ทว่าสำหรับเด็กอายุขวบกว่าทั่วไปแล้ว ชองยูกึนก็นับว่าเป็นเด็กที่เก่งมากเลยทีเดียว ยูกึนพูดได้ดีแม้ว่าคำนั้นจะสั้น แต่ก็ไม่ใช่คำที่พูดง่ายแน่นอน เด็กในช่วงวัยนี้จะเริ่มหัดเรียกพ่อเรียกแม่ก่อนเป็นอันดับแรก เพราะออกเสียงง่ายมากที่สุด แต่ยูกึนสามารถพูดได้มากกว่านั้น แม้จะยังไม่ใช่ประโยคยาวๆ ก็ตาม

“อ๋า แต่แจจุงยังไม่ได้แปรงฟันเลยนะ” แจจุงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม มือขาวของตนเองบีบแก้มยุ้ยของยูกึนด้วยความเอ็นดู

“อาหารเช้าพร้อมแล้วนะยูกึน”

เสียงทุ้มที่แจจุงคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านขวา พ่อครัวตัวโตมีตะหลิวอยู่ในมือยืนพิงกับขอบประตูด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ยูกึนตัวน้อยที่เห็นคุณพ่อของตนก็รีบวิ่งเข้าไปหาทันที

“คุณพ่อ คุณพ่อ”

“ฮ่าๆ หิวแล้วล่ะสิ” ยุนโฮก้มตัวลงมาถามลูกชายตัวน้อยด้วยแววตารักใคร่เอ็นดู

“หิวฮะ”

แจจุงมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกมากมายที่บอกไม่ถูก มันทั้งตื้นตันแล้วก็ดีใจ เป็นความรู้สึกที่แจจุงเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขารู้สึกแบบนี้ได้อย่างไรกัน ทว่าความรู้สึกเหล่านี้ก็เกิดจากสองคนพ่อลูกตรงหน้าที่แจจุงไม่เคยคิดฝันมาก่อนเหมือนกันว่าจะได้มีโอกาสเห็นภาพที่งดงามเช่นนี้

ตอนที่ยังเป็นแค่รุ่นน้องในมหาลัยของชองยุนโฮ แจจุงถูกดูแลอย่างดีมาตลอด บางครั้งเขาก็เคยแอบคิดเอาไว้ว่าถ้าวันหนึ่งรุ่นพี่คนนี้มีคนรักเขาคงต้องดูแลผู้หญิงที่เขารักอย่างดีแน่นอน เมื่อเขามีลูก เขาก็จะต้องรักลูกของเขามากเหมือนกับที่เขารักภรรยาของเขา ถึงแม้ว่าในความเป็นจริงเรื่องราวทั้งหมดจะไม่ได้เป็นอย่างที่แจจุงเคยคิด แต่ถึงอย่างไรแล้วชองยุนโฮก็รักลูกชายของเขามากกว่าที่ใครจะคาดคิดได้เสียอีก ถึงแม้นี่จะเป็นครั้งแรกก็ตามที่แจจุงได้เห็นภาพของสองคนพ่อลูกได้อยู่ด้วยกัน แต่แจจุงมั่นใจว่ารุ่นพี่ยุนโฮของเขาจะต้องเป็นพ่อที่ดีมากแน่นอน

“ถ้างั้นยูกึนต้องไปแปรงฟันก่อนนะครับ พาคุณอาแจจุงไปแปรงฟันด้วย เสร็จแล้วถึงจะมากินข้าวกับพ่อได้นะ” ยุนโฮบอกลูกชายตัวน้อย พร้อมทั้งชี้ไปยังคุณอาแจจุงที่นั่งทำหน้าตาน่ารักอยู่บนโซฟา แจจุงชี้นิ้วเข้าหาตัวเองเมื่อถูกเรียกว่าคุณอาแจจุง

“แจจุง แปรงฟัน” ยูกึนวิ่งดุ๊กดิ๊กกลับมาหาแจจุงที่นั่งอยู่ มือเล็กจับแขนขาวที่อยู่ใต้เสื้อไหมพรมแล้วออกแรงเขย่าให้แจจุงไปแปรงฟันด้วยกัน ร่างบางของคุณอาเดินตามลูกชายของรุ่นพี่จนไปถึงห้องน้ำ ชองยูกึนจัดการดึงเก้าอี้ตัวเล็กสีฟ้าที่อยู่ใต้อ่างล่างหน้ามาวางใกล้ๆ แล้วขึ้นไปยืนให้ตัวสูงพอที่จะเห็นกระจกได้ แจจุงมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มก่อนที่แปรงสีฟันจะถูกยื่นมาให้แจจุงจากมือเล็กๆ นั่น

“เห แปรงของใครเนี่ยยูกึน” แจจุงรับแปรงสีเขียวอันนั้นมาด้วยแววตาสงสัย ตากลมมองแก้วใสทรงสูงที่ก่อนหน้านี้มีแปรงใส่อยู่ในด้านในแค่สองอันเท่านั้น อักแรกก็คือแปรงอันเล็กที่อยู่มือของยูกึนและแปรงสีเขียว ที่ตอนนี้อยู่ในมือแจจุงแล้ว

“แปรงพี่เอง นายใช้ได้” แล้วเสียงของรุ่นพี่ก็เป็นคำตอบให้แจจุงได้ดี คนน่ารักหันไปมองรุ่นพี่ที่ยืนพิงอยู่ตรงขอบประตู แจจุงได้แต่แอบคิดในใจว่านี่มันเป็นท่าประจำตัวของชองยุนโฮหรือไงกันนะ

“ใช้ได้จริงๆ เหรอ พี่จะไม่เป็นอะไรเหรอ” แจจุงไม่แน่ใจเท่าไรว่าเขาสมควรจะใช้แปรงของรุ่นพี่คนนี้ดีหรือไม่ ก็จริงอยู่ที่เมื่อก่อนพวกเขาสนิทกันมาก แต่ก็ไม่ได้สนิทกันขนาดที่จะมาใช้แปรงร่วมกันหรอกนะ

“นายไม่ได้เป็นไวรัสตับบีไม่ใช่เหรอ ที่พี่รู้มานายปกติดีทุกอย่างนะ เพราะงั้นก็ใช้ๆ ไปเถอะ”

พอเห็นว่ารุ่นพี่ของเขาไม่ได้มีท่าทีเดือดร้อนอะไรขนาดนั้น แถมยังดูยัดเยียดให้แจจุงใช้ด้วยซ้ำ ใบหน้าสวยก็ได้แต่พยักหน้ารับแล้วเริ่มบีบยาสีฟัน ลงมือแปรงฟันตามเด็กน้อยไป ภาพของแจจุงและลูกชายตัวน้อยของเขาที่แปรงฟันหันหน้าเข้าหากระจกด้วยกันทำเอายุนโฮต้องแอบอมยิ้มตามอย่างห้ามไม่อยู่ สองคนอาหลานช่วยกันดูว่าแปรงฟันสะอาดแล้วหรือไม่ ลูกชายของยุนโฮดูจะถูกใจคุณอาแจจุงเอามากทีเดียว

“ไหนมาให้พ่อเช็คอีกทีซิว่าแปรงฟันสะอาดมั้ย” ยุนโฮย่อกายลงให้เสมอลูกน้อย ริมฝีปากเล็กอ้าออกกว้างให้คุณพ่อได้สำรวจว่าตนเองนั้นแปรงฟันได้ดีแค่ไหน ยุนโฮกวาดตามองช่องปากเล็กของลูกชายด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะพยักหน้ารับแล้วยกนิ้วให้เป็นรางวัล

“แปรงได้สะอาดมาก ยูกึนเก่งจังครับ” เพราะเด็กวัยนี้ต้องการรางวัลเป็นคำชมเป็นอย่างมาก เด็กจะเริ่มรู้สึกว่าต้องทำแบบนี้อีกเพื่อจะได้ถูกชม ยุนโฮจึงชอบที่จะชมลูกชายตัวน้อยเวลาที่ยูกึนเป็นเด็กดี หรือเวลาที่เขาพยายามสอนให้แจจุงมีนิสัยที่ดี ยูกึนปรบมือรัวก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในครัวที่ผู้เป็นพ่อจัดเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว จะเหลือก็แต่เด็กโข่งที่ชื่อคิมแจจุงนี่แหละที่ไม่ยอมเดินไปไหนเสียที กลับกันเมื่อยูกึนวิ่งหายเข้าไปในครัวแล้ว ผู้ใหญ่ที่ไม่ยอมโตเสียทีก็ย่อตัวลงมาหาพ่อของยูกึนบ้าง ก่อนจะอ้าปากให้ชองยุนโฮตรวจฟันดูเหมือนที่ทำกับลูกชายเมื่อครู่

“คุณพ่อดูฟันให้แจจุงบ้างสิฮะ แจจุงแปรงฟันสะอาดมั้ยฮะ” แจจุงแกล้งทำเสียงน่ารักเหมือนเด็กน้อยใส่รุ่นพี่ ตากลมดูซุกซนเหมือนเด็กเล็กไม่มีผิด

ยุนโฮใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะเมื่อถูกคนที่อยู่ในใจมาตลอดทำตัวน่ารักใส่ ถึงจะรู้อยู่แล้วก็เถอะว่าคิมแจจุงเป็นคนขี้เล่นมากแค่ไหน แต่พอเจอแบบนี้ก็ไม่เป็นเองทุกที ยุนโฮมองคนตรงหน้าอย่างชั่งใจว่าเขาควรจะทำอย่างไรดี

“คุณพ่อดูเร็วๆ สิฮะ แจจุงเมื่อยปากจะแย่แล้วน้า” เสียหวานเร่งกันอีกครั้ง ยุนโฮจึงได้แต่กระแอมเพื่อกลบความรู้สึกแปลกๆ ของตัวเองแล้วทำเป็นสำรวจช่องปากให้เด็กโข่งแจจุง แต่ขอโทษทีเถอะ ชองยุนโฮมองเห็นแค่ปากสีชมพูจัดของคิมแจจุงเท่านั้นแหละ

“เสร็จแล้วครับ แจจุงแปรงฟันได้แย่มากเลย”

“ชิ ก็แจจุงไม่ใช่ลูกคุณพ่อนี่นา” แจจุงทำปากยู่เมื่อคนเป็นรุ่นพี่แกล้งกลับ

ยุนโฮยืดตัวเต็มความสูง ก่อนจะยื่นมือมาดึงแจจุงให้ยืนขึ้นตาม มือแกร่งถือโอกาสกุมมือนุ่มแล้วออกแรงลากเด็กโข่งให้เดินเขาเข้าไปในครัวทันที

ห้องครัวทันสมัยที่มีอุปกรณ์เครื่องครัวครบครันตามแบบฉบับของห้องชุดราคาแพง ตรงกลางห้องมีโต๊ะไม้สีอ่อนอย่างดีตั้งอยู่พร้อมกับอาหารเช้าสไตล์อเมริกันที่ยุนโฮทำให้ตัวเองและแจจุง ส่วนของลูกชายตัวน้อยอย่างยูกึนเป็นเข้าผัดที่มี่ผักและแฮมถูกหั่นเป็นลูกเต๋าเพื่อสะดวกต่อการทานและเป็นการฝึกได้ยูกึนกินผักแต่เด็กด้วย

“ว้าว คุณพ่อยุนโฮนี่ไม่ธรรมดาเลยนะฮะ เดี๋ยวนี้ทำกับข้าวเป็นแล้วด้วย” แจจุงเอ่ยยิ้มๆ เมื่อเห็นว่าตอนนี้รุ่นพี่ของเขาพัฒนาไปไกลถึงขนาดทำอาหารให้ลูกชายทานได้แล้ว

“ก็ต้องมีบ้าง พี่เป็นซิงเกิ้ลแด๊ดนี่” ยุนโฮตอบอย่างไม่ยี่หระ จริงๆ เขาเองก็ภูมิใจในตัวเองไม่น้อยเหมือนกันที่สามารถทำในสิ่งที่ชีวิตนี้ไม่คิดว่าจะทำได้อย่างเช่นการเข้าครัวทำอาหาร ถึงแม้ว่าเขาจะทำได้แค่ไม่กี่อย่างก็ตาม

“ถึงจะอย่างนั้นก็เก่งมากเลยนะ เมื่อก่อนพี่เข้าครัวทีไรผมกลัวไฟไหม้บ้านทุกที”

แจจุงเอ่ยย้อนถึงตอนที่รุ่นพี่คนนี้มาเล่นที่บ้านของเขา และเพราะแจจุงเป็นคนชอบเข้าครัวทำอาหารมาแต่ไหนแต่ไร พอแจจุงเข้าครัวทีไรรุ่นพี่คนนี้ก็ต้องตามเข้าไปป่วนอยู่เรื่อย บางทีพี่ยุนโฮก็อาสาจะช่วย แต่ทุกครั้งที่ช่วยก็ต้องได้แผลตามมาเสมอ นอกจากนั้นก็ยังเคยทำให้กระทะบ้านแจจุงไหม้ไปตั้งสามอัน

“ก็นั่นมันเมื่อก่อนนี่ ตอนนี้น่ะ อะไรที่ทำไม่ได้ก็ต้องทำให้ได้แล้ว”

“ก็ถูกของพี่นะ แต่ถ้าวันหลังพี่อยากลองทำอย่างอื่นดูก็ถามผมได้นะ เพราะว่าหลังจากนี้ผมมีเวลามาช่วยพี่เลี้ยงลูกได้บ่อยเลยล่ะ” คนที่เทเค็ทชัปใส่จานเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ทว่านั่นกลับทำให้ชองยุนโฮที่กำลังจะเอาไข่ดาวเข้าปากต้องชะงักในทันที

“นายหมายความว่าไง”

“ก็หมายความว่าผมว่างมาช่วยพี่เลี้ยงยูกึนน่ะสิ ตอนนี้ผมไม่ได้ทำงานบริษัทแล้วนะ สามเดือนก่อนผมเพิ่งลงทุนเปิดร้านอาหารไปน่ะ ตอนนี้ก็เลยบริหารร้านอย่างเดียว ผมจะเข้าไปดูร้านแค่วันจันทร์ พุธ แล้วก็ศุกร์ แต่ก็เข้าไปไม่นานหรอก เพราะงั้นก็เลยมีเวลาเหลือเต็มเลย”

“นี่นายทำตามฝันได้แล้วสินะ” เพราะเมื่อก่อนแจจุงมักจะเล่าให้ยุนโฮฟังบ่อยๆ ว่าฝันอยากจะมีร้านอาหารเป็นของตัวเอง ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าตอนนี้แจจุงจะทำให้ฝันเป็นจริงได้แล้วจริงๆ

“ฮ่าๆ ก็นะ คนเรามันก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลงกันบ้าง ผมโหมทำงานเก็บเงินอยู่ตั้งหลายปี ที่เหลือก็กู้ธนาคารเอา แต่จริงๆ ตอนนี้ผมก็มีแพลนจะเปิดร้านขนมด้วยนะ แต่ว่าคงยังไม่ใช่เร็วๆ นี้หรอก แค่มองๆ ไว้ก่อน เผื่อต่อไปได้กำไรเยอะกว่านี้ก็จะได้เปิด พี่ก็รู้นี่ว่าผมชอบทำขนมด้วย”

แจจุงเอ่ยเล่าด้วยรอยยิ้มที่ยุนโฮหลงรัก ยุนโฮรับรู้ได้ดีว่าแจจุงมีความสุขมากแค่ไหนที่ได้เล่าในสิ่งที่ตัวเองรักและฝันมากนานว่าจะทำ ยุนโฮเองก็ยินดีด้วยที่ในวันนี้แจจุงที่เขามองว่าเป็นเด็กน้อยกลายเป็นผู้ใหญ่อีกขั้นแล้ว แต่ไม่ว่าอย่างไรแจจุงก็ยังเหมือนเด็กน้อยในสายตาเขาอยู่ดี

“นี่ ร้านผมอยู่ไม่ไกลจากบ้านพี่ด้วยนะ วันหลังพี่ว่างๆ ก็พายูกึนไปสิ ผมให้กินฟรีเลยเอ้า”

“รวยจริงนะแม่คุณ”

“ไม่ได้รวยเสียหน่อย แต่ถ้าเป็นพี่กับยูกึนผมให้กินฟรีนะ ขนาดรุ่นพี่ที่ทำงานเก่าผมยังลดให้แค่ไม่กี่วอนเลย หุๆ” แจจุงหัวเราะเสียงสยองที่ยุนโฮกลับมองว่ามันน่ารักมาก ใบหน้าน่ารักดูมีความสุขมากที่ได้พูดเรื่องของตัวเอง หลังจากนั้นแจจุงก็ตั้งหน้าตั้งตาทานมื้อเช้าที่เขาตั้งใจทำให้จนหมด ยูกึนตัวน้อยที่นั่งฟังผู้ใหญ่ทั้งสองคุยกันกินไปก็ยื่นจานเปล่ามาให้คุณพ่อดู ยุนโฮหอมแก้มลูกชายเป็นรางวัลที่ยูกึนทานข้าวจนหมดจาน เด็กน้อยยิ้มหวานออกมาเมื่อถูกคุณพ่อให้รางวัล

“เก่งมากครับ ไปครับยูกึน เอาจานไปแช่ในอ่างนะ เดี๋ยวพ่อล้างเอง” ยูกึนพยักหน้ารับ ก่อนจะเขย่งตัวให้สูงเพื่อจะได้วางจานลงในอ่าง พร้อมทั้งเปิดน้ำใส่เอาไว้เพื่อให้คราบมันทั้งหลายละลายน้ำอีกด้วย หลังจากนั้นเด็กน้อยก็วิ่งออกไปดูการ์ตูนยามเช้าต่อทันที ทิ้งไว้แค่คุณพ่อกับคุณอาคนสวยที่ยังไม่คิดจะลุกไปไหน

“คุณพ่อฮะ แจจุงกินข้าวหมดแล้ว แจจุงน่ารักมั้ยฮะ” แจจุงแอ๊บเสียงเด็กอีกครั้ง ก่อนจะทำตาหวานใส่คุณพ่อของยูกึน ทว่าครั้งนี้กลับเป็นแจจุงเองที่กลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่จนต้องหัวเราะออกมาเสียงดังเพราะตลกตัวเองที่ทำตัวติ๊งต๊องใส่รุ่นพี่แม้ว่าอายุของพวกเขาจะไม่ใช่เด็กๆ แล้วก็ตาม

“ฮ่าๆๆๆ ผมเริ่มอายตัวเองแล้วล่ะ คิกๆ”

“หึๆ ไอ้เด็กบ้า ไม่รู้จักโตซะทีนะ” มือเรียวยีผมนุ่มของแจจุงให้ยุ่งเหยิง ทว่าคนน่ารักของเขาก็ไม่ได้คิดจะโวยวายหรือเอามือจัดกลับให้มันเป็นทรงแต่อย่างได้ แจจุงยังคงหัวเราะอยู่อย่างนั้น พวกเขาต่างก็หัวเราะออกมาจากความรู้สึกมากมายที่คงมีแค่พวกเขาเท่านั้นที่เข้าใจกันและกัน

“อา ดูสิ ยิ้มมากจนปวดแก้มไปหมดเลย” มือขาวกุมแก้มตัวเองก่อนจะวนไปมาเพราะให้คลายความเมื่อยที่ใบหน้า ยุนโฮมองแจจุงด้วยแววตาแห่งความรัก ตากลมของแจจุงที่เผลอมองดวงตาเรียวของรุ่นพี่กลับถูกตรึงเอาไว้ หัวใจสองดวงเต้นแรงไปพร้อมกัน ความรู้สึกมากมายเริ่มก่อตัวและแผ่ขยายไปทั่วทั้งบริเวณ ทว่าแรงสั่นของโทรศัพท์มือในกระเป๋ากางเกงของแจจุงกลับเป็นสัญญาณรบกวนที่ทำให้พวกเขาต้องละสายตาออกจากกัน

“อ…เอ่อ แป๊บนะฮะ” แจจุงล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับทันทีโดยไม่ได้มองชื่อคนที่โทรเข้ามาที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอเลย

“ฮัลโหล ใครฮะ…อ้าว ชางมินเองเหรอ โทษทีๆ พี่ไม่ได้มองชื่อน่ะ อ่อ พี่ออกมาหารุ่นพี่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ….พี่นั่งแท็กซี่มา ไม่มีอะไรหรอก พี่ปลอดภัยดีทุกอย่าง ชางมินไม่ต้องห่วงพี่ขนาดนี้ก็ได้ – โอเค งั้นไว้คุยกันที่บ้านนะ เดี๋ยวอีกสักพักพี่ก็กลับแล้ว บ๊ายบาย”

ระยะเวลาสนทนาที่ไม่ยาวนานทว่ากลับทำให้ยุนโฮรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นช้าลงอย่างรวดเร็ว ก่อนหน้านี้สองนาทีพวกเขายังมีช่วงเวลาที่ดีด้วยกันอยู่เลย แต่เพราะสายนั้นที่โทรเข้ามาสายเดียว สายของผู้ชายที่ชื่อชางมินทำให้ยุนโฮเริ่มเข้าใจทุกอย่างได้ดี

“แฟนเหรอ”

ยุนโฮกลั้นใจถาม เขาพยายามบังคับสีหน้าให้เรียบนิ่งที่สุด แจจุงมีสีหน้าลำบากใจที่จะตอบ แต่สุดท้ายใบหน้างดงามนั้นก็พยักหน้าตอบอย่างเชื่องช้า ตากลมมีประกายเศร้าแฝงอยู่ แววตาแสนเศร้าที่ยุนโฮไม่อาจเข้าใจมันได้เลยสักครั้งว่ามันหมายถึงอะไร

“ก็ดีนะ เท่าที่ได้ยินดูเขาจะเป็นห่วงนายมากเลย ดีแล้วล่ะ นายต้องมีคนดูแลถึงจะถูก”

“ผม…ผมก็เพิ่งคบกันน่ะ ก็แค่ลองดู…”

“ก็ไม่เสียหายนี่ นายเองก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว มีแฟนกับเขาบ้างก็ดี พี่จะได้หายห่วงซะที”

ยุนโฮเป็นห่วงแจจุงมาตลอดก็จริง แต่นั่นไม่ได้แปลว่าทุกสิ่งที่เขาพูดในตอนนี้จะมาจากใจจริงของเขา ยุนโฮก็แค่โกหกใจตัวเอง โกหกแจจุงว่าเขารู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วเขาเจ็บแทบบ้าที่รู้ว่าแจจุงมีแฟน คนที่ควรจะได้ดูแลแจจุงมาตลอดกลับไม่ใช่เขา ไม่ใช่ชองยุนโฮ แต่กลับเป็นใครก็ไม่รู้ที่ยุนโฮไม่เคยรู้จักมาก่อน เขาไม่เคยรู้ว่าคนคนนั้นเข้าหาแจจุงแบบไหน จริงใจกับแจจุงเท่าเขาหรือเปล่า ดูแลแจจุงได้ดีกว่าเขาหรือเปล่า

“พี่ไม่โกรธเหรอ” แจจุงช้อนตาถาม

“ไม่นี่ จะโกรธทำไมล่ะ น้องมีแฟนที่ดีพี่ก็ต้องดีใจสิ ไปเถอะ รีบกลับบ้านได้แล้ว หมอนั่นเป็นห่วงนายแย่แล้วมั้ง” ยุนโฮไม่ได้อยากจะไล่แจจุงให้ออกจากห้องของเขาไปเลยแม้แต่นิดเดียว เพียงแต่ตอนนี้เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะจัดการกับตัวเองอย่างไรดี แจจุงดูรู้สึกผิดที่เขารู้ว่ามีแฟน แต่ยุนโฮก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมแจจุงถึงมีอาการแบบนั้น เขาไม่กล้าคิด ไม่กล้าคิดอะไรไปมากกว่านี้อีกแล้ว

“ถ้างั้น…ไว้ผมจะมาหาพี่ใหม่นะ บอกยูกึนด้วยนะว่าอาแจจุงจะมาใหม่” เพราะถูกรุ่นพี่บอกให้กลับบ้านแบบนั้น แจจุงจึงไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี แต่แจจุงอยากกลับมาที่นี่อีก อยากกลับมาหาพี่ยุนโฮ อยากกลับมาในที่ที่มีแค่พวกเขา ที่ที่แจจุงไม่ต้องคิดถึงใคร ที่ที่แจจุงโหยหามาตลอด

“อืม ไว้ว่างๆ ค่อยมาใหม่ก็ได้ พี่ไม่หนีไปไหนหรอก”

ยุนโฮบอกแบบนั้นเพราะเขาเองก็ไม่อยากให้นี่เป็นแค่ครั้งสุดท้ายเหมือนกันที่จะได้เจอกันอีก อย่างน้อยแจจุงก็ยังอยากกลับมาหาเขาอีก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม แต่ยุนโฮยินดีเสมอที่จะเปิดประตูรับแจจุงเข้ามา

“ถ้างั้นผมกลับก่อนนะ ขอบคุณสำหรับมื้อเช้านะฮะ”




------------------------




แจจุงกลับมาถึงคอนโดในช่วงสายของวันพร้อมกับหัวใจที่หนักอึ้งอีกครั้ง หลังจากครั้งสุดท้ายที่แจจุงเคยรู้สึกแบบนี้ก็เมื่อตอนที่รู้ว่ารุ่นพี่ที่แสนดีของเขากำลังจะแต่งงานมีครอบครัว

หลังจากที่ไม่เคยพบกันอย่างจริงๆ จังๆ มาหลายปี พอได้กลับมาเจอกันอีก หัวใจที่แจจุงเคยคิดว่ามันคงตายแล้วก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ความรู้สึกเก่าๆ ที่ฝังลึกอยู่ในใจกลับมามีชีวิตชีวาอีกหน ทุกอย่างที่แจจุงเคยรู้สึก ทุกความทรงจำดีๆ ที่เคยมีร่วมกันถูกนำมาเป็นหัวข้อสนทนาระหว่างเราอยู่หลายครั้ง แจจุงไม่อาจปฏิเสธใจตัวเองได้เลยว่าเขามีความสุขแค่ไหนเมื่อได้อยู่กับชองยุนโฮ รุ่นพี่ที่แจจุงก็รู้สึกแบบเดียวกันกับเขามาตลอด แต่เพราะอะไรหลายๆ อย่างในชีวิตที่มันผิดพลาดไป ทำให้ทุกอย่างยังคงผิดพลาดมาจนถึงทุกวันนี้ อย่างในวันนี้ที่แจจุงก็คิดไม่ถึงว่าชองยุนโฮจะยังคงรู้สึกแบบเดิมกับเขาอยู่ แจจุงไม่เคยคิดเลยว่าเมื่อคืนรุ่นพี่จะโทรมาหาเขา แต่ในตอนนี้…สายของชางมินที่โทรเข้ามาถึงเป็นเหมือนเครื่องย้ำเตือนว่าแจจุงคงไม่มีโอกาสได้ทำตามหัวใจของตัวเองอีกแล้ว แจจุงไม่ใช่คิมแจจุงที่อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไปเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

สองปีก่อน หลังจากที่งานแต่งงานของชองยุนโฮผ่านไปได้ไม่นาน บริษัทที่แจจุงเพิ่งเข้าทำได้ไม่นานก็มีเด็กฝึกงานที่ชื่อชิมชางมินเข้ามา แจจุงที่ถึงแม้จะเพิ่งเข้าทำงานได้ไม่เท่าไรก็ถูกหัวหน้าฝ่ายสั่งให้ดูแลรุ่นน้องคนนั้น คอยสอนงานที่ตอนมาใหม่แจจุงก็ถูกสอนให้ทำแบบนี้ แจจุงกับชางมินเข้ากันได้ดีในหลายๆ เรื่อง จนในที่สุด วันสุดท้ายของการทำงานของชางมิน แจจุงก็ถูกรุ่นน้องคนนี้สารภาพรัก

ตอนนั้นแจจุงตั้งตัวไม่ถูก และไม่รู้จะให้คำตอบใดกับรุ่นน้องคนนี้ดี ทว่าสุดท้าย คำขอบคุณก็เป็นสิ่งที่แจจุงเลือกเอ่ยออกไป ชางมินในตอนนั้นคิดว่าแจจุงคงเขินเขามากก็เลยพูดได้แค่ขอบคุณออกมา หลังจากนั้นชางมินก็เริ่มเข้าหาแจจุงในแบบของผู้ชายมากขึ้น เขารุกจีบแจจุง คอยดูแลแจจุงเหมือนกับที่หลายปีก่อน ชองยุนโฮก็เคยดูแลแจจุงอย่างดีแบบนี้ แจจุงซึ้งใจในความรักและความพยายามของชางมิน นั่นทำให้สองเดือนก่อนหน้านี้แจจุงจึงตกลงรับรักชางมิน และยอมให้ชางมินเข้ามาดูแลแบบคนรักจริงๆ เสียที

แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าหัวใจของแจจุงจะอยู่ที่ชิมชางมิน

แจจุงยังเหมือนเดิม ยังคงรู้สึกกับรุ่นพี่คนนั้นของเขาเหมือนเดิม ไม่ว่าอะไรก็เปลี่ยนความรู้สึกนี้ของเขามาไม่ได้ แต่เพราะตอนนั้นแจจุงรู้ดีว่าเรื่องของพวกเขาคงกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีก หรือให้เป็นมากกว่าพี่น้องก็คงไม่มีทางเช่นกัน รุ่นพี่แต่งงานแล้ว และที่สำคัญเขามีลูกแล้ว ไม่ว่ายังไงโอกาสที่จะกลับมาพัฒนาความสัมพันธ์แบบนั้นก็ยิ่งไกลจากคำว่าเป็นไปได้ และเหตุผลเหล่านี้จึงทำให้แจจุงยอมเป็นแฟนกับชางมิน และแจจุงก็ได้แต่หวังว่าเขาจะรักชางมินได้ในสักวัน

“กลับมาแล้วเหรอ ผมเป็นห่วงพี่แทบแย่แหน่ะ”

เด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าแจจุงสองปีดึงแจจุงเข้าไปกอดทันทีด้วยความคิดถึงและเป็นห่วง ชางมินกอดแจจุงแน่นเสียจนแจจุงเริ่มรู้สึกอึดอัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาผละกอดออกพร้อมทั้งจับไหล่บางแล้วหมุนดูว่าพี่แจจุงของเขาไม่ได้บาดเจ็บอะไรตรงไหน

“พี่โตแล้วน่า ไม่ต้องเป็นห่วงขนาดนี้ก็ได้”

“ได้ไงกัน ผมเลี้ยงของผมมาดีๆ นะ ผมไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรพี่หรอก”

คำพูดของชางมินทำให้แจจุงหวนคิดถึงชองยุนโฮ รุ่นพี่ของแจจุงก็เคยพูดกับแจจุงแบบนี้

‘พี่ไม่ต้องเป็นห่วงผมขนาดนี้ก็ได้นี่นา ผมแค่ฝึกขับรถเองนะ’

‘ได้ไงกัน พี่เลี้ยงของพี่มาดีๆ ถ้าเกิดนายเป็นอะไรพี่จะทำไงล่ะ’

เพราะแจจุงเงียบไปแบบนั้นชางมินจึงต้องหยุดพูดแล้วสังเกตอาการเหม่อลอยของคนรัก มือใหญ่กางออกก่อนจะโบกไปมาเพื่อเรียกความสนใจจากแจจุง ทว่าตากลมคู่นั้นก็ยังเหม่อไม่รู้ทิศทางอยู่ดี ใบหน้าหล่อหลุดยิ้มเอ็นดูคนโตกว่าที่แม้จะแก่กว่าแค่สองปีแต่ก็ยังเหมือนเด็กน้อยไม่มีผิด ชางมินจึงตัดสินใจใช้วิธีเด็ดขาดดึงแจจุงให้กลับมาสนใจด้วยจูบของเขา

ริมฝีปากเรียวประทับลงที่ริมฝีปากนุ่มสีชมพูจัด ดูดเม้มเนื้อนุ่มนั้นไม่กี่วินาทีก็รีบผละออกมาพร้อมกับเสียงดังจุ๊บที่ทำให้แจจุงหลุดออกมาจากภวังค์พร้อมกับตากลมทั้งสองที่เบิกโตด้วยความตกใจที่ถูกเด็กหนุ่มขโมยจูบ

“อะไรกัน แค่นี้ก็ต้องตาโตด้วยเหรอ” ชางมินยิ้มหวาน เสียงหัวใจของแจจุงที่เต้นแรงนั้นทำให้เขาอดเอ็นดูคนรักไม่ได้ แต่ใช่ว่าจะเป็นแค่แจจุงคนเดียวเสียเมื่อไรที่ใจเต้นแรง เขาเองก็เหมือนกัน

ก็นี่เป็นครั้งแรกเลยนี่นาที่เขาได้จูบแจจุง

“ชางมิน…ทำไม” แจจุงรู้สึกเหมือนสติของเขามันกำลังหลุดลอยไปทีละนิด นิ้วขาวแตะที่ริมฝีปากของตัวเองเมื่อสัมผัสเมื่อครู่ยังวูบวาบอยู่ไม่จางหายจนแจจุงเริ่มรู้สึกผิด ทั้งๆ ที่ไม่ควร

“ทำไมพี่ทำหน้าตกใจแบบนั้นล่ะ จูบแรกเหรอ” ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแจจุงของเขาจะบริสุทธิ์ได้ขนาดนี้ ชางมินไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้พี่แจจุงของเขาเคยคบกับใครมาบ้างหรือเปล่า เขาไม่เคยรู้ว่าแจจุงเคยเป็นของใครมาก่อนแล้วหรือยัง แต่ชางมินก็เตรียมใจเอาไว้แล้วว่าเขาจะไม่เป็นอะไร เพราะเขารักแจจุง เขายินดีจะรับทุกอย่างที่แจจุงเป็นได้ทั้งหมด แค่แจจุงยอมให้เขาเข้ามาดูแลก็ดีมากเท่าไรแล้ว

“แจจุง ผมเป็นจูบแรกของพี่จริงๆ เหรอ อา…ไม่อยากจะเชื่อเลย”

ชิมชางมินรู้สึกเหมือนกับว่าข้างในของเขามีใครสักคนมาจุดพลุเอาไว้ ตอนนี้เหมือนกับพลุเหล่าจะดังเปรี้ยงปร้างเต็มไปหมดจนเขาแทบจะคุมตัวเองไว้ไม่อยู่ ถ้าไม่กลัวว่าแจจุงจะตกใจไปมากกว่านี้เขาสาบานเลยว่าเขาจะต้องจูบแจจุงอีกครั้งแน่ๆ

“พ..พี่…คือ”

“พี่ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ผมรู้แล้วครับ พี่ไปอาบน้ำดีกว่านะ เดี๋ยวเสร็จแล้วเราค่อยไปร้านกัน”

ชางมินดึงแจจุงเข้ามากอดอีกครั้งด้วยความทะนุถนอม พอพูดกับคนโตกว่าจบก็ฝังปลายจมูกโด่งของตัวเองลงที่แก้มนุ่มนิ่ม สูดความหอมเฉพาะตัวจนพอใจแล้วก็ดุนหลังบางให้เดินเข้าห้องน้ำไป

“อาบดีๆ นะครับ อย่ามัวแต่เหม่อล่ะ”

“…อื้อ”

“ผมรักพี่นะ”



tbc.

[FICTION] REWIND {YUNJAE} ; 01


- 01 -



เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่ยุนโฮตัดสินใจโทรหาคิมแจจุงหลังจากที่พวกเขาขาดการติดต่อกันไปนานหลายปี ตั้งแต่วันนั้น…วันที่ยุนโฮเข้าพิธีวิวาห์กับยูจิน หลังจากวันนั้นเขาก็ไม่เคยเจอแจจุงอีกเลย ยุนโฮได้ยินเพียงแต่ข่าวคราวของแจจุงที่เพื่อนของเขามาเล่าให้ฟังบ้างนานๆ ครั้งว่าตอนนี้เจ้าตัวทำอะไรบ้าง และยังสบายดีอยู่หรือไม่ แม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาจะสนิทสนมกันแค่ไหน แต่อะไรบางอย่างก็ทำให้พวกเขาห่างเหินกันไป


ยุนโฮและแจจุงรู้จักกันในฐานะพี่รหัสและน้องรหัสตอนเรียนมหาวิทยาลัย จริงๆ แล้วเขาต้องเป็นลุงรหัสด้วยซ้ำ เพราะน้องรหัสของเขาเป็นพวกเด็กเรียนแว่นหนาเตอะจนไม่คิดจะสนใจผู้คนนอกจากตัวเอง แจจุงที่เข้ามาเป็นน้องปีหนึ่งไม่ได้ถูกพี่รหัสดูแลเลยสักครั้ง จนยุนโฮทนไม่ไหวจึงต้องมาดูแลเอง และนั่นคงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาได้รู้จักกับคิมแจจุง จุดเริ่มต้นของความรู้สึกทั้งหมดที่แม้ยุนโฮจะเคยผ่านมันมาบ้างแล้ว แต่กับแจจุง ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ความรู้สึกเหล่านั้นก็ยังไม่หายไปเสียที

ชองยุนโฮคือพี่รหัสที่แสนดีของแจจุง แม้ว่าพี่รหัสตัวจริงจะไม่สนใจแจจุงเลยสักนิด แต่แจจุงบอกกับเขาว่าแค่มีพี่คอยดูแลแค่คนเดียวก็ดีใจแล้ว แล้วแจจุงก็ดีใจมากที่พี่คนนั้นคือยุนโฮ ยุนโฮดูแลแจจุงอย่างดีมาตลอดจนหลายครั้งที่ถูกใครต่อใครถามว่าเขาดูแลแจจุงดีเกินไปหรือไม่ เขาให้ความสำคัญกับแจจุงมากไปหรือเปล่า และใช่ มันมากเกินไป ยุนโฮรู้ดีว่าสิ่งที่เขาทำให้แจจุงมันมากกว่าคำว่าพี่น้อง เขาตื่นไปรับไปส่งแจจุงที่บ้านอยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยแทบทุกวันที่เขาไม่มีเรียนช่วงเช้า ตกเย็นถ้ามีเวลายุนโฮจะพาแจจุงไปกินข้าว บ้างก็พาไปเที่ยวไปดูหนังหรือไปไหนก็ได้ที่แจจุงอยากไป ยุนโฮเอ็นดูแจจุง เขาชอบแจจุง และเขาก็รักแจจุงมาตลอด และนี่เป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ยุนโฮดูแลคิมแจจุงดีขนาดนี้

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นแจจุง ยุนโฮพบว่าเขาไม่อาจละสายตาไปจากใบหน้างดงามน่ามองนั้นได้ แจจุงสวยเกินกว่าที่ผู้ชายทั่วไปจะมีได้ และบางทีความสวยของแจจุงก็มีมากเสียจนผู้หญิงหลายคนยังอาย แจจุงเป็นคนน่ารัก เขาอัธยาศัยดีและเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม แจจุงเป็นมิตรกับทุกคน เขาใจดีและมีน้ำใจจนใครๆ ต่างก็หลงรัก แต่ก็น่าแปลกที่แจจุงไม่เคยมองใครหรือคบใครสักคนอย่างจริงจังเลย
เรื่องราวระหว่างพวกเขาดำเนินมาเรื่อยๆ ด้วยความสัมพันธ์ของพี่น้องแบบนี้จนเมื่อยุนโฮเริ่มแน่ใจแล้วว่าความรู้สึกที่เขามีต่อแจจุงไม่ใช่เรื่องล้อเล่นอีกต่อไป ทว่าคำพูดบางอย่างของแจจุงกลับทำให้ยุนโฮเปลี่ยนใจไม่พูดอะไรออกไป เขาได้แต่เก็บทุกอย่างไว้กับตัวเอง

‘เป็นน้องรหัสรุ่นพี่นี่ดีจังเลยนะ พี่ดูแลผมดีกว่าน้องแท้ๆ เสียอีก’

เพราะคำพูดนี้ที่ทำให้ยุนโฮฉุกคิดว่าแจจุงอาจไม่ได้คิดอะไรเกินเลยเหมือนที่เขาคิด แจจุงไม่มีพี่น้องที่ไหน เขาเป็นลูกคนเดียวที่พ่อแม่ไม่ได้ตามใจมากนัก เป็นไปได้ว่าการที่แจจุงถูกยุนโฮดูแลอย่างดีมาตลอดจะทำให้แจจุงรักเขาเหมือนพี่ชายแท้ๆ สุดท้ายยุนโฮจึงพยายามตัดใจแล้วหันไปคบกับหญิงสาวคนหนึ่งที่เข้ามาสารภาพว่าชอบเขา แต่สุดท้ายยุนโฮก็ไปไม่รอด เขาเลิกรักแจจุงไม่ได้ และไม่มีทางที่จะทำได้ เพราะในขณะที่คบกับเธอคนนั้น จิตใจของยุนโฮก็ยังห่วงหาแต่แจจุง เขาทนอยู่เฉยไม่ได้ถ้าไม่รู้ว่าวันนี้แจจุงอยู่ที่ไหน แจจุงทำอะไร แจจุงจะกลับบ้านกับใคร แล้วใครจะคอยกินข้าวกลางวันเป็นเพื่อนแจจุง เหตุผลมากมายเหล่านี้ทำให้เขาตัดสินใจบอกเลิกเธอคนนั้นเพราะไม่อยากทำร้ายใจตัวเองและความรู้สึกของใครอีก

วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนในที่สุดยุนโฮก็เรียนจบ เขากลับมาสานต่อธุรกิจของทางบ้านอย่างที่พ่อแม่อยากให้ทำมาตลอด ยุนโฮเริ่มทำงาน ในขณะที่แจจุงยังคงเรียนอยู่ พวกเขาห่างกันมากขึ้นด้วยเวลาและภาระหน้าที่ที่ยุนโฮต้องแบกรับ รวมถึงแจจุงที่มีเรียนและงานให้ทำมากมายจนห่างกับยุนโฮ หลังจากนั้นยุนโฮก็เริ่มมีหน้าที่การงานในตำแหน่งที่มั่นคง เหล่าพนักงานในบริษัทเริ่มนับถือและเชื่อมือ ยุนโฮจึงถูกจับคู่ดูตัว แล้วผลสุดท้ายก็มาลงเอยที่พัคยูจิน ก่อนที่พวกเขาจะตัดสินใจแต่งงานกันในที่สุด

ยุนโฮจำวันนั้นได้ดี นั่นเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขามีโอกาสได้พบกับแจจุง ในวันแต่งงานของเขา แจจุงที่มักจะสดใสและมีรอยยิ้มน่ารักอยู่เสมอกลับเปลี่ยนไป เขาไม่ได้ยิ้มสว่างไสวดังที่เคย แจจุงเพียงแค่ฉีกยิ้มเล็กน้อยที่ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาส่งมาให้เขาพร้อมกับของขวัญกล่องเล็กที่เจ้าตัวตั้งใจมอบให้ ยุนโฮอยากจะถามเหลือเกินว่าแจจุงเป็นอะไร ทำไมถึงดูไม่มีความสุขแบบนั้น แต่เขาก็ไม่ได้ถามออกไป เพราะมันถึงเวลาที่พิธีแต่งงานกำลังจะเริ่ม

งานวิวาห์ของเขาเมื่อสองปีก่อนคือครั้งสุดท้ายที่เขาได้ติดต่อกับคิมแจจุง น้องรหัสที่ยุนโฮหลงรักตั้งแต่แรกเจอ

“ฮัลโหลฮะ”

“แจจุง นี่พี่เองนะ…พี่ยุนโฮ”



-----------



สัญญาณถูกตัดไปจากปลายสายพร้อมกับความรู้สึกมากมายที่เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง ก้อนเนื้อที่อกซ้ายของยุนโฮเริ่มกลับมามีชีวิตอีกครั้ง มันเต้นแรงเสียจนยุนโฮแอบคิดไม่ได้ว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ เขาแอบไปวิ่งสี่คูณร้อยที่ไหนมาหรือเปล่า แน่นอนว่าเขาไม่ได้วิ่ง เขาไม่ได้ขยับตัวไปที่ไหนเลยนอกจากพยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่มันเต้นแรงเสียจนยุนโฮเริ่มจะเจ็บเองเสียแล้ว ทว่าสิ่งหนึ่งที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้เลยคือความรู้ของเขา แค่เพียงได้ยินเสียง แค่เพียงได้ทักทายกันอีกครั้งก็ทำให้ยุนโฮมีกำลังใจขึ้นมา คิมแจจุงคือความสุขของเขา

ติ๊งหน่อง ติ๊งหน่อง

เสียงออดหน้าประตูห้องดังขึ้นในขณะที่ยุนโฮเตรียมตัวจะเข้านอน ชายหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดปีชะงักฝีเท้าที่กำลังเดินตรงไปยังห้องนอนของลูกชายที่หลับไปก่อนนานแล้ว ขายาวก้าวไปใกล้กับบานประตูอันใหญ่ด้วยความแปลกใจว่าใครกันที่มาหาเขาดึกดื่นเช่นนี้ ที่สำคัญคือยุนโฮเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไม่ถึงเดือนดีคงไม่น่าจะมีใครรู้ที่อยู่ของเขาแน่

ช่องตาแมวที่ติดอยู่กับประตูห้องถูกใช้เป็นดวงตามองผ่านออกไปยังแขกที่มากดออดหน้าห้องในยามวิกาล ก้อนเนื้อด้านซ้ายที่เพิ่งสงบไปได้ไม่นานกลับมาเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง คราวนี้มันอาจจะแรงกว่าครั้งไหนๆ ที่เขาเคยใจเต้นให้กับคนคนนี้ก็ได้

“…แจจุง”

ยุนโฮมองเห็นคิมแจจุงผ่านตาแมวด้วยหัวใจที่เต้นระทึก รุ่นน้องของเขาที่ไม่เจอกว่าสองปียืนอยู่หน้าห้องของเขาจริงๆ คิมแจจุงที่เขาคิดถึงมากมาย ทว่าก็ต้องพยายามข่มใจมาตลอดกำลังยืนรอเขาอยู่ที่หน้าประตูห้องจริงๆ!

ยุนโฮหลับตาลงด้วยความตื่นเต้นราวกับเป็นหนุ่มน้อย เขารวบรวมสติทั้งหมดที่เหลืออยู่ในตอนนี้หมุนลูกบิดประตูพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับบุคคลที่เขามอบใจให้ไปตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนจนทุกวันนี้มันก็ยังอยู่ที่คนคนนี้

“รุ่นพี่!”

แจจุงเอ่ยเรียกอดีตพี่รหัสที่เคยดูแลเขาเป็นอย่างดีตั้งแต่สมัยเรียน ใบหน้าน่ารักมีแววตื่นเล็กน้อยเพราะเป็นห่วงรุ่นพี่ที่เคยสนิทกันมากหลังจากที่ได้ฟังปัญหาชีวิตของเขา แจจุงมองใบหน้าหล่อเหล่าที่มีโอกาสได้เห็นบ้างตามรายการเกี่ยวกับธุรกิจ หลายครั้งหลายคราที่ได้เห็นรุ่นพี่คนนี้อยู่ในจอทีวีเพราะใบหน้าที่หล่อเหลาเอาการนี้ทำให้หญิงสาวครึ่งค่อนประเทศหลงรัก ทว่าก็น่าเสียดายนักที่เขามีครอบครัวและลูกน้อยแล้ว

“นายมาที่นี่ได้ยังไง” ยุนโฮที่เพิ่งควานหาลิ้นเจอสรุปกับตัวเองในใจว่าเขาควรจะถามคำนี้เป็นคำถามแรก แม้ในใจจะมีคำถามากมายเต็มไปหมดที่อยากจะถามแจจุงก็ตาม

“อ๋อ ผมโทรถามพี่ยูชอนเอาน่ะฮะ ก็เลยรู้ว่ารุ่นพี่ย้ายมาอยู่ที่นี่แล้ว” แจจุงตอบด้วยรอยยิ้ม รุ่นพี่ที่ควรจะตอบโต้กลับมาบ้างทำแค่เพียงจ้องใบหน้าของแจจุงนิ่งงัน คนตัวเล็กกว่าทำอะไรไม่ถูกได้แต่พยายามแสร้งมองอากาศไปเรื่อย ทว่ารุ่นพี่คนเดิมก็ยังไม่หยุดจ้องจนแจจุงรู้สึกหนาวแทบทนไม่ไหวเพราะเพิ่งฝ่าหิมะมา ริมฝีปากกลมจึงตัดสินใจเอ่ยพูดขึ้นบ้าง

“…พี่ให้ผมเข้าไปข้างในได้มั้ย พอดีว่าข้างนอกมันหนาวมากเลย” แจจุงยิ้มอย่างขอความเห็นใจ รุ่นพี่ตัวโตที่เหมือนจะเพิ่งได้สติกะพริบตาปริบๆ อยู่ทีสองทีก่อนจะพยักหน้ารับแกนๆ แล้วถอยหลังให้แขกหน้าหวานเข้ามาด้านในก่อนที่จะหนาวตายไปเสียก่อน

“แบบนี้ค่อยอุ่นขึ้นหน่อย ฮะๆ” แจจุงเอ่ยแก้เขินเมื่อสายตาของรุ่นพี่ที่เคยสนิทยังมองมาที่ตนไม่ละไปไหน

“เอ่อ ห้องสวยดีนะฮะ - อ้ะ!” แจจุงแสร้งเปลี่ยนเรื่องคุยเพราะทำตัวไม่ถูกกับสายตาคู่นั้น ทว่าร่างแบบบางของแจจุงกลับถูกชองยุนโฮดึงเข้าไปกอดอย่างรวดเร็ว ตากลมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างคนตกใจ วงแขนแกร่งโอบล้อมลำตัวของแจจุงเอาไว้อย่างแน่นหนา

“ขอบใจนายมากนะ ไม่ว่านายจะมาที่นี่เพราะเหตุผลอะไรก็ตาม แต่พี่ดีใจที่นายมา…พี่ดีใจที่เราได้เจอกันอีกครั้ง”

รุ่นพี่ที่แสนดีของแจจุงเอ่ยข้างหู น้ำเสียงของยุนโฮแสนเศร้าอย่างบอกไม่ถูก แขนขาวเลื่อนขึ้นมากอดอีกฝ่ายตอบด้วยความรู้สึกหลากหลาย แต่การที่แจจุงออกจากบ้านมากะทันหันเช่นนี้ไม่ใช่เพราะแจจุงสงสารยุนโฮแต่อย่างใด

ที่ผ่านมารุ่นพี่คนนี้ดูแลแจจุงอย่างดีมาตลอด แม้ว่าแท้จริงแล้วจะไม่ใช่หน้าที่ของเขาเลยที่ต้องมาดูแลหลานรหัสอย่างแจจุงแทนพี่รหัสของเขา แต่ลุงรหัสอย่างยุนโฮก็ทำ เขาดูแลแจจุงสารพัด พาไปเที่ยวในที่ที่แจจุงไม่เคยไปและอยากไป ร้านอาหารไหนว่าอร่อยยุนโฮก็พาแจจุงไปทานทุกที่ที่เขามีเวลาและความสามารถจะพาไป ตอนที่แจจุงเป็นไข้หวัดใหญ่ แม่ของแจจุงไปดูงานที่ต่างประเทศ หากไม่ได้พี่ยุนโฮแจจุงอาจช็อกเพราะไข้ขึ้นสูงตายไปแล้วก็ได้ และไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือเรื่องการใช้ชีวิต รุ่นพี่คนนี้ก็คอยสอนแจจุงในทุกๆ อย่าง ช่วงชีวิตที่ผ่านมาของแจจุงหากไม่มีชองยุนโฮ เขาเองก็คงแย่เหมือนกัน

“ไม่เห็นเป็นไรเลย พี่ดูแลผมดียิ่งกว่านี้ตั้งไม่รู้เท่าไร” มือขาวลูบแผ่นหลังกว้างไปด้วยในขณะพูด ยุนโฮไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีกนอกจากกอดแจจุงเอาไว้แบบนั้นจนในที่สุดเขาก็ต้องตัดใจละกอดออกมาจากร่างนุ่มนิ่มที่เขาไม่เคยพบหน้าเลยตลอดสองปีที่ผ่านมานี้ ใบหน้าหวานของแจจุงขาวใสเหมือนเดิม ริมฝีปากกลมนั้นก็ยังแดงจัดอยู่เหมือนเดิมแม้ว่าสภาพอากาศจะเลวร้ายแค่ไหนมันก็ไม่เคยจางสีลงสักนิด

“ไม่ได้เจอกันตั้งสองปีแหน่ะ นานเหมือนกันเนอะ” แจจุงยิ้มหวานในขณะที่พูด ร่างเล็กย่อกายนั่งลงบนโซฟาตัวเขื่องที่ตั้งอยู่ไม่ไกล ตามมาด้วยเจ้าบ้านที่เดินมานั่งข้างกัน

“รู้ด้วยเหรอว่าเราไม่เจอกันมาสองปีแล้ว”

“รู้สิ ก็ตั้งแต่งานแต่งพี่เราก็ไม่เคยได้เจอกันอีกเลย”

“พอมาเจออีกทีก็ตอนที่พี่จะหย่าแล้วว่างั้นเถอะ” ยุนโฮถามกลับด้วยใบหน้าไม่จริงจังนัก บรรยากาศเหมือนวันเก่าๆ เริ่มกลับมาอีกครั้ง

“จะว่างั้นก็ได้ แต่คนเราก็ต้องมีชีวิตเป็นของตัวเองนี่นา พี่ก็มีครอบครัว ส่วนผมในตอนนั้นก็เพิ่งเริ่มมีงานทำ อะไรๆ ก็วุ่นวายไปหมด”

“ก็ถูกของนายนะ แต่ไอ้การไม่ส่งข่าวคราวมาหาบ้างเลยนี่มันก็ใจร้ายเกินไปหน่อยมั้ง” ยุนโฮล่ะไม่เข้าใจแจจุงเลย ต่อให้จะหายไปยังไงก็ควรจะส่งข่าวมาหากันบ้างสิ สมัยนี้ก็มีแอพลิเคชั่นมากมายให้ใช้ติดต่อกันแล้ว เบอร์โทรศัพท์ของยุนโฮเปลี่ยนใหม่แค่ครั้งเดียวเขายังกระจายข่าวบอกเพื่อนทุกคนรวมถึงแจจุงด้วย แต่ดูแจจุงสิ จะทำอะไร ชีวิตของการทำงานเป็นอย่างไรบ้าง ยุนโฮไม่เคยรู้เลยสักนิด หากไม่ได้ยูชอนที่เจอแจจุงบ้างตามโอกาสก็คงไม่รู้เลยว่ารุ่นน้องที่เขาเฝ้าคิดถึงคนนี้เป็นอย่างไร

“แฮะๆ โทษที พอดีชีวิตช่วงนั้นก็มีเรื่องยุ่งๆ เหมือนกัน ตอนนั้นก็เลยไม่อยากจะติดต่ออะไรกับใครเท่าไร”

“แล้วตอนนี้ล่ะ”

“หื้ม”

“แล้วตอนนี้ล่ะ นายจะหายไปอีกมั้ย”ตาคมจ้องแก้วตาใสอย่างต้องการคำตอบ แจจุงเกลียดเหลือเกินเวลาที่ถูกสายตาคู่นี้มอง ทุกครั้งที่ถูกดวงตาคู่นี้จดจ้อง แจจุงมักจะทำอะไรไม่ถูก หัวใจของแจจุงจะเต้นแรงจนเจ็บไปหมด

“……”

“นายจะหายไปอีกมั้ย พี่ก็แค่อยากรู้ เพราะถ้านายหายไปอีกพี่จะได้รู้ว่าตอนนี้พี่ไม่ควรปล่อยให้นายหายไปอีกแล้ว”

“พี่…” แจจุงไม่ได้โง่ขนาดที่จะไม่รู้ว่าทุกอย่างที่อีกฝ่ายทำมันเป็นเพราะอะไร แม้ว่าแจจุงจะพยายามห้ามใจข่มใจตนเองมาตลอดหลายปี ทว่าก็ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่เขาจะทำมันสำเร็จ

ที่ผ่านมาแจจุงทำได้แค่หนีความจริง พาตัวเองอยู่ในมุมที่ชองยุนโฮจะมองเขาไม่เห็น ใช้ชีวิตของตัวเองต่อไปในแบบที่ไม่มีรุ่นพี่คนนี้ ไม่มีชองยุนโฮที่จะคอยดูแลกันเหมือนตอนเรียน คิมแจจุงก็แค่ไม่อยากทำให้ใครต้องลำบากใจ เพราะแจจุงรู้ รู้มาตลอดว่าพี่ยุนโฮคิดกับเขาอย่างไร

“ต่อจากนี้…ผมคงไม่หายไปอีกแล้วล่ะ”

“……”

“ต่อไปนี้ถ้าพี่มีอะไรให้ผมช่วยก็บอกได้เลยนะ ผมยินดีจะช่วยพี่ทุกเรื่อง ขอแค่พี่บอกมา ผมยินดีจะช่วยพี่ทุกอย่าง”

ไม่ใช่…

นี่ไม่ใช่สิ่งยุนโฮอยากได้ยินจริงๆ เสียหน่อย เขาไม่ได้อยากให้แจจุงพูดแบบนี้ มันเหมือนกับว่าเพราะเขามีบุญคุณกับแจจุง เพราะเขาเคยดูแลแจจุงมาอย่างดีตลอด แต่ทั้งหมดนั้นเขาไม่ได้ต้องการให้แจจุงคิดว่ามันคือบุณคุณหรือเรื่องที่ต้องทดแทนกัน ยุนโฮดูแลแจจุงด้วยใจ เขาแค่รักแจจุง และเมื่อยุนโฮรักใครสักคนแล้ว สิ่งที่เขาเลือกทำก็คือการทำให้คนที่เขารักมีความสุข อะไรที่ยุนโฮพอจะทำให้แจจุงได้เขาก็ยินดีจะทำ ถึงแม้เขาจะรู้ดีแก่ใจว่าทุกอย่างที่เขาทำนั้นต้องถูกจำกัดด้วยคำว่าพี่น้อง เขาเป็นอะไรที่มากกว่านั้นกับแจจุงไม่ได้ และจนถึงตอนนี้ยุนโฮก็ยังรู้สึกว่าเขาจะผ่านคำจำกัดนั้นไปไม่ได้เลย

ยุนโฮก็แค่อยากรู้ว่าที่ผ่านมาแจจุงเคยคิดแบบเดียวกับเขาบ้างหรือเปล่า

“คำตอบของผมคงไม่ใช่สิ่งที่พี่อยากได้ยินเท่าไร แต่ว่า…เรื่องที่จะไม่หายไปอีกแล้วผมพูดจริงๆ นะ” พอเห็นแจจุงพูดแบบนั้นแล้วยุนโฮก็ได้แต่ถอนใจอย่างคนไม่รู้จะทำอย่างไร หากลองคิดในแง่ดี การที่แจจุงจะไม่หายไปไหนอีกก็เท่ากับว่าเขาจะได้เจอแจจุงบ่อยขึ้น อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนคิดถึงแจจุงอีกแล้ว

“ตามใจนายแล้วกัน” ยุนโฮยีผมนุ่มนั้นด้วยความเอ็นดู แม้ในใจของเขาจะรู้สึกหน่วงขึ้นมาก็ตาม ไม่รู้ว่าการพบกันคราวนี้จะทำให้เขาคลายความทุกข์ใจจากปัญหาชีวิตได้จริงหรือไม่

“อื้อ…แล้วนี่ลูกพี่นอนแล้วเหรอ” ตากลมสอดส่ายมองไปรอบตัวเพื่อหาลูกชายของรุ่นพี่ตนเองยังไม่เคยเห็นหน้าสักครั้ง ทว่าแจจุงคงลืมไปว่าตอนนี้เวลาเกือบจะตีสองแล้ว คงไม่มีเด็กเล็กที่ไหนจะอยู่เล่นของเล่นถึงเวลานี้หรอก

“นี่มันจะตีสองแล้วคิมแจจุง ลูกพี่ไม่ได้นอนดึกแบบนายนะ” ยุนโฮว่าเหน็บคนนอนดึกที่ไม่รู้ตอนนี้ยังมีนิสัยแบบนั้นอยู่หรือเปล่า แจจุงที่ถูกอีกฝ่ายพูดเหน็บก็ได้แต่ยู่หน้าใส่

“ก็แค่อยากเห็นหน้าหลานนี่นา”

“ถ้างั้นมานี่มา” มือเรียวสวยยื่นไปหาคนน่ารักที่มองมาอย่างไม่เข้าใจ ยุนโฮไม่สนใจจะอธิบายให้แจจุงฟังอีก เขาถือโอกาสดึงมือขาวที่เท้าไว้กับโซฟานุ่มมากุมแล้วพาคนเข้าใจช้ามาดูลูกชายด้วยตนเอง ห้องนอนที่ตกแต่งด้วยลวดลายของหุ่นยนต์สีฟ้าที่มาจากโลกอนาคตตอย่างโดราเอม่อนมีอยู่ทั่วทุกมุมห้อง เพราะยุนโฮรู้ว่าลูกชายตัวเล็กของเขาชอบโดราเอม่อนมาก นั่นทำให้ก่อนที่จะย้ายเข้ามาอยู่ ยุนโฮจึงสั่งให้ช่างเข้ามาติดวอลเปเปอร์ให้ใหม่ พร้อมทั้งซื้อของที่เป็นโดราเอม่อนมาไว้ในห้องนอนลูกชาย

ชองยูกึนตัวน้อยนอนหลับสนิทไม่รู้เรื่อง เด็กวัยขวบเศษที่มีแต่ความบริสุทธิ์ทำเอาแจจุงหลุดยิ้มออกมาได้ไม่ยาก ร่างเล็กเดินเข้าไปใกล้กับลูกชายของรุ่นพี่ก่อนจะก้มเข้าไปใกล้กับเด็กน้อย

“น่ารักจังเลย” แจจุงยิ้มหวาน มือขาวลูบศีรษะเล็กอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม ยุนโฮมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง ภาพตรงหน้าคือสิ่งที่ยุนโฮเฝ้าฝันมาตลอดว่าถ้าคนที่เขาแต่งงานด้วยตอนนั้นไม่ใช่ยูจินแต่เป็นแจจุง ทุกอย่างก็คงดีกว่านี้

มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเราใจตรงกัน

“ลูกพี่น่ารักมากเลย ตอนตื่นมาต้องน่ารักกว่าตอนหลับแน่ๆ” แจจุงเบาเสียงลงในขณะพูดเพราะกลัวว่ายูกึนจะตื่น ใบหน้างามหันมาขอความเห็นจากพ่อของยูกึนด้วยรอยยิ้มงดงาม

“ยูกึนเป็นเด็กน่ารัก ถ้านายเห็นตอนตื่นนายต้องชอบยิ่งกว่านี้แน่” ยุนโฮเอ่ยด้วยรอยยิ้มปลื้มใจในตัวลูกชายที่เป็นเด็กน่ารักมาตั้งแต่เกิด ยูกึนไปที่ไหนก็มีแต่คนเอ็นดู นั่นทำให้ยุนโฮไม่อายเลยที่จะอวดลูกชายของเขาให้แจจุงฟัง ส่วนแจจุงที่เห็นรุ่นพี่ของเขาอวดมาแบบนี้แล้วก็ได้แต่พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

“ถ้าเมื่อกี้พี่อวดเรื่องตัวเองหล่อผมคงเป้ปากไปแล้ว นี่ดีนะว่าอวดยูกึนน่ะ ฮ่าๆ น่ารักจังเลยยูกึนน้อย~” ว่าจบก็หันมาจุ๊บแก้มยุ้ยๆ ของเด็กน้อยที่ตอนนี้คงฝันดีอยู่เป็นแน่ แจจุงเหยียดกายขึ้นเต็มความสูงก่อนจะละสายตาจากลูกชายของยุนโฮมามองที่ยุนโฮแทน

“เอาไว้ผมจะมาเล่นกับยูกึนใหม่นะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว ผมรบกวนเวลานอนของพี่ไปเยอะแล้วด้วย คงต้องกลับแล้วล่ะ” แจจุงยิ้มให้เขาอีกครั้งก่อนจะเดินผ่านเจ้าบ้านออกไป ทว่าขาเล็กยังเดินผ่านไปได้ไม่กี่ก้าวมือแกร่งก็รั้งเขาเอาไว้จนได้

“ดึกป่านนี้แล้วจะกลับยังไง”

“ก็กลับแท็กซี่ไง” คนตากลมเอ่ยตอบแบบแทบไม่ต้องคิด กลับกันเมื่ออีกคนได้ฟังถึงกับต้องถอนหายใจออกมา แจจุงมองรุ่นพี่อย่างไม่เข้าใจว่าเขาตอบอะไรผิด

“ดึกขนาดนี้แล้วจะนั่งรอแท็กซี่เนี่ยนะ ตัวแข็งตายก่อนพอดี”

“แต่ตอนมาก็มาแท็กซี่นะ คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง” แจจุงยังคงมีท่าทีที่จะไปให้ได้จนยุนโฮต้องใช้มาตรการเด็ดขาดดึงรุ่นน้องให้มานั่งที่โซฟาตัวเดิมอีกครั้ง แจจุงทำท่าจะลุกขึ้น แต่ก็ถูกมือเรียวของยุนโฮกดไหล่ทั้งสองให้นั่งลงตามเดิม

“อะไรของพี่เนี่ย ผมจะกลับบ้านนะ”

“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละ นอนที่นี่ไปก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับ”

“ได้ไง รบกวนแย่ ไม่เอาๆ” ว่าแล้วก็ทำท่าจะลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ยุนโฮก็ยังไม่ยอม เขากดไหล่ของแจจุงให้นั่งนิ่งๆ อีกครั้ง

“พูดไม่รู้เรื่องหรือไงนะ ก็บอกว่าให้นอนที่นี่”

“รู้เรื่อง แต่ไม่อยากรบกวนพี่ไง ไม่เข้าใจหรอ” แจจุงเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้

“ก็เข้าใจ แต่มันอันตราย คนเขาเป็นห่วง รู้เรื่องมั้ยเนี่ย” ยุนโฮคิ้วขมวดเป็นปมเมื่อแจจุงดูเหมือนจะไม่เข้าใจความรู้สึกของเขาเลย กับแจจุงน่ะ ให้เท่าไรยุนโฮก็ให้ได้ แค่นอนข้างที่ห้องของเขามันจะทำให้เขาเดือดร้อนสักเท่าไรเชียว

“เออ รู้ก็ได้…” แจจุงขานรับอย่างจำใจ ไม่ใช่ว่าแจจุงรังเกียจอะไรบ้านของพี่ยุนโฮหรอกนะ เพียงแต่เขาเกรงใจ พวกเขาเจอกันครั้งแรกในรอบสองปีก็จริง แต่มันก็ดูน่าเกลียดไปสักหน่อยถ้าหากแจจุงจะนอนค้างบ้านของรุ่นพี่ทั้งที่ผ่านมาก็พยายามจะหายไปจากชีวิตของเขา เฮ้อ แจจุงคิดมากเองแหละ

“ไปนอนในห้องกับยูกึนไป ข้างในนั้นอุ่นกว่า” ยุนโฮออกคำสั่งทันทีที่แจจุงยอมแพ้ ทว่ามันไม่จบแค่นั้นเมื่อแจจุงส่ายหน้าเป็นพัลวันจนผมปลิว

“ไม่เอาอ่ะ แบบนั้นรบกวนเกินไปแล้ว พี่ไปนอนกับยูกึนเถอะ เดี๋ยวผมนอนตรงนี้เอง” แจจุงไม่สนใจคำพูดของอีกฝ่ายอีก ร่างเล็กล้มตัวลองนอนกับโซฟาทันที แขนทั้งสองกอดอกไว้ในขณะที่ใช้พนักวางแขนหนุนต่างหมอน ชองยุนโฮมองภาพจอมดื้อด้วยความเหนื่อยใจ เขาทำได้แค่เดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองแล้วหยิบผ้านวมผืนหนาสองผืน พร้อมกับหมอนอีกสองใบ ก่อนจะโยนผ้านวมกับหมอนอย่างละอันใส่แจจุงที่นอนอยู่บนโซฟา

“เอ้า เอาไป นอนแบบนี้หนาวตายพอดี” ร่างสูงว่าในขณะที่เดินไปปิดสวิตซ์ไฟรอบบ้าน ยุนโฮกลับมาอีกครั้งพร้อมห้องที่มืดสนิท ชายหนุ่มเอนกายลงที่โซฟาตัวเล็กกว่าของแจจุง แต่เป็นโซฟาตัวยาวสามารถนอนเหยียดขาได้

“พี่ไม่ได้เข้าไปนอนกับยูกึนหรอกเหรอ” เพราะได้ยินเสียงยุบตัวของโซฟา แจจุงจึงเอ่ยถามทันที

“เปล่านี่”

“แล้วทำไมพี่ไม่นอนกับยูกึนล่ะ หลานตื่นมาไม่เจอใครจะไม่งอแงเหรอ”

“เงียบได้แล้วน่า ยูกึนไม่ใช่เด็กขี้แงขนาดนั้นนะ ยูกึนหลับสนิทตลอดคืน ตื่นอีกทีก็เช้าแล้ว นายน่ะน่าเป็นห่วงกว่ายูกึนอีก”

“ผมโตแล้วนะ ดูแลตัวเองได้แล้วด้วย ที่ถามก็แค่เป็นห่วงหลานหรอก ชิ” ยุนโฮเดาได้เลยว่าแจจุงคงต้องทำปากยู่อยู่แน่นอนในขณะที่ถูกเขาว่าแบบนั้น

ชองยุนโฮไม่ได้เอ่ยต่อความยาวอะไรอีก เขาเงียบพร้อมกับหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ แม้หลับตาแต่สมองของเขายังคงทำงานอยู่ ก่อนหน้าไม่กี่ชั่วโมงเขาเพิ่งประตูต้อนรับบุคคลผู้เป็นหนึ่งเดียวในใจของเขามาตลอดหลายปี หากจะนับเวลาดูแล้วตอนนี้ก็เข้าปีที่เจ็ดสำหรับความรู้สึกของเขาที่มีต่อคิมแจจุง มันไม่เคยได้เปิดเผย แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาไม่แสดง ยุนโฮแสดงออกทางการกระทำ เพียงแต่เขาไม่เคยพูดคำว่ารักให้แจจุงฟังก็เท่านั้น เพราะยุนโฮรู้ดีว่าต่อให้พูดไปมันก็ไม่มีอะไรเกิดอยู่ดี แจจุงคงไม่เคยมองเขาเป็นมากกว่าพี่ชาย

แต่ไม่ว่าวันนี้แจจุงจะมองเขาเป็นพี่ชายหรือมองว่าเขาเป็นใครก็ตาม ยุนโฮสัญญากับตัวเองแล้วว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยให้แจจุงหายไปอีก วันนี้เขาเปิดประตูต้อนรับแจจุงที่กลับเข้ามาในชีวิตของเขาอีกครั้ง นั่นเท่ากับว่าครั้งนี้เขาจะไม่มีทางเปิดประตูให้แจจุงบินหนีไปได้อีก

“พี่ยุนโฮ หลับแล้วเหรอ” เสียงทุ้มหวานของแจจุงเอ่ยผ่านความมืดออกมา ยุนโฮไม่ได้ตอบ เขาทำเพียงนอนนิ่งๆ เพื่อรอดูว่าแจจุงจะพูดอะไรต่อหรือเปล่า

“…….”

“นอนแล้วเหรอ…”

แล้วแจจุงก็เงียบไปสักพัก ไม่มีเสียงพูดอะไรออกมาอีกจนกระทั่งยุนโฮตัดสินใจว่าเขาควรจะนอนได้เสียที

แต่สุดท้ายเสียงหวานนั้นก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

“ที่พี่ดูแลผมมาตลอด ผมขอบคุณมากเลยนะ แต่การที่ผมมาหาพี่ในวันนี้แล้วยินดีที่จะช่วยพี่ในทุกเรื่องไม่ใช่เพราะพี่มีบุญคุณหรือดูแลผมดีนะ แต่เพราะว่าพี่สำคัญ…เพราะว่าผมเป็นห่วงพี่ต่างหาก”

“…….”

“พี่คงไม่ได้ยินสิ่งที่ผมพูด แต่ผมรู้นะว่าพี่คิดแบบนี้ อย่าคิดแบบนี้อีกเลยนะ ผมเป็นห่วงพี่จริงๆ”

“…….”

“ผมนอนแล้วดีกว่า ฝันดีฮะพี่ชาย”


tbc.

[FICTION] REWIND ; YUNJAE {Prologue}



R E W I N D

Couple : YUNHOxJAEJOONG
Categories : AU/Angst/Drama/Romantic
Rate : PG-15/NC
Status : On going


- Prologue -


เสียงร้องไห้ดังลั่นไปทั่วบริเวณบ้าน ตามมาด้วยเสียงตะโกนกร้าวใส่กันเสียงดังของชายหญิง บ้านหลังใหญ่ที่ถูกผู้คนในสังคมชื่นชมไม่ขาดปากว่าเพียบพร้อมไปด้วยหน้าตาและทรัพย์สิน ไหนจะพ่อแม่ที่เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก แน่นอนว่าลูกน้อยที่เกิดมาก็คงจะต้องเป็นเด็กที่โชคดีมากและมีความสุขที่สุดเป็นแน่

หากทุกสิ่งที่กล่าวมานี้เป็นจริงตามเรื่องราวในเทพนิยายชวนฝันก็คงจะดี ทว่าโลกแห่งความเป็นจริงแล้ว ในความสวยหรูอาจไม่ได้มีเพียงสิ่งสวยงามซ่อนอยู่ ฐานะหรือหน้าตาทางสังคมที่ถูกปรุงแต่งมาตั้งแต่บรรพบุรุษไม่อาจช่วยให้คนในครอบครัวรักกันได้ หญิงชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายต่างกะโตนใส่กัน เสียงต่อว่าและด่าทอที่รุนแรงทำให้ลูกน้อยวัยขวบเศษร้องไห้ออกมา

“สารเลว! คุณมันเลวกว่าที่ผมคิดไว้จริงๆ ทำไมทำอะไรไม่เคยคิดถึงหน้าลูกเลย ถึงคุณไม่รักผม คุณก็ควรจะคิดถึงลูกบ้าง!” ชายหนุ่มวัยเกือบสามสิบตะคอกต่อว่าหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยา ใบหน้างดงามของเธอเต็มไปด้วยโทสะไม่ต่างจากผู้เป็นสามี

“แล้วทำไมฉันต้องสนใจด้วย ฉันคลอดลูกให้คุณ ให้ครอบคุณได้มันก็มากพอแล้วไม่ใช่เหรอ อยากได้มากนักนี่ เด็กคนนี้น่ะ” หญิงสาวตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้

“ชองยูจิน! คุณจะเลวไปถึงไหน นี่ลูกของคุณนะ!”

“ลูกฉันแล้วยังไง ลูกฉันที่เกิดกับคนที่ฉันไม่ได้รัก มันมีค่ามากนักเหรอ!?”

เพี๊ยะ!!

“…เลว คุณมันไม่สมควรเป็นแม่คน”

ผู้เป็นสามีฟาดมือลงบนแก้มขาวของคนเป็นภรรยา ใบหน้างามของเธอหันอย่างแรงไปตามแรงตบจากฝ่ามือหนา น้ำตาเม็ดโตไหลอาบอย่างเจ็บแค้นที่ถูกใช้กำลัง เธอหันกลับมามองคนที่ตบเธอด้วยแววตาแค้นเคือง

“ฉันเลวได้มากกว่านี้อีกชองยุนโฮ…”

“……”

“พอกันทีกับครอบครัวจอมปลอมนี่ ในเมื่อพ่อแม่คุณต้องการเด็กคนนี้มาก ฉันก็จะยกให้ ส่วนฉันก็จะไปตามทางของฉัน ฉันจะไปกับคนที่เขารักฉัน ไม่ใช่ต้องทนอยู่กับคนที่ไม่เคยรักฉันเลยแบบคุณ!”

“แต่คุณก็ไม่เคยรักผมเหมือนกัน คุณแต่งงานกับผมเพราะอะไร คุณรู้ดีอยู่แก่ใจ” ชายหนุ่มกระชากแขนเล็กของภรรยาเข้าหาตัวอย่างแรง ก่อนจะออกแรงบีบข้อมือนั้นด้วยแรงโทสะ ทว่าชองยูจินไม่ได้แสดงทีท่าเจ็บปวดแต่อย่างใด กลับกันบนใบหน้างดงามนั้นมีแต่รอยยิ้มเยาะเย้ยที่ยุนโฮนึกเกลียดเหลือเกิน

“หึ จะด่าว่าฉันหิวเงินสินะ ใช่! ฉันมันหน้าเงิน ที่แต่งงานกับคุณมาก็เพราะเงินทั้งนั้น แต่เงินมันก็ไม่ใช่คำตอบของทุกอย่างหรอกนะยุนโฮ! ฉันอยู่กับคุณ เป็นเมียคุณ ฉันก็หวังจะได้ความรักจากคุณบ้าง แต่มันไม่มีเลย คุณไม่เคยมองฉันเป็นเมียคุณเลย สำหรับคุณฉันเป็นอะไรงั้นเหรอ คุณเคยมองเห็นฉันในสายตาบ้างมั้ย!?” ยูจินพรั่งพรูคำพูดมากมายใส่สามี เธอทั้งเขย่าและทุบตีอกแกร่งอย่างเจ็บใจ

“คุณอย่าเอาคำว่ารักมาอ้างเลยยูจิน ถ้าคุณรักผมจริง คุณจะไม่ไปมีชู้แบบนี้!!”

“ฉันไม่สนอะไรทั้งนั้น ฉันไม่สนว่าคุณจะมองฉันเป็นคนยังไง ฉันสนแต่ว่าฉันรักเขา และเขาก็รักฉัน เราจะมีความสุขด้วยกัน ฉันจะไม่ทนอยู่กับคุณอีกต่อไปแล้ว!!”

“แล้วคุณคิดว่าผมไม่ทนหรือไง!? ทุกวันนี้ผมอยู่ก็เพราะลูก ลูกคือสิ่งเดียวที่ทำให้ผมทนอยู่กับผู้หญิงอย่างคุณได้! ถ้าคุณจะไปก็ออกไปเลย ออกไปเดี๋ยวนี้เลย แล้วไม่ต้องกลับมาให้ผมเห็นหน้าอีก! ออกไปเลย!!” ชองยุนโฮตะหวาดลั่นก่อนจะชี้มือไปทางประตูบ้านที่ตอนนี้ด้านนอกไร้ซึ่งแสงสว่างจากแสงอาทิตย์ บรรยากาศยามหัวค่ำในวันนี้เต็มไปด้วยไอหนาวที่แผ่ปกคลุมทั่วบริเวณ

“ได้! ฉันไปแน่! ฉันจะไม่กลับมาที่นี่อีก เชิญคุณอยู่กับลูกของคุณไปเถอะ ฉันจะไม่มีวันกลับมาเหยียบที่นี่อีก คอยดู!”
ชองยูจินชี้หน้าผู้เป็นสามี ก่อนที่เธอจะวิ่งขึ้นไปชั้นบนของบ้าน เสียงตะโกนที่ดังไปทั่วเมื่อครู่เงียบลง ทว่าเสียงร้องไห้ของลูกชายตัวเล็กวัยขวบเศษกลับยังดังอยู่ไม่จางหาย ยุนโฮเดินกลับไปอุ้มลูกชายที่ยืนมองพ่อกับแม่ทะเลาะกันอยู่ตรงมุมห้อง ใบหน้าเล็กอาบไปด้วยน้ำตาที่ไหลไม่ขาดสาย

“ไม่เอาครับคนเก่ง ไม่ร้องไห้นะลูก พ่อขอโทษที่เสียงดังนะ”

ยุนโฮอุ้มลูกชายแนบอก ก่อนจะใช้ฝ่ามือที่ใช้ตบภรรยาเมื่อครู่นี้ลูบหลังลูกน้อยที่เสียขวัญจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าที่มาพร้อมกับของหนักคือกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ก็เดินลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง ชองยูจินเก็บข้าวของที่เป็นของเธอทั้งหมดใส่กระเป๋า เตรียมที่จะออกไปจากบ้านหลังนี้จริงๆ ดังที่คนเป็นเจ้าบ้านเอ่ยปากไล่ เธอไม่มีทางหน้าด้านอยู่ในบ้านที่เจ้าของเอ่ยปากไล่แล้วแน่นอน

“เชิญคุณเลี้ยงลูกชายของคุณต่อไปเถอะนะ ฉันจะไม่อยู่ให้คุณต้องเอ่ยปากไล่เป็นครั้งที่สองแน่”

“จะไปไหนก็ไป จะไปมีความสุขหรือลงนรกที่ไหนก็เชิญ ยูกึนต้องดีใจที่เขาไม่มีแม่แบบคุณ”

“ดี ฉันจะถือว่าเป็นคำอวยพร - ส่วนเรื่องหย่า ฉันหย่าให้คุณแน่ แต่คุณต้องให้เงินฉันครึ่งหนึ่งถือเป็นค่าตอบแทนที่ฉันคลอดลูกให้คุณ” เธอเอ่ยด้วยใบหน้าราบเรียบ ไม่มีความรู้สึกผิดหรือเสียใจเลยสักนิดที่ต้องจากลูกไป

“คุณยังกล้าจะเรียกร้องอะไรอีกงั้นเหรอ คุณนี่มันเลวยิ่งกว่าที่ผมคิดไว้จริงๆ - ไม่ต้องหวังว่าจะได้เงินก้อนไหนจากผม เพราะเราจะไปเจอกันที่ชั้นศาล เชิญเอาข้าวของของคุณออกไปได้แล้ว พัคยูจิน”




-----------



เสียงละครเรื่องดังที่กำลังเป็นที่นิยมในช่วงเวลาปัจจุบันดังคลออยู่เนืองๆ ในขณะที่เจ้าของห้องไม่ได้ให้ความสนใจกับมันเท่าใดนัก ก่อนหน้านี้ชองยุนโฮเพิ่งพาลูกชายตัวน้อยของเขาเข้านอนได้สำเร็จ หลังจากที่ชองยูกึนลูกชายของเขางอแงอยู่พักใหญ่ ทว่าเด็กก็คือเด็ก เมื่อได้เอนกายนอนบนเตียงนุ่มแล้วก็ผล็อยหลับไปในที่สุด

จะเหลือก็แต่ผู้เป็นพ่อที่ยังหลับไม่ลงในค่ำคืนที่หนาวเหน็บเช่นนี้ ตามการพยากรณ์อากาศของกรมอุตุนุยมวิทยาที่ได้บอกไว้เมื่อช่วงหัวค่ำในรายการข่าวว่าวันนี้หิมะจะตกหนัก และอุณหภูมิจะติดลบกว่าสิบองศา แน่นอนว่าอากาศแบบนี้ยุนโฮไม่ควรมานั่งทอดอารมณ์อยู่ในห้องรับแขกแบบนี้ เขาควรจะนอนกอดลูกชายตัวน้อยของเขาเอาไว้มากกว่า แต่ยุนโฮหลับไม่ลง เขามีเรื่องให้ต้องคิดอีกมากมายเหลือเกิน

อย่างน้อยในตอนนี้ก็เรื่องแม่ของยูกึน ผู้หญิงคนนั้นที่ไม่ว่าจะหนีความจริงสักเท่าไร แต่สุดท้ายเธอก็คือแม่บังเกิดเกล้าของยูกึน และพัคยูจินคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายทุกประการของเขา

การแต่งงานที่เกิดจากความเห็นของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายโดยไม่ได้ผ่านการให้ความเห็นจากเขาทั้งคู่เลยสักนิด มารู้ตัวอีกที ทั้งยุนโฮและยูจินก็ถูกจับให้หมั้นกันเสียแล้ว และเพราะตอนนั้นยูจินเองก็วางตัวดี นิสัยของเธอในตอนนั้นก็น่ารักไม่ใช่น้อย นั่นเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้ยุนโฮที่ไม่เห็นด้วยสักนิดกับการคลุมถุงชนยอมรับได้ เขาตกปากรับคำกับพ่อและแม่ว่าจะแต่งงานกับเธอ

ชีวิตหลังแต่งงานเริ่มขึ้นอย่างเรียบง่าย คำที่เคยได้ยินมาหลายพันครั้งจากปากบิดามารดาและในละครคือคำว่า ‘อยู่ๆ กันไป เดี๋ยวก็รักกันเอง’ ถ้อยคำที่ทำให้ยุนโฮบอกกับตัวเองเสมอว่ามันอาจจะเป็นจริงได้ในสักวัน ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าประโยคนั้นจะเกิดขึ้นจริงหรือไม่ แต่ที่รู้ๆ พ่อกับแม่ของเขาก็รักกันเพราะการคลุมถุงชน ดังนั้นการถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักหรือผูกพันเลยก็อาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด ยุนโฮอาจจะรักยูจินในสักวัน และยูจินอาจจะรักยุนโฮเช่นกัน

ยุนโฮเฝ้าคิดแบบนี้มาร่วมปี ตอนนั้นเองที่นิสัยแท้จริงของภรรยาเริ่มออก จากนิสัยที่ยุนโฮคิดมาตลอดว่านั่นก็น่ารักดีเปลี่ยนไป พัคยูจินทำตัวไม่เหมาะสมกับการจะเป็นแม่คน เธอเริ่มออกนอกบ้านบ่อยขึ้นในช่วงที่เธอเริ่มตั้งท้องยูกึน โชคดีที่เธอบำรุงครรภ์อยู่บ้าง นั่นทำให้ยูกึนลืมตาดูโลกที่แสนโหดร้ายนี้ได้ด้วยความแข็งแรงตามปกติ จนในที่สุดเมื่อไม่นานมานี้ก่อนวันครบรอบหนึ่งขวบของยูกึน ยุนโฮพบความจริงว่าภรรยาของเขากำลังคบกับผู้ชายคนหนึ่งอยู่ แน่นอนว่านั่นเรียกว่าการมีชู้ พัคยูจินมีชู้ตั้งแต่เธอตั้งท้องยูกึน ยุนโฮไม่รู้จะอธิบายความเลวของผู้หญิงคนนี้ว่าอย่างไรดี แต่เขารู้ดีว่าสุดท้ายตอนนี้เรื่องราวก็เดินทางมาถึงจุดจบแล้ว

พัคยูจินก็คือพัคยูจิน ไม่ทางที่จะกลับมาเป็นชองยูจินได้อีกต่อไป

ยุนโฮรู้ดีว่าเส้นทางนี้ที่เขาเลือกจะทำให้ลูกชายของเขาเติบโตและใช้ชีวิตอยู่กับความไม่พร้อม แต่หากการที่ยูกึนต้องมีแม่ที่เห็นแก่ตัวแบบนั้น เขายอมให้ลูกไม่มีแม่แบบผู้หญิงคนนั้นยังดีเสียกว่า

ยุนโฮหลับตาลงด้ายความเหนื่อยล้า เขาอยากละทิ้งทุกอย่าง ทุกความคิดและความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นทั้งหมด ยุนโฮอยากโยนเรื่องราวร้ายๆ เหล่านี้ออกไปจากชีวิตให้หมด เขาไม่อยากรับรู้อะไรอีก แค่ต้องคิดว่ายูกึนจะต้องเติบโตมากับคำว่าไม่มีแม่ แค่นี้ยุนโฮก็ไม่รู้จะขอโทษลูกว่าอย่างไรแล้ว ทว่าสิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คงไม่อาจเป็นได้ตามที่ใจปรารถนา สิ่งเดียวที่พอเป็นไปได้ในตอนนี้คือใครสักคนที่ยุนโฮไว้ใจมากพอที่จะเล่าทุกอย่างให้ฟัง ใครสักคนที่จะคอยปลอบเขาในยามที่เขาท้อใจเช่นนี้ ใครคนนั้นที่ยุนโฮขาดการติดต่อไปหลายปี ใครคนนั้น…ที่ไม่ว่ายังไงก็ยังอยู่ในใจของเขาเสมอ

มือเรียวสวยหยิบสมาร์ทโฟนยี่ห้อดังขึ้นมากดดูรายชื่อที่ในบันทึกการโทรเข้าออกของเขาไม่มีเบอร์นี้อยู่เลย มันนานมากแล้วที่เราไม่ได้ติดต่อกัน ไม่รู้ว่าการโทรหาครั้งนี้ของเขาจะประสบความสำเร็จหรือไม่ ทว่าใครคนนั้นที่ยุนโฮอยากให้อยู่ข้างกันในตอนนี้ยังคงเป็นคนคนเดียวที่ยุนโฮเฝ้าคิดถึงมาตลอด ใครคนนั้นที่ต่อให้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เขาก็จะยังอยู่ในใจของยุนโฮเสมอ

คิมแจจุง


tbc.

[FICTION] • CREDITOR • {YJ} ; 04


- 04 -



พัคยูชอนยืนรู้สึกผิดอยู่ไม่ไกลจากคนตัวเล็กที่ดูท่าแล้วยังไม่หายไข้ดีด้วยซ้ำแต่ก็ยังถูกเจ้านายของเขาสั่งให้มาทำงานใช้แรงงานขนาดนี้ ยูชอนเป็นแค่ลูกน้อง ถึงแม้จะเป็นลูกน้องที่สนิทกับชองยุนโฮมากที่สุดแต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะมีสิทธิพูดอะไรได้มากมายนัก อย่างไรเสียคำว่าเจ้านายกับลูกน้องก็ยังเป็นคำแบ่งชนชั้นระหว่างพวกเขาอยู่ดี

“คุณแจจุงไหวมั้ยครับ” ยูชอนตัดสินใจเอ่ยถามหลังจากที่ยืนเงียบอยู่นาน ร่างสูงโปร่งแอบมองคิมแจจุงเงียบๆ มาพักใหญ่แล้ว เขาไม่เห็นแจจุงบ่นอะไรเลยนอกจากก้มหน้าก้มตาทำงานตามที่หัวหน้าแม่บ้านแนะนำ

“ผมไหวฮะ คุณยูชอนไม่ต้องคิดมากหรอก”

“แต่หน้าคุณแจจุงซีดแล้วนะครับ ถ้าเหนื่อยก็พักก่อนดีกว่า” ยูชอนเสนอ

“คุณยูชอนบอกเองไม่ใช่เหรอฮะว่าเจ้านายคุณมอบหมายให้ผมทำงานเหมือนพนักงานทั่วไป” ทว่าแจจุงกลับย้อนถาม ทำเอายูชอนต้องหลุบตาต่ำอย่างสำนึกผิด

“ม..มันก็ใช่ครับ แต่ผมว่าคุณแจจุงแอบพักได้นะครับ คุณยุนโฮไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก”

ได้ยินแบบนั้นแจจุงก็ได้แต่เบ้ปาก คนตัวเล็กย้อนนึกไปถึงเหตุการณ์ตั้งแต่ที่ชองยุนโฮสั่งให้คนไปตามเฝ้าเขาที่บ้านจนทำให้เขาต้องปีนหน้าต่างหนี ไหนจะตอนที่ชองยุนโฮโปะยาสลบแล้วพาเขามาเจออะไรแบบนี้อีกล่ะ อ้อ ยิ่งเรื่องที่นายใหญ่ของบ้านทุ่มแจจุงลงสระน้ำยิ่งไม่ต้องพูดถึง แจจุงไม่มีวันลืมหรอก

“ผมรู้ฮะว่าคุณรักเจ้านายของคุณมาก แต่อย่าลืมสิฮะว่าสิ่งที่เขาทำกับผมมันแย่แค่ไหน ผมไม่ทางมองว่าเขาเป็นคนดีได้หรอก” พัคยูชอนทำงานกับชองยุนโฮมานานนี่นา ไม่แปลกหรอกถ้าเขาจะรักและเทิดทูนเจ้านายที่เลี้ยงดูเขามาเป็นอย่างดี แจจุงเข้าใจในเรื่องนี้ดี ไม่แน่ว่าถ้าแจจุงไม่ได้เป็นลูกชายของผู้ชายที่ติดหนี้ชองยุนโฮอยู่หลายล้านวอน บางทีแจจุงอาจจะมองเห็นข้อดีของผู้ชายคนนั้นบ้างก็ได้

“โถ่ แต่ตอนที่คุณแจจุงไข้ขึ้นสูงก็เป็นคุณยุนโฮนะครับที่นั่งเฝ้าทั้งคืน” ยูชอนโพล่งออกมา ทำเอาคนที่หันกลับไปหยิบสายยางเตรียมจะล้างห้องน้ำต่อถึงกับต้องชะงักมือ

“ถึงเจ้านายจะทำเรื่องไม่ดีกับคุณเอาไว้แต่เขาก็เป็นคนดีคนหนึ่งนะครับ คุณยุนโฮอาจจะดูใจร้ายไปบ้าง แต่ผมอยู่กับเขามานาน ผมรู้ครับว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นคนจิตใจดี”

“ผมขอบคุณคุณยูชอนมากนะฮะ แต่ผมเองก็คงทำอะไรไม่ได้หรอกฮะ ต่อให้ผมจะเกลียดเขามากแค่ไหน สุดท้ายผมก็เป็นแค่ลูกหนี้ของเขาอยู่ดี ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้วผมขอทำงานต่อนะฮะ”

แจจุงตัดบทจบด้วยตนเองทันทีเมื่อไม่อยากฟังอะไรที่จะทำให้ความรู้สึกของตัวเองไขว้เขวไปมากกว่านี้อีกแล้ว แจจุงไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพัคยูชอนถึงอยากให้เขามองชองยุนโฮใหม่ ทำไมถึงยูชอนต้องบอกว่าใครเป็นคนดูแลตอนที่แจจุงไม่สบาย แต่ถึงจะเป็นชองยุนโฮหรือเป็นคนอื่นก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงความคิดของแจจุงได้ เขาเกลียดชองยุนโฮไปแล้ว และแน่นอนว่าแจจุงไม่มีเหตุผลอะไรจะต้องเสาะหาความดีของเขาอีก




C R E D I T O R




เลขาคนเก่งจำใจต้องแบกหน้ากลับมาหาเจ้านายของตนที่กำลังเคร่งเครียดกับกองเอกสารปึกหนาด้านหน้า ชองยุนโฮทำแค่เพียงเปรยตาขึ้นมามอง ก่อนจะเบนสายตากลับไปที่มวลอักษรบนกระดาษต่อ ริมฝีปากได้รูปเอ่ยถามความเป็นไปจากยูชอนแม้สมาธิกำลังเพ่งอยู่กับงานก็ตาม

“แจจุงเป็นยังไงบ้าง”

“ก็ดีครับ”

“ก็ดี?” ยุนโฮชะงักมือทันที ช่องว่างด้านล่างของกระดาษที่เขากำลังจรดลายเซ็นถูกละเอาไว้ ดวงตาทรงพลังจ้องมองเลขาอย่างจริงจัง

“ครับ ก็ดี” คนสนิทตอบด้วยอารมณ์ห่อเหี่ยวหลังจากที่เขาเกลี้ยกล่อมแจจุงไม่สำเร็จ ยูชอนยังรู้สึกติดค้างอยู่

“ช่วยขยายความคำว่าก็ดีของนายให้ฉันเข้าใจมากกว่านี้หน่อยเถอะยูชอน” นายใหญ่เอ่ยเสียงโมโนโทน แต่นั่นคือเขาเริ่มไม่สบอารมณ์ด้วยแล้ว

“เอ่อครับ…ก็ดีที่ว่าคือคุณแจจุงเธอไม่ได้พูดอะไรเลยครับ พอรู้ว่าเจ้านายสั่งให้ทำอะไรเธอก็ทำตามที่สั่งครับ”

“ว่าง่ายขนาดนั้นเชียว?”

“ครับ ผมเองก็ตกใจเหมือนกัน” ยุนโฮพยักหน้ารับแผ่วเบา อาการนิ่งผิดปกติของแจจุงในวันนี้ทำให้เขาอดแปลกใจไม่ได้เหมือนกัน ตั้งแต่เช้าที่แจจุงไม่ยอมพูดยอมจา ทั้งที่ปกติก็คงจะโวยวายจนเขาปวดหัวแต่เช้า แต่นี่แปลก แจจุงไม่พูดหรือต่อต้านอะไรเขาเลยสักนิดเดียว

เด็กนั่นมีแผนอะไรหรือเปล่านะ

“ให้คนจับตาดูอยู่ห่างๆ ฉันกลัวว่าคิมแจจุงจะแผลงฤทธิ์อีก”

“ครับ เจ้านาย”

ยูชอนพยักหน้ารับ ตั้งท่าจะเดินออกจากห้องไปสั่งงานลูกน้องคนอื่น ทว่าชายหนุ่มกลับชะงักฝีเท้าไว้แล้วหันกลับมาหานายใหญ่ที่กลับไปเซ็นเอกสารต่อแล้ว ยูชอนสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนจะเอ่ยถามคำถามที่เขาเก็บความสงสัยมาสักพักออกไป

“เอ่อ เจ้านายครับ”

“มีอะไรอีกล่ะ” ยุนโฮวางปากกา ตาคมมองเลขาที่เห็นหน้ากันมาหลายปีเพื่อรอให้ยูชอนพูดต่อ

“คือ…คือผมสงสัยว่าที่เจ้านายทำไปทั้งหมดนี้มันเพื่ออะไรหรือครับ”

ห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ชั้นบนสุดของตึกสูงระฟ้าเงียบสนิท ยุนโฮนิ่งค้าง เขาไม่ได้ตอบอะไรออกไปในขณะที่ยูชอนยังคงรอคอยคำตอบจากเขาอย่างใจเย็น หากจะให้ยุนโฮนึกหาเหตุผลที่เขาทำอยู่ทุกวันนี้เขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะต้องตอบเลขาอย่างไรดี ทุกอย่างที่เขาทำจะต้องมีเหตุผลกำกับไว้เสมอ ยุนโฮเป็นคนมีเหตุผลมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เขาถูกนายใหญ่คนก่อนสอนให้เป็นคนมีเหตุมีผลมาตั้งแต่อายุยังน้อย เพราะงั้นเมื่อได้ขึ้นมาเป็นนายใหญ่จึงไม่มีครั้งไหนเลยที่ยุนโฮจะทำอะไรลงไปด้วยอารมณ์หรือไร้เหตุผล แต่น่าแปลกเหลือเกินที่เมื่อเขาถูกยูชอนถาม เขากลับตอบไม่ได้ในทันที คล้ายกับว่าเขาไม่มีเหตุผลตั้งแต่แรก

หากลองทบทวนให้ดี ยุนโฮพบว่าเขาทำเรื่องไร้เหตุผลไปหลายอย่าง เขาเจ้าอารมณ์และไม่เป็นตัวของตัวเองทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าเด็กคนนั้น คิมแจจุงทำให้เขาทำอะไรที่ตัวเองไม่เคยทำไปหลายอย่างเหลือเกิน และตอนนี้เขาก็จนปัญญาจะตอบข้อสงสัยของพัคยูชอนจริงๆ

“เอาเป็นว่าฉันมีเหตุผลของฉันก็แล้วกัน นายไปทำงานต่อเถอะ”

เพราะไม่รู้จะตอบอย่างไร สุดท้ายนายใหญ่จึงต้องพูดปดคำโตออกไป ยูชอนพยักหน้าเข้าใจก่อนจะโค้งหนึ่งครั้งแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ประตูบานใหญ่ปิดลงได้ไม่ถึงนาทีดีก็ถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง ยุนโฮขมวดคิ้ว เขาตั้งใจจะเอ่ยว่าเลขาที่ช่วงนี้ทำอะไรไม่ค่อยได้ดั่งใจ ทว่าก็ต้องหยุดความคิดไว้เพียงเท่านั้นเมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ยูชอนแต่อย่างใด

“ฮยอนอา”

“อรุณสวัสดิ์ค่ะยุนโฮ” หญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส วันนี้เธออยู่ในชุดเดรสเข้ารูปสีขาว ดูเหมาะกับเธอเหลือเกิน คิมฮยอนอาสาวเท้าที่มีแบรนด์จิมมี่ชูแปะอยู่เข้ามาหาว่าที่คู่หมั้นของตนด้วยความคิดถึง ในมือของเธอมีถุงกระดาษหลากหลายแบรนด์ที่เธออุตส่าห์หิ้วข้ามน้ำข้ามทะเลมามอบให้ชองยุนโฮด้วยตัวเอง

“ตกใจมั้ยคะที่ฉันมาหาคุณแต่เช้าแบบนี้” หญิงสาวถามด้วยความตื่นเต้น เธอมั่นใจว่ายุนโฮต้องตกใจบ้างล่ะที่เธอมาเซอร์ไพรส์เขาแต่เช้าแบบนี้

“เอ่อ..ตกใจครับ ไหนคุณบอกว่าจะกลับอาทิตย์หน้า ทำไม…”

“ก็ฉันคิดถึงคุณน่ะสิคะ ถ้าคุณไปด้วยกันแต่แรกฉันก็คงไม่ต้องรีบกลับมาหาแบบนี้หรอก” ฮยอนอาเอ่ยเสียงกระเง้ากระงอด ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีสดจุมพิตแผ่วเบาที่ริมฝีปากหยักจนนายใหญ่ของตระกูลรู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมาทันที แต่หญิงสาวกลับไม่ได้สนใจ เธอมองว่าการที่ชองยุนโฮเย็นชาแบบนี้น่ะเร้าใจกว่าผู้ชายที่โอนอ่อนตามเธอเป็นไหนๆ

“วันนี้ฉันว่างทั้งวันเลยค่ะ เพราะงั้นฉันขอนั่งดูคุณทำงานนะคะ” เธอหย่อนสะโพกนั่งลงที่โซฟารับแขกอย่างสบายใจ ผิดกับเจ้าของห้องที่แม้จะหน้านิ่งเป็นทุนเดิมอยู่แล้วแต่หากมองตาเรียวรีของเขาให้ดีก็คงสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจที่แฝงไว้อยู่ แต่ถึงแม้คิมฮยอนอาจะเห็นเธอก็คงมองว่าชองยุนโฮช่างน่าดึงดูด มากกว่าที่จะมองว่าเขาช่างหงุดหงิดง่ายเสียเหลือเกิน

“ตามใจคุณครับ” ยุนโฮตอบเพียงเท่านั้นก่อนจะหันไปสนใจงานกองโตตรงหน้าต่อ ฮยอนอาอมยิ้มพอใจเมื่อเห็นว่าที่คู่หมั้นตามใจเธอขนาดนี้ มือเรียวสวยคว้าสมาร์ทโฟนราคาแพงขึ้นมาเล่นค่าเวลาอย่างมีความสุข




C R E D I T O R




มือขาวปาดเม็ดเหงื่อที่ไหลลงมาไม่ขาดตั้งแต่ที่เริ่มทำงานมา นาฬิกาทำงานตามกลไกของมันไปเรื่อยๆ เช่นเดียวกับแจจุงที่ต้องทนกัดฟันทำงานตามที่ชองยุนโฮสั่งต่อไปจนกว่าจะถึงเวลาพักของเหล่าพนักงาน อาการปวดหัวกับความรู้สึกร้อนรุมเร้าไปทั้งตัว แจจุงรู้ดีว่าเขายังไม่หายป่วยดี แน่นอนว่ายิ่งมาทำงานหนักแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ไข้วกกลับมาเล่นงานหนักกว่าเดิม แต่จะมีประโยชน์อะไรเล่า ถ้าแจจุงไม่ทำตามที่คนใจร้ายสั่ง หนี้ทั้งหมดของเขาก็คงจะหมดช้าลง แจจุงไม่อยากให้เป็นแบบนั้นหรอก

แจจุงอดทนทำงานจนเสร็จ เมื่อหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่นายใหญ่ซื้อให้มาดูก็ต้องพบว่าตอนนี้เลยเวลาพักเที่ยงมาสักพักเลย แจจุงยกแขนขึ้นปาดเหงื่อตัวเองอย่างอ่อนล้า ร่างบางผ่อนลมหายใจเมื่อมองเห็นว่างานตรงหน้าสะอาดเรียบร้อยเป็นอย่างดี รอยยิ้มเล็กวาดขึ้นก่อนจะหันหลังเตรียมออกจากห้อง แต่ก็ต้องมีสีหน้าแปลกใจเมื่อเห็นชองยุนโฮยืนพิงประตูห้องอยู่ก่อนหน้าแล้ว

“คุณ”

“ขยันดีนะ” ชองยุนโฮยิ้มเย็น ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาใกล้พร้อมส่งสายตาสำรวจผลงานของแจจุง นิ้วเรียวสวยแตะลงที่ชั้นวางของเพื่อดูว่ามีฝุ่นหลงเหลืออยู่หรือไม่ แต่ก็ต้องอมยิ้มกับตัวเอง ชายหนุ่มหันกลับมาหาเด็กดื้อที่ยืนหน้ามุ่ยมองเขาอย่างไม่พอใจ

“ขยันไม่พอ ทำงานดีด้วย” ยุนโฮเอ่ยหน้านิ่ง แต่ในใจกลับรู้สึกสนุกเหลือเกินที่ปั่นประสาทแจจุงได้เสมอ

“เรื่องของผม ไม่เกี่ยวกับคุณ” แจจุงตัดบท เขาไม่อยากเห็นหน้าหมอนี่เลย

“คิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอ เหม็นขี้หน้าฉันแค่ไหนก็ต้องทนแหละน่าคิมแจจุง”

“แล้วทำไมคุณต้องมายุ่งกับผมด้วย ปล่อยให้ผมอยู่เงียบๆ ของผมไปสิ” แจจุงเถียงกลับ เขาก็แค่อยากอยู่คนเดียวบ้าง แจจุงอยากอยู่เงียบๆ อยากใช้ความคิดกับตัวเองให้มากกว่านี้

“ไม่ได้”

“นี่คุณ..!”

“ฉันหิวแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ”

นายใหญ่ตัดบทเองเสียอย่างนั้น เขารู้ว่าถ้าตัวเองยังพูดอะไรต่ออีกหน่อยก็คงต้องได้มีปากเสียงกับคิมแจจุงอีกแน่นอน ยุนโฮไม่อยากให้เป็นแบบนั้นแล้ว เขาเองก็เหนื่อยเต็มทนแล้วที่ต้องหงุดหงิดทุกครั้งที่คุยกับแจจุง มือใหญ่จับข้อมือเล็กให้เดินตามตนไปในทันทีโดยไม่สนใจเสียงบ่นงุ้งงิ้งของจอมดื้อเลยสักนิด

“ทำไมคุณถึงนิสัยแย่แบบนี้นะ ผมบอกหรอว่าอยากกินข้าวกับคุณน่ะ”

“นี่คุณ ปล่อยมือผมเหอะ ผมเดินเองได้”

ยุนโฮอมยิ้มอยู่คนเดียวในขณะที่เสียงหวานนั้นยังคงบุ่นอุบไม่หยุด แต่น่าแปลกที่ยุนโฮกลับชอบฟังเวลาแจจุงบ่นหรือโวยวาย ถ้าเป็นคนอื่นคงเขารำคาญน่าดู แต่ทำไมพอเป็นเด็กนี่ยุนโฮถึงคิดว่ามันเพลินหูได้นะ

“นี่ ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ” ยุนโฮเปิดประตูก่อนดันหลังแจจุงให้เข้าไปด้านในห้อง เด็กดื้อหันมามองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“เหนื่อยอะไรของคุณ”

“ก็เธอเล่นพูดไม่หยุดตั้งแต่ชั้นล่างยันชั้นบนเลยน่ะสิ เหนื่อยมั้ย”

“คุณหาว่าผมพูดมากเหรอ” แจจุงตาโต ชองยุนโฮหลอกด่าเขาแน่เลย

“ฉันไม่ได้พูด”

นายใหญ่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแจจุงถึงได้ดื้อขนาดนี้ ถ้าเขาเป็นคิมซองอูเขาคงจะจับเด็กคนนี้มาฟาดสักทีสองทีให้หลาบจำกันไปข้าง ไหนผู้ชายคนนั้นบอกว่าลูกชายตัวเองน่ารักนักน่ารักหนาไง ที่เขาเจออยู่นี่เป็นตัวปลอมงั้นสินะ

“ก็คุณบอกว่าผมพูดไม่หยุดนี่ เพราะงะ..”

“คิมแจจุง หยุดพูดเดี๋ยวนี้”

ชองยุนโฮเอ็ดเสียงดังทำเอาเด็กดื้อต้องเงียบเสียงลงในทันที ไม่วายยังแอบมองค้อนใส่เจ้าหนี้ใจร้ายที่ทำเหมือนเขาเป็นคนผิดในทุกเรื่องอีกด้วย ยุนโฮสบตากลับอย่างรู้ทัน แววตาดุนั้นตวัดกลับก่อนจะหันไปหายูชอนที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องมาตั้งแต่แรก แต่แจจุงกลับไม่ได้สังเกต

เลขาหนุ่มพยักหน้ารับอย่างเข้าใจในสายตาของเจ้านาย คนสนิทหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกก่อนจะกดตัดสาย รอเพียงไม่กี่อึดใจประตูห้องก็ถูกเคาะและเปิดเข้ามาพร้อมกับถุงอาหารมากมายวางลงบนโต๊ะกลางห้อง นายใหญ่เดินไปหย่อนกายนั่งลงที่เก้าอี้หัวโต๊ะ มือใหญ่ชี้ให้แจจุงไปนั่งเก้าอี้ตัวใกล้กับเขา เด็กน้อยถอนหายใจก่อนจะเดินลากขาอย่างเหนื่อยหน่ายไปนั่งลงตามที่คุณเจ้าหนี้ต้องการ

“นั่งลงแล้วก็กินข้าวซะ นั่นของเธอ”

แจจุงหันไปตามที่นายใหญ่พูด ถุงอาหารสองถุงใหญ่ที่มีกล่องพลาสติกวางซ้อนกันอยู่นั้นทำเอาแจจุงต้องกลืนน้ำเหนียวลงคอ ก็จริงที่เขาหิวจนแสบท้องไปหมด แต่ชองยุนโฮไม่คิดว่านี่มันเยอะเกินไปหน่อยเหรอ

“ทำไมมองแบบนั้นล่ะ หรือเธอไม่หิว”

“ป เปล่า”

“ถ้างั้นก็กินซะสิ นี่ฝีมือป้ามินจีทั้งนั้นนะ” จากที่สังเกต เมื่อเช้าแจจุงดูมีความสุขกับอาหารฝีมือป้ามินจีมากเป็นพิเศษ ดังนั้นยุนโฮจึงตัดสินใจโทรไปสั่งให้ป้ามินจีทำอาหารเที่ยงเตรียมไว้ให้คิมแจจุงตัวแสบ แม้เขาจะไม่เข้าใจตัวเองเลยก็ตามว่าทำไมต้องทำแบบนี้

“คุณจะให้ผมกินคนเดียวหมดนี่เลยเหรอ” แจจุงหันมามองเขาอย่างขอความเห็น นายใหญ่ทำเพียงไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ เด็กน้อยเม้มปากอย่างชั่งใจ ก่อนสุดท้ายแจจุงจะตัดสินใจหยิบกล่องมากมายในถุงออกมาวางเรียงตรงหน้าอย่างตื่นเต้น กล่องพลาสติกใสเผยให้เห็นเมนูอาหารหลากหลายที่ป้ามินจีทำมาให้ยิ่งชวนให้แจจุงน้ำหลายสอ กระเพาะน้อยของแจจุงผลิตน้ำย่อยออกมาทันทีที่เห็นอาหารน่าทาน

”ถ้าคุณบอกว่าทั้งหมดนี่เป็นฝีมือป้ามินจี ผมก็จะไม่เกรงใจแล้วนะ” แจจุงหันมามองเขาอีกครั้ง เด็กดื้อเกรงใจเขาอยู่เหมือนกัน

“ก็แล้วแต่เธอสิ”

“คุณห้ามหาว่าผมตะกละนะ ห้ามมองว่าผมเป็นตัวกินจุด้วย” ยุนโฮพยักหน้ารับด้วยท่าทีนิ่งเฉย พอเห็นชองยุนโฮดูไม่สนใจเท่าไรแบบนั้นแจจุงก็ไม่รีรออีกต่อไป มือป้อมน่ารักเปิดฝากล่องทุกกล่องออก เผยให้กลิ่นหอมลอยมากระทบปลายจมูกเพิ่มความหิวเป็นทวีคูณ ตะเกียบเหล็กในมือคีบอาหารเข้าปากอย่างมีความสุข

พัคยูชอนที่ยังมีตัวตนอยู่ในมุมหนึ่งของห้องมองนายใหญ่ของตระกูลชองกับลูกหนี้นามว่าคิมแจจุงด้วยความสนใจ นี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตการทำงานของเขาเลยก็ว่าได้ที่เห็นคุณยุนโฮดูอารมณ์ดีขนาดนี้ เพราะถึงแม้นายใหญ่จะยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยแต่ก็ยังคิดถึงคิมแจจุงก่อน ทั้งที่ว่าที่คู่หมั้นของตัวเองก็อยู่ที่นี่ด้วยแท้ๆ แต่ยูชอนกลับเห็นยุนโฮเลือกที่จะไปหาคิมแจจุงก่อน โชคดีที่คุณฮยอนอาเผลอหลับไปทำให้เธอไม่ตามมาเห็นภาพนี้เข้า ภาพที่ชองยุนโฮมองคิมแจจุงด้วยสายตาเป็นประกายอย่างที่ยูชอนก็ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ถ้าจะให้บรรยายเป็นความรู้สึกละก็ ยูชอนว่ามันคล้ายกับการเอ็นดูและมีความสุขไปด้วยเมื่อเห็นว่าใบหน้าสวยนั้นมีความสุขแค่ไหน ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า แต่เขาก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ

“คุณยูชอนกินด้วยกันมั้ยฮะ” ยูชอนต้องหลุดจากภวังค์ความคิดเมื่อขนมจีบกุ้งถูกยื่นมาโดยแจจุง แก้มนุ่มนิ่มเต็มไปด้วยอาหารที่เจ้าตัวเคี้ยวยังไม่หมดแต่ก็ยังดูน่ารักมากอยู่ดี ยูชอนลังเลไม่น้อย เขาหันไปมองเจ้านายก่อนจะต้องพบกับสายตานิ่งงันที่มองเขาอยู่นานแล้ว พัคยูชอนส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะถอยตัวเข้ามุมห้องให้มากกว่าเดิม

“ไม่ดีกว่าครับคุณแจจุง”

“ทำไมล่ะฮะ เจ้านายคุณไม่ได้สั่งห้ามซะหน่อย”

ก็จริงที่ชองยุนโฮไม่ได้สั่งห้าม แต่ลองมองหน้าเขาตอนนี้ดูสิ ใครที่ไหนจะกล้ากิน

“ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ ผมทานมาเยอะแล้ว”

แจจุงพยักหน้าเข้าใจ คนน่ารักหันไปสนใจอาหารตรงหน้าต่อโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาของชองยุนโฮคอยจ้องมองอยู่ตลอด




C R E D I T O R




เวลาพักเที่ยงเลยไปสักพักแล้วแต่แจจุงก็ยังไม่ได้กลับไปทำงานต่อเสียที กล่องอาหารถูกคนของนายใหญ่เข้ามาเก็บไปแล้วเรียบร้อย บนโต๊ะขนาดกลางไม่เหลืออะไรอีกแล้วนอกจากน้ำส้มหนึ่งแก้วของแจจุงและกาแฟสีเข้มของชองยุนโฮ

“นี่คุณ พนักงานที่ดีไม่ควรเข้างานสายไม่ใช่เหรอ” แจจุงเอนกายพิงเบาะ กำปั้นอันน้อยเล่นชนกันไปมา

“ก็ใช่ ฉันดีใจที่เธออยากทำงานนะแจจุง แต่ถ้าเธอจะเข้างานสายไปสักชั่วโมงเพราะคุยกับฉันก็คงไม่มีใครกล้าว่าอะไรหรอก”
ได้ยินนายใหญ่พูดแบบนั้นแจจุงก็เลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

“ที่ฉันให้เธอนั่งอยู่ก่อนก็เพราะมีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ” ยุนโฮเปิดเข้าประเด็น

“เรื่อง? เรื่องอะไรอ่ะ?”

“เรื่องของเธอ ฉันกำลังจะคุยเรื่องของเธอ”

“เรื่องของผมเหรอ อืม ไหนลองว่ามาซิ” แจจุงยิ้มกวนประสาท ตอนนี้เขาอารมณ์ดีมากเพราะอาหารฝีมือป้ามินจีเลยนะเนี่ย แถมตอนนี้ดูเหมือนไข้จะลดแล้วด้วย น่าแปลกจัง

“ฉันมีความคิดว่าจะเปลี่ยนเนื้อหาในสัญญา เธอว่ายังไงล่ะ”

พอพูดว่าสัญญาเท่านั้นแหละ เด็กดื้อก็ทำตาโตเป็นไข่ห่านพร้อมใช้ขาลากเก้าอี้เลื่อนไปชิดโต๊ะให้ใกล้กับชองยุนโฮมากที่สุดทันที รอยยิ้มน่ารักวาดขึ้นด้วยความดีใจ

“คุณพูดจริงเหรอ คุณยุนโฮ” ตากลมจ้องเจ้าหนี้ตาแป๋วจนนายใหญ่ต้องหลุดกระแอมออกมาเพราะรู้สึกแปลกๆ

“อื้ม จริงสิ”

“นี่ผมไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ยเนี่ย”

“หูเธอไม่ได้ฝาดหรอก ฉันพูดจริง” ยุนโฮตีหน้านิ่งอีกครั้ง “ฉันจะเปลี่ยนสัญญาให้เธอเพื่อย่นระยะเวลาการใช้หนี้ให้สั้นลง เธอคงยังไม่รู้ว่าตอนนี้เธอมีค่าจ้างรายวันอยู่ที่ห้าหมื่นวอน”

“ห๊ะ ห้าหมื่นวอน!?” แจจุงตาโตยิ่งกว่าเดิม ห้าหมื่นวอนกับห้าร้อยล้านวอนมันต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยนะ!

“ใช่ ซึ่งเธอก็คงจะคิดได้ว่าเงินห้าหมื่นวอนกับเงินห้าร้อยล้านวอนมันเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด ถ้าลองคิดบวกลบคูณหารดูแล้ว เธอจะต้องใช้หนี้ฉันประมาณยี่สิบสี่ปี ซึ่งฉันเดาว่าเธอไม่อยากให้เป็นแบบนั้นหรอก”

“ให้ตายสิคุณ ถ้าผมจะต้องเป็นลูกหนี้คุณถึงยี่สิบปีผมขอตายดีกว่า”

“แล้วเธอคิดว่าฉันอยากมีลูกหนี้แบบเธอถึงยี่สิบสี่ปีเลยหรือไงกัน”

“โอเค๊ สรุปว่าคุณกับผมต่างก็ไม่อยากติดค้างกันนานถึงขนาดนั้นใช่มั้ยล่ะ” แจจุงไหวไหล่ทำปากยื่นใส่คุณเจ้าหนี้

“ใช่ เพราะงั้นฉันจะเปลี่ยนค่าจ้างรายวันของเธอเป็นวันละหนึ่งแสนวอน เธอว่าน่าพอใจมั้ยล่ะ” แววตาคมช้อนมองเด็กตากลมที่ดูตกใจกับคำพูดของเขาจนสติแทบหลุดลอย

“นี่คุณ…”

“แลกกับการที่เธอจะไม่ทำให้ฉันปวดหัวในทุกๆ วัน ถ้าเธอตกลงว่าจะทำ สัญญาจะถูกเปลี่ยนแปลงทันที และค่าจ้างของเธอจะเปลี่ยนแปลงขึ้นทุกครั้งที่เธอเปลี่ยนตำแหน่งงานใหม่”

“หา คุณหมายความว่าไงอ่ะ”

“ทุกหนึ่งอาทิตย์ เธอจะต้องเปลี่ยนตำแหน่งตลอด อย่างอาทิตย์นี้เธอทำงานแม่บ้าน อาทิตย์หน้าเธอจะได้เป็นเด็กส่งเอกสาร เธอเข้าใจที่ฉันพูดมั้ย”

มาถึงขนาดนี้แล้วคงไม่มีอะไรให้แจจุงต้องถามต่อให้มากความ เด็กน้อยอมยิ้มจนแก้มตุ่ยพร้อมพยักหน้าหงึกหงักจนหัวสั่น คิมแจจุงฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข บางทีชองยุนโฮก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดหรอกมั้ง

“ตกลงคุณ ผมตกลง” แจจุงยังคงพยักหน้าไม่หยุด รอยยิ้มแสนน่ารักประดับอยู่ไม่จางหายไปง่ายๆ

“เธอแน่ใจแล้วใช่มั้ย”

“แน่ใจสิคุณ ไม่มีอะไรจะแน่ใจไปกว่านี้อีกแล้ว”

เด็กดื้อหันไปยิ้มกว้างใส่พัคยูชอนที่มีรอยยิ้มประดับอยู่เช่นเดียวกันอย่างมีความสุข เลขาหนุ่มพยักหน้าตอบกลับไปด้วยความดีใจเช่นกัน เพราะสิ่งที่เจ้านายของเขาพูดนั้นก็เป็นเรื่องที่เขาคาดไม่ถึงมาก่อน คุณยุนโฮไม่ได้ปรึกษายูชอนในเรื่องนี้เลยสักนิดว่าเขาจะร่นระยะสัญญา ไม่รู้ว่าคุณยุนโฮมีเหตุผลอะไร แต่แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องดีมากสำหรับคิมแจจุง

และไม่แน่ว่ามันอาจจะดีกับชองยุนโฮด้วยก็เป็นได้

ชองยุนโฮสั่งให้แจจุงแยกย้ายกลับไปทำงานตามปกติหลังจากที่พวกเขาทำข้อตกลงในสัญญากันเสร็จเรียบร้อย โดยสัญญาที่นอกเหนือจากที่ยุนโฮพูดไป แจจุงก็ขอร้องให้เขาย้ายชิมชางมินเพื่อนสนิทของตนมาทำงานที่นี่ด้วยกัน แม้ว่านี่จะเป็นเรื่องที่อยู่นอกเหนือการควมคุมของยุนโฮ แต่เขากลับยอมรับข้อเสนอข้อนี้ของคิมแจจุงโดยที่เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงยอมเด็กตัวแสบได้ขนาดนี้

“ฉันตกลง แต่มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ เพราะชิมชางมินจะต้องสอบเข้าเหมือนพนักงานคนอื่นๆ ถ้าเพื่อนตกลงก็ให้มาสอบได้เลยทันที”

“ได้แน่นอนคุณ ชางมินเพื่อนผมมันอัจฉริยะจะตาย”

ยุนโฮอมยิ้มกับท่าทางมั่นใจออกหน้าออกตาของคิมแจจุง ไม่รู้ว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงทำให้เขานึกถึงได้บ่อยขนาดนี้ก็ไม่รู้ โดยเฉพาะเวลาที่ยุนโฮกำลังจริงจังกับงานอยู่ หากเขาเผลอคิดนอกเรื่องเพียงนิด ใบหน้าของคิมแจจุงก็จะลอยมากวนใจจนพาลให้เขาต้องเสียการเสียงานทุกครั้งไป

รอยยิ้มหล่อเหล่าที่ยากนักจะได้เห็นประดับอยู่บนใบหน้าได้เพียงไม่นานก็ต้องจืดจางลงเมื่อน้ำเสียงคุ้นเคยที่เขาไม่ค่อยชอบมันสักเท่าไรดังขึ้นขัดจังหวะ ภาพรอยยิ้มน่ารักสดใสของคิมแจจุงหายไปพลัน ทว่ามันกลับแทนที่ด้วยใบหน้าบึ้งตึงของคิมฮยอนอาแทน

“คุณไปไหนมาคะ” หญิงสาวกอดอกเอ่ยเสียงแข็ง ก่อนจะเดินมากอดแขนเขาไว้อย่างหวงแหน

“ผมไปคุยงานมาน่ะ” การคุยกับคิมแจจุงก็คืองานอย่างหนึ่งของยุนโฮเหมือนกัน

“แล้วคุณก็ไปทั้งที่ฉันนอนอยู่น่ะเหรอคะ”

“ก็ผมเห็นคุณกำลังหลับอยู่เลยคิดว่าไม่กวนดีกว่า” ยุนโฮตอบเสียงนิ่ง ขายาวเดินเข้ามาในห้องพร้อมใช้มือแกะมือสวยของฮยอนอาอย่างนิ่มนวลที่สุด

“ไม่ยักรู้นะคะว่าเดี๋ยวนี้ผู้บริหารใหญ่แบบคุณต้องลงไปคุยกับพนักงานทำความสะอาดเองด้วย” ฮยอนอาเอ่ยประชด เธอทำหันหลังหวังให้ชายหนุ่มเข้ามากอดและขอโทษเธอเหมือนในละครที่เธอเล่น

“ฮยอนอา ผมไม่ชอบให้คุณพูดจาแบบนี้เลยนะ” แต่คำพูดของเธอกลับทำให้นายใหญ่ฉุนกึกขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“ก็มันจริงนี่คะ คุณเป็นถึงประธานบริษัท ไม่เห็นจะต้องไปคุยกับคนชั้นล่างเองเลยนี่คะ ยูชอนเลขาคุณก็มี ทำไมไม่ให้เขาไปคุยละคะ”

ใบหน้าหล่อเครียดขึงขึ้นมาทันทีที่ได้ยินว่าที่คู่หมั้นพูดจาดูถูกคนอื่นแบบนี้ ต่อให้นั่นจะไม่ใช่คิมแจจุงเขาก็ไม่ชอบอยู่ดี

“ถ้าคุณจะพูดแบบนี้ ผมว่าคุณกลับไปดีกว่า” ยุนโฮโมโหเธอมาก เขาไม่ปฏิเสธหรอก เพราะรู้ว่าตอนนี้ตัวเองอารมณ์เสียแค่ไหนก็เลยเลือกที่จะให้เธอกลับไปเสียดีกว่า

“ยุนโฮคะ!” หญิงสาวร้องเสียงดัง เธอไม่เข้าใจว่าชองยุนโฮจะโมโหอะไรกับเรื่องแค่นี้ เธอพูดผิดตรงไหนกัน!?

“ผมไม่ชอบที่คุณพูดจาดูถูกคนอื่นแบบนี้ ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร เงินเดือนน้อยกว่าคุณแค่ไหนคุณก็ไม่ควรดูถูกเขา คนทุกคนมีคุณค่าในตัวเอง ผมอยากให้คุณรู้ไว้ คิมฮยอนอา”

นายใหญ่คิดว่าเขาใจเย็นกับว่าที่คู่หมั้นอย่างถึงที่สุดแล้ว หลังจากนี้ฮยอนอาจะเก็บมันไปใส่สมองหรือไม่เขาก็ไม่อยากรับรู้อีกแล้ว ยุนโฮไม่สนใจฟังเสียงโวยวายของเธออีก เขาหยิบเอกสารที่ต้องเซ็นขึ้นมาอ่านทันทีเพื่อให้ตัวเองหลุดจากความน่ารำคาญนี้เสียที

ทำไมเสียงของฮยอนอาถึงไม่น่าฟังเหมือนเสียงของแจจุงเลยนะ

ยุนโฮคิด


tbc.