- 03 -
“คุณแจจุงเป็นยังไงบ้างคะ ปวดหัวมั้ย” ป้ามินจีเอ่ยถามคนป่วยที่ตอนนี้สีหน้าดูดีขึ้นเยอะเลยทีเดียว เด็กดื้อที่เพิ่งฟื้นไข้ได้ไม่ถึงวันดีส่งรอยยิ้มน่ารักมาให้คนแก่พร้อมกับส่ายหัวไปจนมาน่าเอ็นดู
“ไม่ปวดแล้วฮะ ป้าสบายใจได้”
“ดีแล้วล่ะค่ะ ถ้าเกิดคุณแจจุงไม่สบายตรงไหนรีบบอกป้าเลยนะคะ ถ้าเกิดคุณยุนโฮกลับมาแล้วรู้ว่าคุณแจจุงยังไม่หายดี ป้าโดนว่าแน่ๆ เลยค่ะ” พอได้ยินชื่อของคนใจร้ายคนนั้นใบหน้างามก็บึ้งตึงขึ้นมาทันทีด้วยความไม่พอใจ ถ้าหากแจจุงจะหายป่วยช้าไปสักวันสองวันมันก็ไม่ใช่ความผิดของป้ามินจีไม่ใช่หรือ
“ถึงวันนี้ผมจะไม่หายดีแต่มันก็ไม่ได้แปลว่าป้าผิดนี่ฮะ คุณยุนโฮของป้าต่างหากที่ผิด”
“ไม่ใช่หรอกค่ะ ป้าสิต้องผิด..ก็ป้าดูแลคุณไม่ดีนี่คะ” คนแก่ว่าด้วยสีหน้ารู้สึกผิดที่ทำให้แจจุงยิ่งรู้สึกขัดใจเข้าไปใหญ่ ทำไมคนเอาแต่ใจแบบนั้นถึงได้มีแต่คนรักขนาดนี้นะ แจจุงไม่เห็นเข้าใจเลย
“ไม่จริงซะหน่อย ตาบ้านั่นเป็นคนโยนผมลงไปในน้ำนะ เขานั่นแหละที่ผิด ป้าไม่ผิด” แจจุงเถียงต่อเพราะไม่อยากเห็นคนไม่รู้อีโหน่อีเหน่ต้องมาแบกรับความผิดที่ตัวเองไม่ได้ก่อ คนคนนั้นต่างหากที่ทำให้แจจุงเป็นแบบนี้ ชองยุนโฮมีสิทธิอะไรมาสั่งกันว่าแจจุงต้องหายวันนี้พรุ่งนี้ แจจุงเป็นคนนะ
“คุณแจจุงอย่าเรียกคุณยุนโฮแบบนี้อีกนะคะ ถ้าคุณยุนโฮมาได้ยินเข้าจะเป็นเรื่องนะคะ”
ป้ามินจีเอ่ยปรามด้วยความหวังดี ใช่ว่าหญิงชราวัยหกสิบแบบเธอจะไม่รู้ว่าทำไมคิมแจจุงที่เธอต้องดูแลคนนี้ถูกนายใหญ่ลงโทษเพราะอะไร ชองยุนโฮเป็นคนพูดจริงทำจริง เขาถูกเลี้ยงให้อยู่ในกฏระเบียบอย่างเคร่งครัดมาตั้งแต่เล็กแล้ว เพราะคุณยุนโฮถูกเลี้ยงดูเพื่อให้เติบโตมาเป็นนายใหญ่ของบ้าน เป็นเสาหลักของตระกูลชองที่มั่งคั่งมาหลายชั่วอายุ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่คุณยุนโฮในวัยเด็กของเธอจะเติบโตมาเป็นชองยุนโฮ ผู้ชายที่ดูแข็งกร้าวในบางครั้ง และดูไร้ความรู้สึกอยู่ตลอดเวลาอย่างทุกวันนี้
“สรุปว่าผมจะพูดอะไรถึงคุณยุนโฮของป้าไม่ได้เลยใช่มั้ยฮะ”
“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ แต่คุณยุนโฮไม่ใช่คนใจร้ายนะคะ คุณแจจุงลองพูดกับคุณยุนโฮดีๆ สิคะ ป้าว่าทุกอย่างต้องดีขึ้นค่ะ” คนแก่ส่งยิ้มมาให้ราวกับจะให้แจจุงลองเชื่อในคำพูดของเธอดูสักครั้ง แจจุงมองใบหน้าที่มีริ้วรอยมากมายแต่ก็แฝงไปด้วยความใจดีของป้ามินจีอย่างชั่งใจ หญิงสูงวัยพยักหน้าให้แจจุงเชื่อใจดูสักครั้งพร้อมกับความรู้สึกของแจจุงเองที่ก็เริ่มจะเขวตามป้าไปเสียแล้ว
ป้ามินจีออกไปทำงานที่ค้างไว้ต่อเมื่อแจจุงทานยาหลังอาหารเสร็จ ร่างบางเอนตัวพิงอยู่กับหมอนใบใหญ่ ห้องนอนขนาดใหญ่พอดีที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามยิ่งทำให้แจจุงไม่อาจคิดเลยว่าชองยุนโฮคนนั้นจะมีอำนาจมากมายขนาดไหน แม้ว่าการเข้ามาในบ้านหลังนี้จะเป็นการมาในแบบที่ไม่ถูกต้องเลยสักนิดก็ตาม แต่ก็ใช่ว่าแจจุงจะไม่ได้สังเกตเลยว่าสิ่งแวดล้อมรอบตัวของที่นี่มันช่างสวยงามเพียงใด แจจุงแค่นยิ้มกับตัวเองเมื่อนึกขึ้นได้ว่าอำนาจของเม็ดเงินนั้นรังสรรค์ได้ทุกสิ่ง แต่คนที่ไม่มีเงินแบบแจจุงนี่สิคือคนที่ไม่อำนาจอะไรเลย
พอได้อยู่คนเดียวแบบนี้แล้วก็ยิ่งอดคิดอะไรต่อมิอะไรไม่ได้ แจจุงยังไม่รู้เลยว่าถ้าชองยุนโฮกลับมาแล้วเขาควรจะทำอย่างไรดี แจจุงควรจะยอมอ่อนข้อให้คนใจร้ายคนนั้นหรือไม่ ถ้าแจจุงยอมเชื่อฟังเขาสักครั้ง ผู้ชายคนนั้นจะไม่จับแจจุงโยนลงสระอีกใช่ไหม คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ แจจุงไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิดตั้งแต่วินาทีแรกที่รู้ว่าถูกเขาจับตัวมาที่นี่ ก็จริงอยู่ที่หนี้ของพ่อมันไม่ได้เล็กน้อยเลย แต่มันจำเป็นขนาดต้องจับแจจุงมาด้วยวิธีบ้าบอนั่นเลยหรือ
ยิ่งคิดก็ดูเหมือนจะหาคำตอบอะไรสักอย่างให้ตัวเองไม่ได้เลย เปลือกตาสีขาวมุกปิดลงอย่างอ่อนล้า ห้วงนิทราพาให้ร่างเล็กหลับใหลพร้อมกับพิษไข้ที่ค่อยๆ จางหายไป
C R E D I T O R
ข้าวต้มปลากะพงร้อนๆ ถูกมือเหี่ยวย่นนำมาวางไว้ที่โต๊ะตัวเล็กข้างเตียงคนป่วย ร่างขาวสว่างของแจจุงยังคงนิ่งสนิทหลังจากที่หลับไปเพราะฤทธิ์ของยาลดไข้ที่เธอให้เด็กดื้อคนนี้ทานไปหลังอาหารมือกลางวัน มือที่ผ่านการทำงานมามากมายแตะลงที่แก้มใสก่อนจะอมยิ้มออกมาอย่างโล่งใจเมื่อไข้ที่รุมมาทั้งวันของแจจุงนั้นลดลงจนเกือบหายสนิทแล้ว เป็นเวลาเดียวกันกับที่นายใหญ่ของบ้านเข้ามา ชองยุนโฮเดินเข้ามาใกล้เตียงขนาดใหญ่ที่มีแจจุงนอนหลับอยู่ หญิงชราส่งยิ้มทักทายเจ้านายของเธอ
“คุณแจจุงใกล้หายดีแล้วล่ะค่ะ”
“เหรอครับ”
“ค่ะ ถ้าคืนนี้ไม่มีไข้อีกก็หายห่วงได้แล้วค่ะ วันนี้เธอทานยาทานข้าวครบทุกมื้อเลยนะคะ ป้าไม่เห็นว่าเธอจะดื้อตรงไหนเลย” คนแก่ว่าอย่างเอ็นดู แม้ว่าซอมินจีจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเด็กที่นอนไม่รู้เรื่องคนนี้ก็ตาม แต่เท่าที่ได้พูดคุยกับคนคนนี้มาตลอดวันก็พอจะทำให้รู้ได้ว่าคิมแจจุงไม่ใช่เด็กดื้ออย่างที่นายใหญ่บอกแน่นอน แจจุงก็เป็นแค่เด็กวัยรุ่นคนหนึ่งที่ต้องการเหตุผลเท่านั้นเอง
“เขาคงดื้อแค่กับผมคนเดียวมั้งครับ” ยุนโฮว่า ทว่าสายตากลับหยุดอยู่ที่คนป่วย
“คุณยุนโฮไม่ลองพูดกับเธอดีๆ ละคะ ไม่แน่นะคะ คุณแจจุงเธออาจจะเชื่อฟังก็ได้” คนแก่แนะนำ นายใหญ่ของบ้านไม่ได้ตอบอะไรนอกจากยืนมองคนป่วยเงียบๆ
“ถ้างั้นป้าไปดูเด็กๆ เตรียมมื้อเย็นก่อนนะคะ ถ้าคุณแจจุงตื่นแล้วโทรไปเรียกป้าได้เลยนะคะ”
“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง” นายใหญ่เอ่ยเสียงเรียบนิ่งพร้อมกับป้ามินจีที่ออกจากห้องไป คราวนี้ก็เหลือแต่นายใหญ่กับลูกหนี้แสนดื้ออย่างคิมแจจุงแล้วสินะ ยุนโฮถอนหายใจมองร่างบอบบางของคนป่วยที่หลับไปเพราะฤทธิ์ยาเริ่มขยับตัว ดวงตากลมโตกะพริบถี่เพื่อปรับทัศนียภาพทางสายตา ก่อนภาพแรกที่เห็นเมื่อตื่นจะทำให้แจจุงคิ้วผูกโบว์อย่างไม่ต้องสงสัย คนใจร้ายมาแล้ว
“ไง ตื่นมาก็หน้างอเลยนะ” นายใหญ่ทักทายคนป่วยที่พอเห็นหน้าเขาก็ทำหน้าเหมือนโลกจะแตกเสียอย่างนั้น แจจุงมองค้อนมาให้แล้วก็เปลี่ยนไปมองทางอื่นแทนเพราะไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้ายที่เป็นคนทำให้แจจุงเกือบจมน้ำตาย
“ฉันไม่มีเวลามาเล่นทายใจกับเธอทั้งคืนหรอกนะ เลิกทำหน้าแบบนั้นแล้วก็ลุกมากินข้าวซะ คิมแจจุง” นายใหญ่ออกคำสั่งทันที แจจุงหลับตาลงอย่างสุดกลั้น ทว่าก็ทำได้แค่ถอนหายใจแล้วก็พยายามยันตัวเองพิงกับพนักเตียง มือขาวเอื้อมมือไปจะหยิบถ้วยข้าวต้มที่ถูกวางเอาไว้พักใหญ่ แต่ก็ต้องชะงักไว้กลางคันเมื่อร่างสูงใหญ่นั้นนั่งลงข้างกันพร้อมทั้งแย่งถ้วยข้าวต้มไปถือเอง
มือเรียวสวยคนข้าวต้มในมืออย่างใจเย็น ก่อนดวงตาเรียวคมจะตวัดมองคนป่วยที่มองมาอย่างไม่เข้าใจ ตากลมใสแจ๋วเสหลบเมื่อถูกอีกคนมองมา
“อ้าปาก” ยุนโฮสั่ง รอดูปฏิกิริยาของคิมแจจุงว่าจะดื้อแพ่งหรือไม่ แต่ก็ต้องเก็บความแปลกใจเอาไว้เมื่อคราวนี้แจจุงยอมอ้าปากตามที่เขาสั่งแต่โดยดี ข้าวต้มปลาที่ไม่ร้อนไม่เย็นจนเกินไปถูกส่งเข้าปากจอมดื้อที่วันนี้เป็นเด็กดีเสียจนน่าตกใจ ถึงนายใหญ่จะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ข้างในใจก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นว่าแจจุงไม่มีท่าทีขัดขืนผิดกับที่เขาคิดไว้
แจจุงอ้าปากรับข้าวต้มที่ถูกคนใจร้ายป้อนใส่ปากไม่หยุดจนรู้สึกอิ่มเต็มทน ข้าวต้มที่มีเนื้อปลาสีขาวจ่ออยู่ที่ริมฝีปากค้างนิ่งเมื่อคนป่วยไม่ยอมเปิดปากรับข้าวเข้าไป ตากลมช้อนมองคนใจร้ายราวกับจะบอกผ่านสายตาว่าไม่กินไม่ได้เหรอ แต่คำสั่งของนายใหญ่ก็ทำให้ริมฝีปากสีสวยนั้นต้องอ้าออกอีกครั้งอย่างเสียไม่ได้
“อ้าปากเร็ว”
ข้าวต้มคำสุดท้ายถูกส่งเข้าปากเด็กดื้อจนหมด กระพุ้งแก้มขาวทั้งสองข้างของเด็กดื้อพองออกจนน่ารัก ยุนโฮมองคนป่วยเคี้ยวข้าวไปอย่างนึกเอ็นดู ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้นมีรอยยิ้มมากมายแฝงอยู่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“เคี้ยวข้าวหมดแล้วก็กินยาซะ นี่น้ำ” นายใหญ่ยังคงออกคำสั่งอยู่อย่างนั้นโดยมีแจจุงที่ทำตามอย่างว่าง่ายแม้ว่าในใจจะก่นด่าไปมากมายแล้วก็ตาม แจจุงดื่มน้ำตามเมื่อกลืนยาเข้าไป ยุนโฮดึงแก้วเปล่าออกจากมือเด็กดื้อไปวางไว้บนโต๊ะ ดวงตาเรียวคมหันกลับมามองคนป่วยที่ทำหน้างอไม่ยอมหยุด
“เห็นหน้าฉันแล้วมันแย่ขนาดเลยหรือไง คิมแจจุง”
“ใช่ เห็นหน้าคุณแล้วผมอยากจะอ้วก แต่จะทำแบบนั้นก็เสียดายข้าว ป้ามินจีอุตส่าห์ทำมาให้” ตาบ้านี่คงไม่ได้ยืนเคี่ยวข้าวต้มเองหรอก เพราะงั้นก็มีแต่ป้ามินจีเท่านั้นแหละที่ทำ
“ก็ดีที่เธอยังรู้จักเสียดายเป็น แต่ถ้าเธอคิดได้ขนาดนี้เธอก็น่าจะเซ็นสัญญาใช้หนี้เสียทีนะ” พอเห็นว่าแจจุงกลับมาต่อปากต่อคำได้อีกครั้ง ยุนโฮก็เริ่มไม่พอใจขึ้นมาเหมือนกัน คราวนี้นายใหญ่ล้มความคิดที่จะใจดีกับเด็กดื้อคนนี้ไปเพราะแจจุงก็ยังคงเป็นแจจุงคนเดิม ยังเป็นเด็กดื้อที่ไม่คิดจะยอมแพ้เขาได้ตลอดเวลา
“คุณยังไม่จบเรื่องสัญญานี่อีกเหรอ ผมบอกว่าผมไม่เซ็นไง”
“ไม่เซ็นไม่ได้ ฉันบังคับ” นายใหญ่เอ่ยเสียงเย็น ตากลมโตของลูกหนี้ตัวน้อยจ้องคนใจร้ายเขม็ง
“คุณยุนโฮ! ก็ผมบอกแล้วไงว่าไม่เซ็น!” แจจุงตะคอกกลับอย่างเหลืออด
“ไม่มีคำว่าไม่สำหรับฉัน ต่อให้เธอจะยืนกรานไม่ยอมแค่ไหน แต่ถ้าฉันบังคับ เธอก็ต้องเซ็น”
“คุณบ้าไปแล้วหรือไง จริงๆ หนี้บ้านี่มันต้องจบไปตั้งแต่ที่พ่อผมตายแล้วสิ ผมไม่จำเป็นต้องมาใช้หนี้พวกนี้เลยด้วยซ้ำ!” แจจุงโวยกลับอย่างสุดจะทน สิ่งที่ชองยุนโฮกำลังทำอยู่มันผิดกฎหมายชัดๆ เรื่องบ้านแจจุงพอเข้าใจได้ เพราะพ่อเอาบ้านไปจำนอง แล้วพอไม่มีเงินส่งธนาคารก็ต้องมายึดไปเป็นธรรมดา แต่กับเรื่องเงิน 500 ล้านวอนของพ่อมันควรจะจบไปแล้วสิ ทำไมแจจุงถึงยังต้องวิ่งหนีผู้ชายคนนี้ แล้วสุดท้ายก็ถูกเขาจับตัวมาใช้หนี้แบบนี้
“เธอไม่ต้องเอาเรื่องกฎหมายมาพูดกับฉันหรอก เธอควรรู้ไว้ว่ากฎหมายใช้ไม่ได้กับฉัน ฉันอยู่เหนือกฎหมายเสมอ คิมแจจุง”
แจจุงมองคนใจร้ายด้วยแววตาโกรธเคืองอย่างถึงที่สุด น้ำตาคลอหน่วยเพราะความโกรธที่ถูกอีกฝ่ายกดให้เหมือนหมดหนทางอยู่ตลอดเวลา คำพูดของป้ามินจีลอยเข้ามาในหัว แต่แจจุงกลับเลือกที่จะปัดมันทิ้งไปเพราะชองยุนโฮคนนี้ ต่อให้แจจุงจะพูดดีด้วยแค่ไหน เขาก็คงเอาแต่ตัวเองเป็นที่ตั้งอยู่ดี
“คุณมันบ้าอำนาจ เห็นแก่เงิน” แจจุงไม่รู้จะด่าผู้ชายตรงหน้าว่าอะไรแล้วนอกจากคำพวกนี้ แต่ดูเหมือนชองยุนโฮจะไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอะไรสักนิดกับสิ่งที่แจจุงพูดไป ความโกรธยิ่งปะทุขึ้นเหมือนกับลาวาภูเขาไฟที่ใกล้จะระเบิดเต็มทน มือเรียวกดโทรออกก่อนจะกรอกเสียงลงไป และนั่นเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้แจจุงน้ำตาไหลลงมา
“ยูชอน ไปเอาสัญญามา”
ยุนโฮวางสายลงด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่พอหันมาอีกทีน้ำตามากมายบนแก้มเนียนนั้นกลับทำให้เขาทำอะไรต่อไม่ถูก ไหล่บอบบางนั้นสั่นจนน่าสงสาร แววตาตัดพ้อมองมาที่ยุนโฮจนกลายเป็นนายใหญ่คนนี้เสียเองที่ไปต่อไม่เป็น แจจุงไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกนอกจากร้องไห้ออกมาเงียบๆ
เสียงเคาะประตูเป็นเชิงขออนุญาตดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงสมส่วนของพัคยูชอนที่เข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือและตลับหมึก ยูชอนส่งซองสีน้ำตาลให้กับเจ้านายพร้อมเปิดตลับหมึกรอการประทับลายนิ้วมือลงมา เสียงสะอื้นเบาๆ ของคิมแจจุงทำเอายูชอนรู้สึกแย่อย่างบอกไม่ถูก ราวกับตัวเองกำลังทำบาปอยู่ก็ไม่ปาน
ยุนโฮเลือกที่จะไม่มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาจนน่าสงสารนั้น มือแกร่งเลื่อนไปจับข้อมือขาวของลูกหนี้ที่ตอนนี้ไร้ทางสู้ แจจุงไม่เต็มใจ ทว่าก็ไม่ได้ขัดขืนเหมือนอย่างที่ผ่านมา แจจุงหมดแรงและรู้สึกสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด สิ่งที่ผู้ชายคนนี้พูดมันทำให้แจจุงมืดไปหมดทุกหนทาง ไม่รู้เลยว่าจะต้องหันไปทางไหนกันถึงจะเจอทางออก สุดท้ายคนที่ไม่เหลืออะไรแล้วแบบแจจุงก็ได้แต่ปล่อยให้คนใจร้ายคนนี้จับนิ้วโป้งของตัวเองประทับลงที่แผ่นหมึกสีน้ำเงิน แล้วนำมาแปะที่พื้นที่ว่างด้านล่างของสัญญา กระดาษแผ่นขาวที่มีตัวอักษรนับร้อยลอยเด่นอยู่ตรงหน้า ทว่าแจจุงกลับจับใจความอะไรไม่ได้เลยเพราะม่านน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด
ยุนโฮปล่อยมือไร้เรี่ยวแรงนั้นลงเมื่อสุดท้ายแล้วเขาก็บังคับให้คิมแจจุงยอมรับสัญญาได้ในที่สุด แต่แทนที่เขาควรจะดีใจที่แจจุงสิ้นฤทธิ์ได้ขนาดนี้ แต่อกซ้ายของเขากลับรู้สึกเจ็บหน่วงไปหมดทั้งอก แจจุงไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกนอกจากร้องไห้หนักขึ้น ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันราวกับจะพยายามกลั้นเสียงสะอื้น สายตาของยูชอนที่มีแววของคนรู้สึกผิดก็ทำให้นายใหญ่ได้แต่ตัดบทโดยการเดินออกจากห้องนี้ไป เหลือไว้แค่คิมแจจุงที่นั่งกอดหมอนร้องไห้เพียงคนเดียว
“ยูชอน บอกป้ามินจีให้มาอยู่เป็นเพื่อนแจจุงด้วย”
นี่คงเป็นสิ่งเดียวที่ยุนโฮพอจะช่วยแจจุงได้ ในเวลาที่เด็กดื้ออ่อนแอขนาดนี้
C R E D I T O R
แจจุงหลับไปหลังจากที่นอนร้องไห้ตลอดทั้งคืนโดยมีป้ามินจีคอยปลอบอยู่ไม่ห่าง แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าการที่มีคนคอยอยู่ข้างๆ ในเวลาที่อ่อนแอเช่นนี้จะเรียกว่าดีจริงหรือเปล่า เพราะยิ่งมีอ้อมกอดของป้ามินจีที่คอยโอบกอดเพื่อให้แจจุงคลายความเศร้าลง น้ำตาเหล่านั้นก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะลดลงเลยสักนิดเดียว ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหน แต่เสียงกระซิบของป้ามินจีที่ดังข้างหูก็ทำให้แจจุงลืมตาขึ้นมาจนได้ในเช้าที่แสนหม่นหมอง ดวงตาทั้งสองข้างปวดไปหมดเพราะร้องไห้เกือบทั้งคืน ป้ามินจีลูบหัวกลมอย่างนึกสงสาร แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากจำใจต้องมาปลุกเด็กน้อยนี้เพราะนายใหญ่สั่ง
“ตื่นได้แล้วนะคะ วันนี้ต้องไปทำงานกับคุณยุนโฮนะคะ” แจจุงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย หน้าผากมนถูกคนแก่สำรวจอีกครั้งว่ามีไข้เหลืออยู่หรือไม่ ทว่ารอยยิ้มใจดีนั้นก็วาดขึ้นอย่างคนหมดห่วง อย่างน้อยเรื่องดีๆ ในเช้านี้ก็คงเป็นคิมแจจุงที่กลับมาแข็งแรงอีกแล้วล่ะมั้ง
แจจุงเดินออกมาอีกครั้งพร้อมกับชุดคลุมอาบน้ำสีขาว บนเตียงที่ถูกสาวใช้เข้ามาจัดจนเรียบร้อยมีชุดยูนิฟอร์มสีฟ้าอ่อนที่แจจุงไม่เคยเห็นมันมาก่อนวางอยู่
“คุณยุนโฮให้ใส่ชุดนี้น่ะค่ะ คุณแจจุงรีบใส่แล้วก็ลงไปข้างล่างนะคะ ตอนนี้อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ” คนแก่บอกเพียงเท่านั้นก่อนจะรีบออกไปจากห้องไป เหลือไวแต่แจจุงที่จำใจต้องหยิบชุดแปลกตานั้นมาใส่อย่างยอมจำนน
ร่างเล็กเดินลงมาชั้นล่างของบ้านด้วยความรู้สึกแปลกๆ กับชุดที่ตัวเองใส่อยู่ ความรู้สึกบางอย่างร้องบอกว่าชุดคงไม่ใช่ชุดสำหรับงานง่ายๆ แน่นอน คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ จังหวะเดียวกันนั้นก็เป็นตอนที่นายใหญ่ของบ้านลงมาพอดี แววตาเย็นชามองมาที่แจจุงแค่ปราดเดียวแล้วก็เดินผ่านไปราวกับแจจุงเป็นเพียงเศษฝุ่น แต่พัคยูชอนคนสนิทที่แจจุงพอจะถูกชะตากับเขาบ้างก็ทำให้แจจุงยิ้มออกมาในที่สุด
“ไฟว้ติ้งนะครับคุณแจจุง” ยูชอนเอ่ยเสียงกระซิบพร้อมกับทำท่าสู้ๆ ส่งมาให้แจจุง ใบหน้าหวานยิ้มรับก่อนจะทำท่าสู้ๆ กลับไป
เฮ้อ อย่างน้อยก็มีคุณยูชอนนี่ละนะที่พอจะทำให้แจจุงยิ้มได้
ชองยุนโฮเดินมาหยุดที่โต๊ะอาหารขนาดใหญ่ที่มีเก้าอี้เรียงรายอยู่นับสิบตัว ทว่ากลับมีเพียงคนใจร้ายและแจจุงเท่านั้นที่นั่งทานมือเช้ากันอยู่สองคน นายใหญ่ของบ้านนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ส่วนแจจุงนั่งอยู่ถัดไปด้านขวามือของเขา
บนโต๊ะอาหารไม่มีใครพูดอะไรออกมา ทั้งแจจุงและยุนโฮต่างก็ก้มหน้าก้มตาทานมื้อเช้าของตนเองไปเรื่อยๆ ทว่ากลับเป็นนายใหญ่ที่ทนความเงียบนี้ไม่ได้เสียเอง น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยถามคนที่นั่งเคี้ยวอาหารด้วยท่าทางเหมือนแมวโดนทิ้ง
“จะไม่ถามหน่อยหรือไงว่าฉันจะให้เธอทำอะไร ทำไมเธอถึงต้องใส่ชุดแบบนี้”
แจจุงไม่ได้ตอบทันที หัวกลมก้มมองชุดยูนิฟอร์มสีฟ้าที่ตัวเองใส่อยู่ด้วยความรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย แจจุงเงยหน้ามามองเจ้าหนี้ของตัวเอง ชั่งใจอยู่นานว่าจะเปิดปาดพูดกับคนใจร้ายดีไหม แต่สุดก็ยอมถามกลับไป
“แล้วคุณจะให้ผมทำอะไรล่ะฮะ”
“ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เองนั่นแหละ กินข้าวต่อเถอะ” พูดจบก็ลุกหนีออกไปทิ้งให้แจจุงได้แต่ทำหน้ายุ่งอยู่คนเดียว สาวใช้ที่ยืนอยู่รอบโต๊ะอมยิ้มกันเป็นแถวเมื่อเห็นคิมแจจุงถูกนายใหญ่แกล้งแต่เช้า ยิ่งสีหน้ายุ่งๆ ของแจจุงก็ยิ่งทำให้อดขำไม่ได้
“คุณแจจุงทานข้าวต่อเถอะค่ะ วันนี้คุณยุนโฮอารมณ์ดีนะคะ” ป้ามินจีว่าแบบนั้นแล้วจะให้แจจุงเถียงอะไรได้ เด็กดื้อก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทานอาหารเช้าต่อไปต่อไปนั่นแหละ
C R E D I T O R
Maserati Quattroporte Diesel เคลื่อนตัวมาหยุดที่ด้านหน้าบริษัท แจจุงที่ไม่เคยเข้าใจอะไรสักอย่างนั่งอยู่ข้างผู้บริหารใหญ่ของชองคอร์ป หรือชอง คอเปอร์เรชั่น เหล่าพนักงานยืนเรียงแถวรอต้อนรับท่านประธานกันอย่างพร้อมเพียง แจจุงมองภาพนั้นด้วยความไม่เข้าใจ
“นับตั้งแต่วันนี้ไปเธอต้องทำงานที่นี่ แล้วก็มาทำงานพร้อมกับฉันทุกวัน เข้าใจมั้ย”
“เข้าใจฮะ” แจจุงขานรับแม้จะมีข้อสงสัยอยู่เต็มไปหมดแต่ก็ไม่คิดจะถามคนใจร้ายออกไป
“ส่วนนี่โทรศัพท์ของเธอ ฉันซื้อให้ใหม่ ซิมของเธอฉันให้คนจัดการให้แล้ว” แจจุงรับโทรศัพท์ราคาแพงเครื่องนั้นไปอย่างงุนงง
นายใหญ่พูดแค่นั้นก็หันไปส่งสัญญาณให้ยูชอนที่ยืนรออยู่ด้านนอกเปิดประตู ใบหน้าเรียวหันกลับมามองคนที่ทำหน้ายุ่งอยู่คนเดียว
“แล้วเธอน่ะ จะนั่งอยู่อย่างนั้นอีกนานมั้ย”
“ฮะ?”
“ลงจากรถสิ” นายใหญ่สั่ง แจจุงก็ไม่รู้จะทำอย่างไรก็เลยต้องลงรถจากรถตามที่คนใจร้ายบอก พอทั้งนายใหญ่และแจจุงลงมาจากรถ เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นมาแล้วก็เงียบลงเมื่อยุนโฮหันไป แจจุงเดินอ้อมมายืนหลบอยู่ด้านหลังของชองยุนโฮด้วยความรู้สึกแปลกที่ แถมยังถูกสายตามากมายจับตามองอีก แล้วไหนจะชุดของแจจุงอีกล่ะที่มันไม่ได้ดูเข้ากับสถานการณ์นี้เลย เหล่าพนักงานที่ออกมาต้อนรับท่านประธานโค้งทำความเคารพจนคนที่ไม่เคยพบเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนต้องทำหน้าตื่น ปากกลมอ้าออกอย่างคนตกใจ แจจุงหันมองสองข้างที่มีเหล่าพนักงานยืนทำความเคารพให้ท่านประธานอยู่ ยูชอนที่เห็นแจจุงไม่ยอมเดินตามเจ้านายของเขาไปเสียทีก็เดินเข้ามากระซิบใกล้ๆ
“คุณแจจุงรีบเดินเถอะครับ” แจจุงพยักหน้ารับก่อนจะรีบเดิมก้มหน้าตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป สุดท้ายแจจุงก็เดินเข้ามาถึงภายในของบริษัทนี่ได้เสียที ตึกสูงใหญ่ที่แจจุงเห็นผ่านกระจกตอนนั่งรถเข้ามา ไหนจะโถงสูงมหึมานี่อีกล่ะ พนักงานมากมายที่เดินผ่านไปผ่านมาขวักไขว่จนน่าเวียนหัว แจจุงเป็นเพียงแค่เด็กจบใหม่ที่ยังไม่ได้เข้าทำงานที่ไหนเป็นจริงเป็นจัง พอมาเจออะไรแบบนี้ก็ได้แต่อ้าปากค้างกับสิ่งที่เห็น ตากลมมองเหล่าพนักงานที่โค้งเคารพให้ทุกคนที่เดินผ่านผู้ชายนิสัยไม่ดีคนนี้ แต่ความใหญ่โตและอลังการของที่นี่ก็ดึงดูดความสนใจของแจจุงไปได้ดีทีเดียว
“คุณแจจุงตื่นเต้นน่าดูเลยนะครับ” ยูชอนเอ่ยกับเจ้านายของตนเสียงเบา
“ตื่นเต้นที่จะได้ไปทำงานกับแม่บ้านน่ะเหรอ” ตาเรียวมองคนที่มองนู่นนี่อย่างนึกขัน
“โถ่ เจ้านายครับ ให้คุณแจจุงไปทำงานล่างสุดแบบนั้นมันจะดีหรือครับ” ยูชอนโอด เพราะเขาเองก็อดสงสารคิมแจจุงไม่ได้ ยิ่งเมื่อวานได้เห็นน้ำตาของผู้ชายตัวผอมคนนี้ก็ยิ่งอดรู้สึกผิดไม่ได้
“ดีสิ จะได้ไม่มีใครว่าได้ว่าฉันใช้เส้นสาย ให้เด็กนี่ไปทำงานแบบนั้นน่ะดีแล้ว” ยูชอนไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไรออกมาอีก ชายหนุ่มทำงานกับเจ้านายคนนี้มาหลายปี แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าชองยุนโฮเป็นคนมีเหตุผลเสมอ ไม่มีอะไรที่ท่านประธานคนนี้จะทำไปเพราะอารมณ์แน่นอน ถึงจะไม่ใช่คนที่ดูใจดีขนาดนั้นแต่จริงๆ แล้วเจ้านายของยูชอนก็เป็นคนดีคนหนึ่งนะ
“คิมแจจุง” ยุนโฮเอ่ยเรียกคนที่เอาแต่มองความใหญ่โตของตึกด้วยความสนใจ ใบหน้างามหันมาเป็นเชิงว่ามีอะไร ไม่ทิ้งลายเด็กดื้อจริงๆ
“เธอไปกับยูชอนไป” นายใหญ่ออกคำสั่งอีกครั้ง แจจุงไม่ได้พูดอะไรออกมา ร่างเล็กเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ กับยูชอนอย่างว่าง่าย
“ยูชอน พาแจจุงไปเริ่มงานได้เลยนะ”
“ครับเจ้านาย”
tbc.

ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น